ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ 2017

ΠΕΝΘΗ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πάνδημη τελέστηκε, στον Άγιο Γεώργιο Καλαμάτας, το Σάββατο 19 Αυγούστου η κηδεία του αλησμόνητου Γιώργου Γιαννόπουλου. Υπήρξε ένας καλός άνθρωπος, υπόδειγμα στην κοινωνία του τόπου μας. Επί σειρά ετών υπηρέτησε ως Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος στο δήμο Καλαμάτας.

Έμπορος αγροτικών προϊόντων στο επάγγελμα, διακρινόταν για την πραότητά του, τη σύνεση αλλά και για την τιμιότητα και την ηθική του. Βασική του αρχή ήταν η ικανοποίηση του πελάτη κατά τον καλύτερο τρόπο, αφού ήταν συντοπίτης του αλλά και σε πολλές περιπτώσεις συγγενής του.

Διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τη Μάνη που τους δυνάμωνε ακόμη περισσότερο η ισχυρή δυναμική της συζύγου του Ευανθίας, το γένος Μουστάκα, από το Νομιτσή Δυτικής Μάνης. Στυλοβάτης δίπλα του στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Πλήρης ημερών άφησε πίσω του παιδιά και εγγόνια που πρέπει να νοιώθουν υπερήφανοι για τον σύζυγο, πατέρα, αδελφό, παππού και πάνω από όλα για τον άνθρωπο Γιώργο Γιαννόπουλο και τον αδαμάντινο χαρακτήρα του.

Έχαιρε καθολικής εκτίμησης για την ευγένειά του, την ανθρωπιά του και την προσφορά του σε κάθε αδύναμο που είχε την ανάγκη του.

Ήρεμος, γενναίος και πάντα γελαστός αντιμετώπισε με καρτερία και αξιοπρέπεια το κάλεσμα του χάρου, δίνοντας τις ευχές του στα παιδιά του και εγγόνια του.

Εμείς θα τον θυμόμαστε με σεβασμό, τιμώντας τη μνήμη του.

Αντώνης Ρουμανέας

 

ΑΛΕΞΗΣ ΣΤ. ΜΠΑΚΕΑΣ

Ο Αλέξης ήταν από τις πιο οικείες σε μένα μορφές. Με την οικειότητα να προκύπτει πρώτιστα από την ίδια τη μορφή του, αλλά και να ενισχύεται από τη συχνότητα των συναντήσεών μας.

Τον θυμάμαι από τα μικρά μου χρόνια σε πολλές φάσεις της ζωής του. Κατά τη δεκαετία του 1950 καμαρωτός στη ναυτική στολή, όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Στη συνέχεια συντονιστής στις αγροτικές οικογενειακές ενασχολήσεις, μετά τις παντρειές των δύο μεγαλύτερων αδελφών του, με επιδίωξη να παντρέψει πρώτα τις δύο μεγαλωμένες αδερφάδες και μετά να αποκατασταθεί ο ίδιος. Τα κατάφερε μετά από αρκετά χρόνια και έτσι, μεσόκοπος, παντρεύτηκε τη Δέσποινα Μανωλέα από τις Θαλάμες και απέκτησαν την Παναγιώτα και το Σταύρο. Ο μόχθος του συνεχίστηκε τόσο στις αγροτοκτηνοτροφικές ενασχολήσεις όσο και  για τη ριζική επισκευή του παλιού σπιτιού τους που βρίσκεται δίπλα από παπουδικό δικό μου, εκεί όπου κατοικώ τα 30 τελευταία χρόνια. Έτσι οι καλημέρες μας ήταν πολλές και πάντα εγκάρδιες όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Αλέξης ήταν κλασσικός τύπος ήσυχου Μανιάτη. Φροντίδα για την οικογένεια, αποκατάσταση των θηλυκών, μόχθος στο χωράφι, θρησκευτικότητα πηγαία. Με το ζήλο που δημιουργείται για κάτι που η επιθυμία είναι μεγάλη,  έμαθε να ψέλνει μελωδικά και χωρίς λάθη και να αναγιγνώσκει τα κείμενα από τα εκκλησιαστικά βιβλία που το τυπικά έχει προσδιορίσει, με χρώμα και σταθερότητα. Συμμέτοχος σε όλους τους εσπερινούς και τις λειτουργίες, σε εκκλησιαστικές γιορτές και τελετές, στήριζε για δεκαετίες την ομαλή διεξαγωγή τους, όπως παραδοσιακά τις είχε προσεγγίσει στα νιάτα του.

Υπηρετούσα ως εκπαιδευτικός στην Καρδαμύλη όταν τα παιδιά του έφθασαν σε ηλικία φοίτησης στο Γυμνάσιο – Λύκειο. Σε όλες τις πρωτοβουλίες για αναβάθμιση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Καρδαμύλη (ποιοτική αναβάθμιση Γυμνασίου, ίδρυση και στέγαση Λυκείου, τεχνικά έργα στο προαύλιο του σχολείου) ο Αλέξης ήταν ενεργά παρών. Πασχίζοντας για τα παιδιά του κατ` αρχή, αλλά έχοντας και διευρυμένους ορίζοντες,  συμβάλλοντας σημαντικά και στο γενικότερο εκπαιδευτικό έργο.

Τα τελευταία χρόνια ο οργανισμός του αδυνάτισε, το γλαύκωμα τον εμπόδιζε στο ψάλσιμο, το ίδιο και η μείωση της ακοής του. Στη συνέχεια και τα πόδια του άρχισαν να τον προδίνουν. Παρόλα αυτά ξαναβρήκε, για λίγο διάστημα δύναμη και κουράγιο όταν ο Σταύρος, μεγαλωμένος αρκετά και αυτός, παντρεύτηκε και πρόφθασε να δει βαφτισμένο το νεώτερο Αλέξη Μπακέα. Στα χέρια της υπομονετικής συζύγου του και με τη μόνιμη  έγνοια γι` αυτόν από το Σταύρο, «έφυγε» πλήρης ημερών στα 91 χρόνια του. Φάνηκε σα να αναγίγνωσκε το: ¨Νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα…», κείμενο που απέδιδε με ιδιαίτερη ευγλωττία την εκκλησιαστική ακολουθία.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΕΝΘΗ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017

