ΜΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Αυτή την εποχή που η κορύφωση της τουριστικής περιόδου έχει περάσει είναι ο κατάλληλος χρόνος για μια ολόπλευρη προσέγγιση του θέματος της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής μας. Την ιστορική θεμελίωση της αναγκαιότητάς της και το  συνεκτικό πλαίσιο για τη διατήρησή της σε μακροχρόνιο ορίζοντα, με εντοπισμό και των κινδύνων για ανακοπή της  αυξητικής της πορείας.

Από τότε που εμφανίζεται στην Ιστορία η ονομασία Μάνη, και η αυτοδιοικούμενη περιοχή που αντιστοιχεί στην ονομασία, υπήρχε ένα παραγωγικό  έλλειμμα. Η φτωχή σε αποδόσεις γη της δεν επαρκούσε καλλιεργητικά στη διατροφή των κατοίκων της και το παραγωγικό έλλειμμα θάπρεπε οι κάτοικοί της να βρουν τρόπους να το καλύψουν. Οι τρόποι, κατά καιρούς, ήταν πολλοί. Οι αμοιβές για συμμετοχές σε πολέμους ή η πολεμική λεία, αλλά και τα κούρση και οι εξαγορές αιχμαλώτων από τις πειρατικές επιδρομές,  συγκαταλέγονταν στους τρόπους κάλυψης του παραγωγικού ελλείμματος σε πολλές χρονικές περιόδους  Με τη δημιουργία νεοελληνικού κράτους και τη σταδιακή μετάβαση από την πολεμικότητα σε ειρηνικά έργα, τα παραγωγικά κενά συμπληρώνονταν με άλλες ενασχολήσεις. Κυριότερη απ` αυτές ήταν η προσωρινή μετακίνηση, την άνοιξη και το καλοκαίρι κυρίως, σε γειτονικές περιοχές, στη Μεσσηνία και στη Λακωνία για ένταξη στο δυναμικό τους  για εργασίες στην καλλιέργεια, τη συγκομιδή και τη συσκευασία των αγροτικών προϊόντων που παράγονταν σ` αυτές. (Αξίζει να σημειωθεί, σ` αυτό το σημείο, ότι η έκρηξη της μετανάστευσης στην Αμερική προκλήθηκε από τη διακοπή στις εξαγωγές της σταφίδας, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, και στις επιπτώσεις της στην αμπελοκαλλιέργεια). Εξ` άλλου, η προνομιακή κατάταξη Μανιατών στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας , που άρχισε από την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα (σχετικό είναι και το δημοσιεύμα στη σελίδα 2 ) και συνεχίστηκε για πολλές δεκαετίες, χρησιμοποιήθηκε ως μέσο διοχέτευσης της πολεμικής τέχνης των Μανιατών στις πολεμικές ανάγκες του νεοελληνικού κράτους, αλλά και ως μέσο εκτόνωσης των πληθυσμιακών πιέσεων στην περιοχή μας.

Το τέλος της πολεμικής δεκαετίας 1940 -50 βρήκε τη Μάνη εξουθενωμένη από τους νεκρούς και το αίμα που χύθηκε, αλλά και τις καλλιέργειές της με μειωμένες αποδόσεις λόγω της έλλειψης της αναγκαίας φροντίδας για τη γη. Το νέο κύμα μετανάστευσης, προς Αυστραλία και Δυτική Ευρώπη που επιζητούσαν τν κάλυψη των εργατικών αναγκών για τις βιομηχανίες τους, έδωσε καινούργια ώθηση στην πληθυσμιακή αφαίμαξη της περιοχής μας, σε βαθμό που πολλοί πίστεψαν ότι έφθασε η εποχή της πλήρους πληθυσμιακής αποκυττάρωσης και της ερημοποίησης των οικισμών της. Κάποιοι, λίγοι στην αρχή, κατά τις  δεκαετίες του 1980 και 1990 , πίστεψαν ότι οι ενεργειακές δυνατότητες της Μάνης δεν είχαν εξαντληθεί και ότι ο φυσικός της χώρος , οι κλιματολογικές της συνθήκες και τα πολιτιστικά της μνημεία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως νέα πηγή έλξης επισκεπτών που θα δημιουργούσε πλούτο για την περιοχή μας. Αυτά τα χαρακτηριστικά του τόπου μας, συνδυασμένα με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου της μεσαίας τάξης στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής κυρίως, προσέλκυαν ολοένα και εντονότερα το ενδιαφέρον επισκεπτών. Έτσι προέκυψε η αφετηρία εκείνου που στη συνέχεια ονομάστηκε τουριστική ανάπτυξη της Μάνης. Μετά και τη στοιχειώδη βελτίωση των οδικών υποδομών και την ενίσχυση των υδρευτικών δυνατοτήτων  της περιοχής, η ιδιωτική πρωτοβουλία αφυπνίστηκε και άρχισε να προβαίνει σε τουριστικές επενδύσεις για  να καλύψει την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση από το τουριστικό κύκλωμα.  (Μακάρι το πολιτικό ενδιαφέρον των τότε κυβερνήσεων να είχε εκπληρώσει την υποχρέωσή του για νομοθετική τακτοποίηση των χρήσεων γης, δεδομένου ότι αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητά του, ώστε οι τουριστικές υποδομές να είχαν πάρει την,  καλύτερη δυνατή, ποιοτική μορφή).

Η τουριστική ανάπτυξη, έδωσε, τελικά, τη δυνατότητα στις νεότερες ηλικίες των κατοίκων της περιοχής μας να συμπληρώσουν το αγροτικό τους εισόδημα και να παραμείνουν στον τόπο μας, Αποτελούν έτσι θεματοφύλακες της παράδοσης και φύλακες των πολιτιστικών μας μνημείων, ξεναγοί των φιλομανιατών επισκεπτών στον τρόπο ζωής που μακροχρόνια έχει διαμορφωθεί από τους προγόνους μας.. Όμως, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, του ανταγωνισμού και της ρευστότητας των διεθνών οικονομικών ισορροπιών δεν επιτρέπεται εφησυχασμός. Είναι ανάγκη να βρούμε τρόπους ώστε οι επενδύσεις σε δημόσιες υποδομές να φθάσουν σε αντίστοιχα υψηλό επίπεδο με τις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα στην περιοχή μας. Αυτό μόνο με ένα τρόπο μπορεί να επιτευχθεί: με τη συνεννόηση, τον κοινό σχεδιασμό και την από κοινού διεκδίκηση. Αν το καταφέρομε θα μπορέσομε να επεκτείνομε χρονικά και την οικονομική ισορροπία στον τόπο μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*