ΠΗΝΕΛΟΠΗ Γ. ΕΞΑΡΧΟΥΛΕΑ

Η είδηση του θανάτου της Πηνειώς με ξάφνιασε.  Την ήξερα δραστήρια και δημιουργική, με τη εσωτερική δύναμη που της επέτρεπε να κρατά την ίδια στάση ζωής εδώ και πολλές δεκαετίες και να αντιμετωπίζει με αποτελεσματικότητα  τις πολλές δυσκολίες που της έφερε η ζωή…

Είχα ακούσει, από αξιόπιστα μέλη της μικρής μας κοινωνίας, για την απέραντη στοργή και συνέπεια αλλά και ψυχραιμία με την οποία αντιμετώπισε την αρρώστια του άντρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά δεν την είχα τότε γνωρίσει από κοντά.  Λίγα χρόνια μετά οι συνθήκες μου έδωσαν αυτή τη δυνατότητα. Ήταν το 1986 που ο γιός της ο Δημήτρης συμμετείχε στη διοίκηση του Αγροτικού Συνεταιρισμού Νεοχωρίου στον οποίο μου είχε ανατεθεί ο συντονισμός. Η ανάγκη κοινής δράσης και στενής συνεργασίας για την ομαλή λειτουργία του Ελαιουργείου αλλά και ολόκληρο το πλέγμα ενεργειών από το σχεδιασμό μέχρι την υλοποίηση για την κατασκευή του τυποποιητήριου του Συνεταιρισμού, με έφερναν συχνά στο σπίτι της οικογένειας αναζητώντας το Δημήτρη για να βοηθήσει. Έτσι μου δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω τον πλούσιο ψυχικό της κόσμο. Η επικοινωνία αυτή συνεχίστηκε για μια δεκαετία αφού οι κοινές ενέργειες  με το Δημήτρη συνεχίστηκαν δεδομένου ότι  στη συνέχεια της συνεργασίας στο Συνεταιρισμό ακολούθησε η συνεργασία στην  Κοινότητα.

Με καταγωγή από την παλιά οικογένεια  των Νηφάκων της Μηλιάς, η Πηνειώ ήλθε σε μικρή ηλικία νύφη στην Καλόγρια, που την κατοικείτο τότε αποκλειστικά από μέλη της οικογένειας Εξαρχουλέα. Στο δικό τους μάλιστα κλάδο των Εξασρχουλέων η οικογένεια αναπαραγόταν από γενιά σε γενιά από μόνο ένα αρσενικό μέλος. Αυτό το δεδομένο της επέβαλε πολλαπλάσιες ευθύνες και υποχρεώσεις, τόσο στην εσωτερική λειτουργία της οικογένειας, όσο και στη διαχείριση της μεγάλης αγροτικής ιδιοκτησίας. Ευθύνες μάλιστα που πολλαπλασιάστηκαν μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της που την άφησε μόνη να φροντίζει τα τρία παιδιά της αλλά και τα πεθερικά της. Τα κατάφερε όλα με την αξιοπρέπεια και την αποτελεσματικότητα που αποτελούσαν δομικά χαρακτηριστικά της. Φρόντισε με στοργικότητα τα τελευταία χρόνια των γέρων, υποστήριξε τα κορίτσια της στις πανεπιστημιακές τους σπουδές, αλλά έδωσε και τη σταθερή υποστήριξη στο γιό της στις πολλαπλές αγροτικές εργασίες που απαιτούσε η μεγάλη κτηματική περιουσία τους.

Αλλά και στις κοινωνικές της υποχρεώσεις ήταν απόλυτα συνεπής μακροχρόνια, από τους εκκλησιασμούς τις Κυριακές και αργίες, μέχρι τις πανηγύρεις εκκλησιών και παρεκκλησιών στη γενέτειρα της και στα άλλα χωριά του δήμου Λεύκτρου, αλλά και στις χαρές και τις λύπες των συγχωριανών μας.

Τα τελευταία χρόνια μπορούσε να χαμογελάσει με την πρόοδο των μελών της οικογένειάς της. Τα εγγόνια μεγάλωσαν, σπούδασαν ή σπουδάζουν, οι πέραν των αγροτικών επαγγελματικές ενασχολήσεις του Δημήτρη εξελίσσονται ευνοϊκά και γενικότερα έβλεπε τους καρπούς των πολυετών προσπαθειών της να αποδίδουν σε βαθμό που την ικανοποιούσε.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, που οι εργασιακές μου υποχρεώσεις με έφεραν μακριά από τη γενέθλια γη,  την έβλεπα σπανιότερα. Όμως στα συναπαντήματα μας, σε κοινωνικές εκδηλώσεις κυρίως, ο λόγος της είχε την ίδια εγκαρδιότητα . Τα τελευταία χρόνια περνώντας με το αυτοκίνητο μπροστά από το κτήμα τους στην Καλόγρια την έβλεπα να καλλιεργεί πατάτες στον κήπο τους. Σταματούσα και ανταλλάσαμε αλληλοστηριχτικές κουβέντες. Φέτος ο κήπος δεν είχε φυτευτεί και απόρησα. Στην κηδεία της ,έμαθα ότι είχε κάνει πρόσφατα μικροεπέμβαση στην καρδιά της!

Οι άνθρωποι φεύγουν, οι εικόνες τους μένουν. Και μας θυμίζουν τους χρόνους και τα γεγονότα που μας συνδέουν μαζί τους. Αυτή είναι η ανθρώπινη μοίρα…

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΕΝΘΗ – ΙΟΥΛΙΟΣ  2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΡΗΣ – ΚΟΥΛΟΥΜΠΕΡΗΣ

Ο Πυργιανός, Γεώργιος Κλέρης – πρώην Κουλουμπέρης – έφυγε από τη ζωή στα 87 χρόνια. Υπήρξε γιατρός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ατλάντα U.S.A. και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Γεώργιος Κλέρης -πρώην Κουλουμπέρης- γεννήθηκε στο Πύργο Λεύκτρου το έτος 1929 και ήταν το έκτο άρρεν τέκνο του Σπύρου και της Πελαγίας Κουλουμπέρη. Ο Γιώργος το πρώτον απεφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο Πύργου Λεύκτρου. Στη συνέχεια εισήχθη και απεφοίτησε από το τριτάξιο Γυμνάσιο Καρδαμύλης. Στη συνέχεια φοίτησε στο Οκτατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, από όπου και απεφοίτησε.

Στην Αμερική μετανάστευσε πλησίον του εκεί ευρισκόμενου αδελφού του, όπου γρήγορα εισήχθη στην Ιατρική Σχολή αμερικανικού Πανεπιστημίου απ’ όπου επιτυχώς, έλαβε το πτυχίο ΜΠΑΤΣΕΛΟΡ. Ερχόμενος στην Ελλάδα και στην Αθήνα, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου επιτυχώς έλαβε το πτυχίο του Ιατρού. Στη συνέχεια στο ίδιο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε Διδακτορικό, με την ειδικότητα του Δερματολόγου – Αφροδιοσιολόγου, με Άριστα.

Αργότερα, ανακηρύχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ιδιότητα όπου και διατηρούσε εν ζωή. Ζούσε μαζί με την οικογένειά του στην Ατλάντα U.S.A.

Ο Γιώργος Κλέρης, ήταν γνήσιος Έλληνας και δεν ξεχνούσε τον τόπο καταγωγής του, τον Πύργο Λεύκτρου, τον οποίο και επισκεπτόταν με την οικογένειά του, κάθε χρόνο. Υπήρξαμε παιδικοί φίλοι και συμμαθητές του τριταξίου Γυμνασίου Καρδαμύλης και Καλαμάτας τα έτη της Κατοχής (σχολικό έτος 1942-43). Τότε στην Καρδαμύλη είχαν εγκατασταθεί μονάδες στρατού της Γερμανίας και της Ιταλικής καραμπινιερίας. Η Ελλάδα τότε, ευρίσκετο υπό κατοχή και οι μαθητές που πηγαίναμε στο Γυμνάσιο, είμαστε πολύ λίγοι. Από τον Πύργο, ο Γιώργος Κλέρης κι εγώ (Γεώργιος Πετρέας του Ηλία), από το Νεοχώριο οι Γιάννης Τσιλιγωνέας, ο Παναγιώτης Τζανετέας, Γιάννης Οικονομέας, Παναγιώτης Αναγνωστέας, από τη Στούπα ο Σταύρος Γιαννουλέας και από τα Ρίγκλια ο Γεώργιος Εξαρχουλέας. Πλην των Γεωργίου Κλέρη – Κουλουμπέρη, Γιάννη Τσιλιγωνέα και Παναγιώτη Τζανετέα, που φοιτούσαν στην τρίτη τάξη, οι υπόλοιποι στο σχολικό έτος 1942-43, δώσαμε εισιτηρίους εξετάσεις προφορικώς και γραπτώς, στους τότε καθηγητές Βασίλειο Πατριαρχέα, Σωτήριο Φωτέα και Χρήστο Φιλιππίδη, άπαντες καταγόμενους από το Εξωχώριο.

Δεν θα παραλείψω ότι ποδαράτα πηγαίναμε άπαντες, κάθε Δευτέρα στο Γυμνάσιο και επιστρέφαμε στα χωριά μας κάθε Σάββατο. Στο μεταξύ υπήρξε ένα δυσάρεστο γεγονός, ο πατέρας του Κλέρη, Σπύρος Κουλουμπέρης, σταμάτησε το Γιώργο από το Γυμνάσιο, προκειμένου να φυλάει τα πρόβατά τους. Ο πατέρας μου Ηλίας Πετρέας, βαπτισιμιός του Σπύρου Κουλουμπέρη, πατέρα του Γιώργου, παρενέβη και τελικώς έπεισε το νονό του, Σπύρο Κουλουμπέρη και ανέστειλε την απόφασή του να διακόψει το Γυμνάσιο ο Γιώργος, όπου και συνέχισε επιτυχώς, με αποτέλεσμα να γίνει στη διαδρομή των σπουδών του γιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Αυτή ήταν η διαδρομή της ζωής του.

Το άκουσμα του θανάτου του, που τόσο αιφνίδιος ήταν με άφησε άφωνο, δεν μπορώ να το πιστέψω, πως τόσο γρήγορα έφυγε από τη ζωή, αφήνοντάς μας πόνο, θλίψη, στην αγαπημένη του σύζυγο Μεταξία, στα παιδιά του και εγγόνια του, στους συγγενείς του και φίλους του και ιδιαιτέρως σ’ εμένα τον παιδικό του φίλο.  Γιώργο ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Πάντα θα σε μνημονεύω σ’ όλη μου τη ζωή.

Γειά σου, αγαπημένε παιδικέ μου φίλε Γιώργο.

Γεώργιος Ηλία Πετρέας, πρώην Μανωλίτσης

ΠΕΝΘΗ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2017

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ

Ένας άνθρωπος, ένας αιώνας… Τόσο κόντεψε να φθάσει ο Σωτήρης. Και μάλιστα όρθιος και σε κυκλοφορία μέχρι τον τελευταίο μήνα. Φαίνεται, όμως, ότι τελευταία είχε χάσει την  υπεραισιοδοξία που τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή.

Τον γνώρισα σχετικά καθυστερημένα, όταν το 1975 διορίστηκα καθηγητής στο Γυμνάσιο Καρδαμύλης. Είχε το βενζινάδικο και η γνωριμία μαζί του γινόταν αυτόματα, δημιουργόταν από το χαμόγελο και την καλή κουβέντα. Η ουσιαστική γνωριμία μας , όμως,διαμορφώθηκε τα αμέσως επόμενα χρόνια, όταν τα τρία κορίτσια του ήλθε η ώρα να φοιτήσουν στο Σχολείο. Στη διευρυμένη προσπάθεια να ιδρύσομε Λύκειο στην Καρδαμύλη, που η έντονη φάση της ήταν το 1981 -2,ο Σωτήρης  ήταν από τους πρωτοπόρους. Στην κατανομή ρόλων, που αποφασιζόταν από κοινού από τη διευρυμένη ομάδα εκπαιδευτικών και γονιών που είχε το συντονισμό, ορίστηκε πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής. Δίδυμο με το μακαρίτη Πέτρο  Σωτ. Σπυρέα άπλωναν υπερκομματικά την προσπάθεια που αγκάλιαζε τις ανάγκες όλης της Δυτικής Μάνης. Ιδιαίτερα για το Σωτήρη που ήταν από τους ένθερμους θιασώτες της Καρδαμύλης, η επιδιωκόμενη ίδρυση Λυκείου, εκτός από την εξυπηρέτηση των μαθητών και των οικογενειών που αναγκάζονταν μέχρι τότε είτε να σταματούν τα παιδιά τους από σπουδές μετά την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο είτε να τα στέλνουν σε Λύκειο της Καλαμάτας, σήμαινε και αναβάθμιση της Καρδαμύλης ως διοικητικού κέντρου της Δυτικής Μάνης. Και αυτό ενίσχυε ακόμα περισσότερο τη συμβολή του.

Ιδρύθηκε το Λύκειο και λειτούργησε από το 1982, μετά από λίγα χρόνια μετακινήθηκα από την Καρδαμύλη για να ασκήσω αλλού εκπαιδευτικά καθήκοντα, αλλά οι συναντήσεις μου με το Σωτήρη ήταν πάντα εγκάρδιες και διαχυτικές. Με πλατειά χαμόγελα και αναφορές στην κοινή προσπάθεια που, παρά τις δυσκολίες, καταφέραμε να ευδοκιμήσει. Οι συναντήσεις πύκνωσαν όταν επέστρεψα και πάλι, για δύο χρόνια, στην Καρδαμύλη και τα σχολεία της. Με καλή παρέα και  λίγο κρασί οι αναμνήσεις εμπλουτίζονταν με λεπτομέρειες αλλά και με αθώα πειράγματα από εκείνους από τα μέλη της παρέας που είχαν τέτοιο χάρισμα. Έτσι συνεχίστηκαν οι σχέσεις μας και κατά  την επόμενη περίοδο, όταν έφυγα πάλι για άλλα εκπαιδευτικά καθήκοντα. Με την επιστροφή όμως στη γενέθλια γη, μετά τη συνταξιοδότησή μου, επαναλάβαμε, αν και κάπως αραιότερα, τις βραδινές παρέες στα μαγαζάκια της περιοχής ,με τους παλιούς συμμέτοχους στις τοπικές εκπαιδευτικές δράσεις …

Το φθινόπωρο που μας πέρασε συναντηθήκαμε σε καφενείο στην Καρδαμύλη και τον είδα αλλαγμένο. Είχε, αυτός ο πάντα νηφάλιος, έναν έντονο εκνευρισμό. Του το παρατήρησα και μου απάντησε ότι είχε ταλαιπωρηθεί στην Αθήνα όπου πήγε για μία ιατρική μικροεπέμβαση. Τον ενθάρρυνα, αλλά διέκρινα ότι ο εκνευρισμός του δεν έφυγε. Τον αποχαιρέτησα με συναισθηματισμό και υπόσχεση για συνάντηση σύντομα… Δυστυχώς η συνάντηση ήταν η αποχαιρετιστήρια…

Οι άνθρωποι φεύγουν, τα έργα τους μένουν. Αλλά μένουν και οι στάσεις ζωής τους και όσων, όπως ο Σωτήρης, διακρίνονταν με ποιοτικά στοιχεία, μένουν ως φωτεινές εικόνες για εκείνους που τους γνώριζαν. Έτσι οι αποχαιρετισμοί δεν είναι στιγμιαίοι, διαρκούν…

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΡ. ΡΟΥΜΠΕΑΣ

Με τον Τάκη ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, ως συμμαθητές της 1ης Γυμνασίου, που κατέληξε σε φιλία και συνεχίσαμε μαζί μέχρι την αποφοίτησή μας. Μετά χώρισαν οι δρόμοι μας για λίγο, αφού διαλέξαμε χωριστούς κλάδους σπουδών. Ύστερα ήρθαν οι στρατιωτικές υποχρεώσεις, αλλά στη συνέχεια ξανασυναντηθήκαμε αφού επιλέξαμε ως τόπο εγκατάστασής μας την πόλη της Καλαμάτας.

Ο Τάκης ελεύθερος επαγγελματίας, οδοντίατρος, εγώ στη Δημόσια Διοίκηση. Αν και επαγγελματικά ήταν διαφορετικά τα ενδιαφέροντά μας, ο τόπος της κοινής καταγωγής μας (είλκε την καταγωγή του από τον Πύργο Λεύκτρου), η Μάνη ήταν ο συνδεκτικός κρίκος μας. Συνδρομητής της εφημερίδας «Μανιάτικη Αλληλεγγύη», από το πρώτο της φύλλο περίμενε εναγωνίως κάθε νέο φύλλο της για να διαβάσει και να σχολιάσει τα θέματά μας.

Ήταν σύντομη η ζωή του Τάκη, αρκετή όμως για να δείξει τα προτερήματα και τις αρετές του. Ήταν τίμιος, ειλικρινής, πρόθυμος στο καθήκον και στο λειτούργημα που ασκούσε με ζήλο και προθυμία, ώστε να χαίρει καθολικής εκτίμησης για την επιστημονική του επάρκεια, την ανθρωπιά του, την απέραντη καλοσύνη των αισθημάτων του, πράγμα που τον καθιστούσε αξιαγάπητο. Έδινε πρωταρχική σημασία στις σχέσεις του, στον ηθικό παράγοντα τον απαλλαγμένο από κάθε ιδιοτέλεια.

Ο νους και η καρδιά του ήταν πάντα γεμάτα αγάπη, καλλιεργώντας στο περιβάλλον του μια γνήσια, απονήρευτη και ανυπόκριτη κοινωνικότητα.

Ο θάνατός του άφησε ένα μεγάλο κενό, γιατί από την ανεξάντλητη πηγή της ζωής του όλοι αντλούσαν. Γνώσεις οι συνάδελφοί του, εξυπηρέτηση οι συναλλασσόμενοι μαζί του, αγάπη και κατανόηση οι φίλοι του, προσήλωση στους δεσμούς αίματος με τους οποίους ήταν ενωμένος, οι συγγενείς του. Πέραν όμως από αυτές τις στενές προσωπικές σχέσεις και τους υλικούς και ηθικούς δεσμούς υπήρχε η απρόσωπη και ανώνυμη κοινωνία των ανθρώπων, η οποία έπαιρνε με το παράδειγμα της ζωής του το μάννα για ένα κόσμο πιο δίκαιο και καλύτερο.

Λένε ότι ο χρόνος που όλα τα δαμάζει και τα ηρεμεί, έχει τη δύναμη να σβήνει σιγά σιγά από την ψυχή μας και τον πιο μεγάλο πόνο. Μακάρι να είναι έτσι. Όλοι έχουν ανάγκη παρηγοριάς, ιδιαίτερα η οικογένειά του, η σύζυγός του Αγγελική, τα παιδιά του, τα αδέλφια του, τα ανήψια του, οι φίλοι του.

Εμείς δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ, γιατί θα προβάλλει ζωντανός, αθώος και ωραίος μέσα στους κρυφούς μας λυγμούς. Θα ζει ανάμεσά μας και η μνήμη του θα είναι αιώνια.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του «εν χώρα ζώντων».   (φωτο)

Αντώνης Ρουμανέας

ΠΕΝΘΗ – ΜΑΪΟΣ 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΚΟΥΡΚΟΥΛΕΑΣ

Πριν από λίγες μέρες αγγέλθηκε ο θάνατος του Γιάννη Κουρκουλέα, ενός ευγενούς και πράου συντοπίτη μας . Ήταν γείτονάς μας. Τον θυμάμαι,  από τα μικρά μου χρόνια, όταν ερχόταν στο χωριό τα καλοκαίρια με άδεια από την υπηρεσία τους, πάντα χαμογελαστό και πρόσχαρο.

Ορφάνεψαν πρόωρα, αυτός και ο αδελφός του, αλλά η μάνα τους, κάνοντας την εμπόρισσα ειδών ρουχισμού και ανταλλαγής με προϊόντα της τοπικής μας παραγωγής, κατάφερε να βοηθήσει τα παιδιά της να σπουδάσουν στο Εξατάξιο Γυμνάσιο της Καλαμάτας. Ο Γιάννης μάλιστα, κατά την περίοδο της Κατοχής, ορίστηκε από τους τοπικούς υπεύθυνους να ανοίξει το σχολείο για να φοιτούν τα παιδιά του χωριού, μια και δεν υπήρχε νόμιμος δάσκαλος. Πολλοί ωφελήθηκαν ουσιαστικά, σε επίπεδο γνώσεων, από τη συστηματικότητα στη μετάδοση γνώσεων του Γιάννη, όπως οι ίδιοι διηγούνται.

Μετά τη λήξη του Πολέμου προσλήφθηκε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και μετά από λίγα χρόνια μετατέθηκε στο Στρατολογικό Γραφείο Καλαμάτας. Παντρεύτηκε τη συγχωριανή μας Βούλα Μαντζουνέα και απέκτησαν δύο κόρες. Ερχόντουσαν τακτικά στο χωριό όλοι και στα συναπαντήματά μας, στα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια,  ήταν πάντα εγκάρδιος και διαχυτικός. Το ίδιο εξυπηρετικός ήταν και σε όσους είχαν εκκρεμείς στρατολογικές υποθέσεις. Διευκολυντικός και αποτελεσματικός σε όσες νόμιμες ρυθμίσεις του ζητούσαν γνωστοί, ή και άγνωστοι, πολίτες. Διευκόλυνε και εμένα  προσωπικά για τις αναβολές κατατάξεως στο στράτευμα λόγω σπουδών, που ζητούσα κατά την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Για όλη αυτή την ευσυνειδησία του, οι υπηρεσιακοί παράγοντες, που εκτιμούσαν τις αποδόσεις του, για να τον προαγάγουν σύστησαν θέση τμηματάρχη, που καλυπτόταν από πολιτικό υπάλληλο και όχι στρατιωτικό.

Η μοίρα του στέρησε αρχικά τη σύζυγό του και μετά από λίγα χρόνια και τη μεγάλη του κόρη. Τα υπέμεινε με την απαράμιλλη καρτερία που τον διέκρινε. Κατά την τελευταία δεκαετία, απομονώθηκε στο σπίτι του στην Καλαμάτα., λόγω γηρατειών και μειωμένης οπτικής ικανότητας, ενώ τα δύο τελευταία χρόνια που δεν μπορούσε να αυτοσυντηρηθεί μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας στην Αθήνα. Εκεί πριν ένα χρόνο τον επισκέφθηκα και χάρηκα που, παρά τα προχωρημένα γηρατειά του, είχε πνευματική διαύγεια. Μιλήσαμε για πολλά από τα περασμένα ανάμεσα στα οποία και την ειδική και συναισθηματική σχέση που είχε αναπτύξει με τον πατέρα μου κατά τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του.

Ήταν από το πρώτο φύλλο τακτικός συνδρομητής της εφημερίδας μας και εντρυφούσε στην ύλη της. Κατά την περίοδο που δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει  πια στην πόλη της Καλαμάτας  ανταλλάσαμε ευχετήρια τηλεφωνήματα στις γιορτές,  που συνδυάζονταν με συζήτηση για θέματα των δημοσιευμάτων στην εφημερίδα μας .

Η αγγελία του θανάτου και η κηδεία του στην Αθήνα μαθεύτηκε στο χωριό πολύ καθυστερημένα , γεγονός που μας στέρησε την άμεση έκφραση των συλλυπητηρίων ευχών στην κόρη του Μερούλα και στα εγγόνια του. Εύχομαι και ελπίζω ότι θα προεκτείνουν στο μέλλον τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που κληρονόμησαν από το Γιάννη.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

 

ΠΕΝΘΗ – ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2017

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝ. ΣΑΡΑΝΤΕΑΣ

Με τον Ανδρέα είμαστε συμμαθητές στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας, κατά τη δεκαετία του 1950 με δασκάλα μας τη Βιβή Πανώτη. Πρωτότοκος από τα πέντε παιδιά του βιοπαλαιστή Παναγιώτη Σαραντέα ή Κοπανίτσα, πήγε στη συνέχεια στο Γυμνάσιο στην Καρδαμύλη και συνέχισε στο Εσπερινό στην Καλαμάτα, βιοπαλεύοντας και αυτός για να το τελειώσει.

Η μετανάστευσή του στη Γερμανία αποτέλεσε το κυριότερο σταθμό της ζωής του. Όχι μόνο γιατί έμαθε πολλά και το σφιχτό γερμανικό τρόπο στα επαγγέλματα που εξάσκησε εκεί, αλλά κυρίως γιατί εκεί γνώρισε τη σύντροφο της ζωής του, τη Γερμανίδα Τερέζα, που στάθηκε δίπλα του, με αφοσίωση και δημιουργικότητα, σε όλες τις φάσεις της ζωής του που ακολούθησαν.

Χάρη σε πετυχημένες πρωτοβουλίες του πατέρα του εξασφάλισε την οικονομική αγορά ενός οικοπέδου σε εξαιρετική θέση, πάνω από τον όρμο της Καλόγριας, και εκεί επένδυσε, μετατρέποντας σε κατοικία, ταβέρνα τα πρώτα χρόνια και σε ενοικιαζόμενα δωμάτια,  τους κόπους του από τα χρόνια της ξενιτιάς. Παράλληλα έκανε αξιόπιστες εργασίες ελαιοχρωματισμών και εξαίρετες ταπετσαρίες, όταν δεν ασχολείτο με τη μικρή ελαιοκομική εκμετάλλευσή του που συνεχώς βελτίωνε και αξιοποιούσε.

Η κοινωνικότητά του τον οδήγησε να συμμετέχει σ` όλες τις κοινές δράσεις στην περιοχή μας. Ιδρυτικό μέλος και του Ελαιουργικού Συνεταιρισμού του χωριού μας, συμμετείχε στο πρώτο του διοικητικό συμβούλιο και στις πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν,  κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, και κατέληξαν στην κατασκευή ιδιόκτητου ελαιουργείου. Συμμετείχε επίσης στις διεργασίες για την ίδρυση και λειτουργία Λυκείου στην Καρδαμύλη κατά την επόμενη δεκαετία. Το ίδιο και στην ίδρυση Πολιτιστικού Συλλόγου στη Στούπα εκείνη την περίοδο. Μέλος της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της, συμμετείχε σε όλες τις πρωτοβουλίες της στον τομέα της αυτοδιοίκησης, της ενημέρωσης και του πολιτισμού.

Έδινε το παρόν στις ετήσιες συναντήσεις των συμμαθητών στο δημοτικό σχολείο που, με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Κυριάκου Γεωργέα, άρχισαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Επιτήδειος σε ακίνδυνα πειράγματα έδινε κάθε καλοκαίρι το δικό του χρώμα στην ομήγυρη των 10-15 παλιών συμμαθητών. Τότε ήταν που και εγώ διηγιόμουν γιατί τον θεωρούσα ευεργέτη μου: Στα μαθητικά μας χρόνια, ανέβαινε τα απογεύματα σε ένα ταρατσάκι του σπιτιού του και διάβαζε φωναχτά με τη σκληρότονη φωνή τα δευτερεύοντα μαθήματα της επόμενης μέρας. Μαζί μ` αυτόν τα μάθαινα και εγώ από το σπίτι μου χωρίς να ανοίγω το δικό μου βιβλίο! Τα τελευταία χρόνια με αρρώστιες να τον περιτριγυρίζουν απουσίαζε από τις συνάξεις μας. Όμως έστελνε χαιρετισμούς και κεράσματα με τον αδελφό του το Σταύρο, που επίσης συμμετείχε στην ομάδα μας.

Έτσι έφθασε γι` αυτόν η ώρα του μοιραίου και αναπότρεπτου τέλους. Την ημέρα της γιορτής του η Τερέζα με ενημέρωσε για τη νοσηλεία του στην Αθήνα. Ελπίζαμε ότι θα επικοινωνούσαμε με την επιστροφή του, αλλά ματαίως. Παρηγοριά του ότι είδε τα τρία του παιδιά μεγαλωμένα να ακολουθούν το δικό τους δρόμο, σε συνθήκες πολύ καλύτερες από εκείνες που ζήσαμε εμείς στην ηλικία τους. Και την πιστή του Τερέζα να παραμένει γι` αυτά με διπλή στοργή: της μάνας και του πατέρα.

Όσοι από την ομάδα των συμμαθητών συνεχίζομε θα τον θυμόμαστε και θα τον μνημονεύομε στην καθιερωμένη καλοκαιρινή μας σύναξη.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΛΗΣ

Ο Αλέκος ήταν Μανιατόγαμβρος. Όμως αναδείχτηκε ως ο καλύτερος Μανιάτης. Καταγόταν από τη Νεμέα Κορινθίας. Όμως αγάπησε τη Μάνη και αγαπήθηκε τόσο πολύ από τους Μανιάτες «γιατί ήταν καλός, ήταν γλυκός κι είχε τις χάρες όλες…». Παντρεμένος με τη φιλόλογο καθηγήτρια Ελευθερία Γιολδασέα από τη Λαγκάδα της Δυτικής Μάνης, απέκτησαν ένα γιο τον Αριστοτέλη, καθηγητή σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Τη Λαγκάδα τη λάτρευε και δεν παρέλιπε να περνάει εκεί το μισό του χρόνου του στο φιλόξενο σπίτι τους, προσφέροντας φιλοξενία και ζεστασιά σε φίλους και γνωστούς.

Καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού ταξίδεψε και γνώρισε χώρες και χώρες, μετά την συνταξιοδότησή του όμως αποφάσισε να αράξει, μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ Νέας Σμύρνης και Λαγκάδας. Ήταν φίλος με όλους τους ανθρώπους. Ήταν άνθρωπος της αρετής, διακριτικός, χαμηλόφωνος, ολοζώντανη διδαχή αξιοπρέπειας, σεμνότητας, ποιότητας.

Η είδηση «ο Αλέκος μας έφυγε…» από τη σύζυγό του Ελευθερία, είδηση κεραυνός. Είδηση που αργείς να συνειδητοποιήσεις. Αυτή όμως ήταν η αλήθεια. Φτερούγισε ο Αλέκος και πήγε στον αγλαόμορφο τόπο του παραδείσου. Εκεί όπου το φως είναι ανέσπερο και δεν υπάρχει πόνος και στεναγμός, με την ψυχή του να κολυμπάει στη γαλήνια θάλασσα της αθανασίας.Η περιοχή μας φτώχυνε, γιατί έχασε έναν αξιόλογο άνθρωπο. Εμείς χάσαμε έναν φίλο. Έφυγε αφήνοντας πίσω του μόνο μνήμες αγαθές.

Το χώμα της Νέας Σμύρνης που τον σκέπασε ας είναι ελαφρό. Η μνήμη του θα είναι αιώνια. Θα τον θυμόμαστε πάντα με τις ευχάριστες αναμνήσεις, για τις οικογενειακές και φιλικές στιγμές που ζούσαμε στην ωραία βεράντα του σπιτιού του τις καλοκαιρινές βραδιές.

Αντώνης Ρουμανέας

Με δάκρυα στα μάτια και πόνο στην καρδιά ακούσαμε για το θάνατο του αγαπημένου και εξαίρετου φίλου μας Αλέκου, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας. Η απουσία του θα μας κοστίσει, τα καλοκαίρια στη Μάνη δεν θα είναι τα ίδια, χωρίς την παρέα του.

Ελαφριά τα χώματα επάνω του και καλό παράδεισο. Συλλυπητήρια στην αγαπητή μας Ελευθερία και στον αγαπημένο μας Αριστοτέλη. Ο Θεός να τους δίνει  δύναμη και κουράγιο να ξεπεράσουν τις δύσκολες ημέρες.

Βασίλης και Καλλιόπη Νικολακάκου – Καναδάς

Αλέκο μου,

Πόσο είσαι τυχερός!!! Σε κλαίει μια πέρδικα κι ένας αϊτός και σιμά τους όλοι εμείς, που σ’ είχαμε φίλο κι αδερφό, γιατί ήσουν διαμάντι και χρυσός· μάλαμα και χρυσάφι…!!!

Αλέκο μου, όσο φτωχαίνουμε όλοι εμείς τώρα, που εσύ φεύγεις, τόσο ο παράδεισος με σένανε πλουτίζει…!!! Όσο λιγότεροι γίνονται οι καλοί τώρα, που εσύ φεύγεις, τόσο οι Άγιοι με σένανε αυγατίζουν…!!!

Αλέκο μου, πάντα θα ακτινοβολεί η χρυσαφένια σου καρδιά και η διαμαντένια σου ψυχή. Άγιο σου πρέπει φωτοστέφανο και έπαινος δικαίου, που είχες τη γνώμη την καλή, χρυσόκαρδος, χρυσόψυχος, χρυσομαλαματένιος…!!! Εσένα πιότερο αγαπούσαμε από την Λευτερία, την άγια ηγερία σου και την τρανή σου μούσα και το χρυσό στεφάνι σου, την μάνα, που μας έθρεψε, μας φώτισε το νου μας, λάμπρυνε τη σκέψη μας, τράνωσε την ψυχή μας, στις αλπικές χιονοκορφές μας ύψωσε τα σπλάχνα μας τα στόλισε, ομόρφυνε την καρδιά μας κι όλη μας την αγάπη πήρε.

Αλέκο μου, όλους μας συγκλόνιζες με της καλοσύνης σου το πλεόνασμα· μας συγκινούσες βαθιά με της ευγένειάς σου το περίσσευμα· μας έκανες να σε θαυμάζουμε για του ήθους σου την μοναδικότητα· κι ήταν η καλοσύνη σου γλύκα του κεχριμπαριού και χάρη του μαγνήτη· κι ήταν η ευγένειά σου ομορφιά τ’ Αυγερινού και φως τ’ Αποσπερίτη· κι ήταν το ήθος σου της νυχτός ηλιόφεγγο κι ονείρεμα της μέρας. Αξέχαστος για όλα αυτά για πάντα θε να μείνεις. Για πες μου, που είναι η στράτα σου και που η περπατησιά σου; Ρόδα να ρίξω πίσω σου, τριαντάφυλλα μπροστά σου; Αχ! Πόσο πολύ θα το ’θελα τρανά να τραγουδήσω το ολόφωτό σου ανέβασμα στου παραδείσου τις αυλές, εκεί, όπου απαλλαγμένος τώρα απ’ τα πρόσκαιρα και αποφορτισμένος από τα μάταια, καταξιώνεσαι των αιωνίων και λούζεσαι στο Ανέσπερο της Αναστάσεως Φως.

Και τώρα, Αλέκο μου, ένα μονάχα σου ζητώ: Ολόθερμα τον Αριστοτέλη να ευχηθείς, που έχει το όνομα, έχει τη χάρη του Σταγειρίτη μας Σοφού. Ασάλευτος Μανιάτικος Πύργος να σταθεί δίπλα στη Μάννα, την ξεχωριστή κι όλοι εμείς δίπλα τους και σιμά τους πάντα θα σε θυμόμαστε γλυκά…!!! Πάντα θα σ’ αγαπάμε αληθινά!!! Καλό ανηφόρι να ’χεις στις γειτονιές του ουρανού, στις ρούγες των Αγγέλων…!!

Γεώργιος Σταύρου Μπόσινας

Έφυγε στις 9 Ιανουαρίου 2017 ένας άγγελος ο Αλέξανδρος Καλής. Μας εγκατέλειψες άγγελέ μου, μας άφησες ορφανούς, μας δίδαξες πολλά, μας έκανες καλύτερους, μα ο Χριστός σ’ εκάλεσε κοντά του. Φαίνεται σ’ αυτόν τον όμορφο κήπο που λέγεται παράδεισος σε χρειάζεται και εκεί.

Καλό ταξίδι άγγελέ μου. Καλή παράδεισο. Θα μας λείψεις. Ο Θεός να δίνει κουράγιο και δύναμη στην πολυαγαπημένη κουμπάρα και σύζυγό σου και στο γιο σου Αριστοτέλη και στους υπόλοιπους συγγενείς.

Η κουμπάρα σας Αθανασία Κισκήρα, ο βαφτισιμιός σας και η κόρη μου με τις οικογένειές τους

ΠΕΝΘΗ – ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2017

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΕΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΤ. ΠΡΕΚΑ

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνο το πρωινό της 4ης Ιανουαρίου του 2016 που επέστρεψες στο φως του Κυρίου μας γιατί και την ώρα του θανάτου σου έλαμπες σαν τον ήλιο παραδίδοντας το πνεύμα σου στους αγγέλους. Μοιραστήκαμε μαζί το πέρασμα της ζωής για εβδομήντα χρόνια και δεν έλειψαν ούτε για μια στιγμή η αγάπη και η αφοσίωση μερικές από τις σπάνιες αρετές σου. Ήσουν υπόδειγμα πατέρα και συζύγου, πρότυπο αξιωματικού του Λιμενικού Σώματος και θα ήθελα να υπενθυμίσω στους παλαιούς και να θυμίσω στους νεώτερους ότι στην Σαντορίνη χάριν της δικής σου πρωτοβουλίας οι φτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι του λιμένος απέκτησαν ιατρική περίθαλψη και σύνταξη και ότι στη Μύκονο ως Πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου φωταγώγησες το τότε λιμάνι και κατασκεύασες νέα προβλήτα. Στα 68 σου χρόνια έγινες ιερέας γιατί ήθελες να υπηρετήσεις και να ακολουθήσεις αυτόν που σε δίδαξε να αγαπάς και να προσφέρεις ανιδιοτελώς στους άλλους τον έναν και μοναδικό Κύριό μας. Αγάπησες τους ενορίτες σου, τους συνεφημερίους σου, τους ιεροψάλτες, το προσωπικό της Εκκλησίας και εκείνοι σου ανταπέδιδαν την αγάπη τους, την εκτίμηση και τον σεβασμό τους. Διακρίθηκες για το ορθόδοξο ήθος σου, τον ένθεο ζήλο, την απλότητα, την ταπείνωση, την εργατικότητα, την πίστη, την ευσέβειά σου και την μεγάλη σου αγάπη προς την εκκλησία μας αφήνοντας παρακαταθήκη στην Στούπα εκτός άλλων την μεγαλοπρεπή κατασκευή του Ι. Ναού Αγίας Τριάδος. Η προσφορά σου και η όλη καλή παρουσία σου στην Εκκλησία αναγνωρίσθηκε και επικυρώθηκε από τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο όταν, σε τίμησε με το ανώτατο για ιερείς, οφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου. Ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου την πνευματική σου οικογένεια, τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο, τον Πρωτοσύγκελο κ. Συμεών και όλους τους Ιερείς που ήταν πάντα στο πλευρό σου. Ευχαριστώ πολύ όλους τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους για την συνεισφορά τους στο έργο σου καθώς και τους τοπικούς φορείς. Ευχαριστώ πολύ συμπατριώτες νησιώτες Αμοργιανούς για την αγάπη τους.

Η ακούραστη συνοδοιπόρος σου πρεσβυτέρα Μαρία Πρέκα. Αιωνία σου η μνήμη.

ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΣΑΡΑΝΤΕΑ, σύζυγος ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΝΤΖΟΥΝΕΑ.

Υπέκυψε στην κοινή μας μοίρα παλεύοντας ηρωικά για αρκετούς μήνες. Με π λήρη συμπαράσταση σ αυτό τον άνισο  αγώνα του συζύγου της και των παιδιών της. `Ήταν κι` αυτή η μάχη επιβεβαίωση του μαχητικού χαρακτήρα της.

Γεννημένη στην Αθήνα ήλθε μικρή στο Νιοχώρι μαζί με τον πατέρα της που επέστρεψε και αυτός μετά από πολυετή διαμονή στην πρωτεύουσα. Ενσωματώθηκε στη μικρή κοινωνία του χωριού μας, Ωρίμασε ηλικιακά και ακολούθησε τις προδιαγεγραμμένες πορείες: γάμος, μετανάστευση, τεκνοποιϊα, ωριμότητα,

Κατά τη δεκαετία του 1980, περί τα τέλη της, έκανε νέα αρχή στη ζωή της. Η γνωριμία και ο γάμος της με το Γιώργη Μαντζουνέα, ένα λαμπρό και φιλοπρόοδο νέο του χωριού, της έδωσε τη δυνατότητα να απλώσει όλες τις δυνατότητες που προσδιόριζε η ιδιοσυγκρασία της και οι εμπειρίες που είχε αποκτήσει από την προηγούμενη ζωή της. Τον βοήθησε στην έναρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας στον οικοδομικό τομέα και την επιτυχή κατασκευή και πώληση παραδοσιακών κατοικιών στην περιοχή μας. Γέννησε και ανάθρεψε με ιδιαίτερη φροντίδα το μικρό της γιό, το Νίκο. Συμμετείχε στα κοινά όσο και όπως μπορούσε. Ιδρυτικό μέλος της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ από το 199,0 συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις και τις απόπειρες να διευρυνθεί το κοινωνικό μήνυμα στην περιοχή μας. Συμπαραστάθηκε στο Γιώργη για την αναβίωση και δραστηριοποίηση του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού, του οποίου ήταν ιδρυτικός πρόεδρος, και τη χάραξη νέας, αποτελεσματικής, πορείας στον τομέα του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας των κατοίκων της περιοχής. Με αυτού του είδους πρωτοβουλίες το σχολείο του χωριού, που είχε κλείσει λόγω της δημιουργίας του πολυθέσιου σχολείου στη Στούπα, έγινε εστία πολυδραστηριοτήτων για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής και τους αλλοδαπούς που έχουν μετεγκατασταθεί στον τόπο μας.

Αποχαιρετώντας τη Γιαννούλα, αποχαιρετάμε μια γενναία ψυχή, δείγμα σθένους, μαχητικότητας και πολυκύμαντης δραστηριότητας, άξιο τέκνο της μανιάτικης γης.`

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας