Τον καθηγητή Γρηγόρη Σκαλκέα και τη μικρότερη αδελφή του Ευτυχία (Έφη) τους γνώρισα πριν περίπου 25 χρόνια. Είχαμε τότε, η ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, οργανώσει το τριήμερο συνέδριο: «Μάνη και Καλαμάτα – δεσμοί αγάπης και αμοιβαιότητας» και στα περιθώρια των εισηγήσεων μας δόθηκε η δυνατότητα να συνομιλήσομε μαζί τους και να απλωθούμε σε περισσότερα θέματα. Ανάμεσα σ` αυτά ήταν και οι μακρινές κοινές συγγενικές μας ρίζες, η οικογένεια Σκαλκέα του Νεοχωρίου, για το γένος της προ – γιαγιάς μου από την πλευρά της μητέρας μου και για τον ένα αδελφό της που μετεγκαταστάθηκε με την οικογένειά του από το Νιοχώρι στις Θαλάμες στα μέσα του 19ου αιώνα, με παρότρυνση του γιού του, του ιερομόναχου Γρηγόρη Σκαλκέα που ήταν ηγούμενος στη μονή Αγίου Νικολάου στον οικισμό Γουράτου των Θαλαμών.
Δεν ήταν βέβαια η συγγένεια αλλά η «χημεία», που δημιουργούσε ισχυρές συναντιλήψεις σε κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά θέματα και με οδηγούσε στο σπίτι του Καθηγητή στην Αθήνα που το επιμελείτο η Έφη ή στα μακρά καλοκαίρια στο σπίτι τους στον Άγιο Δημήτρη της Μάνης. Έτσι γνώρισα καλά τον ποιοτικό χαρακτήρα της Έφης και τη μακροχρόνια προσφορά της στον αδελφό της, κρατώντας ανοιχτό το σπίτι τους στις πολλές επιστημονικές και όχι μόνο παρέες που προσέλκυε λόγω της επιστημονικής του κατάρτισης και του ποιοτικού του χαρακτήρα.
Τα χρόνια κύλησαν, ο Καθηγητής έφυγε από τη ζωή, αλλά η συναισθηματική μου σχέση με την Έφη κρατούσε. Λίγες συναντήσεις, περισσότερα τηλεφωνήματα, για ευχές και επιβεβαίωση της συμπάθειας και της μακροχρόνια διαμορφωμένης οικειότητας.
Η αναγγελία από την Ελένη Φωτέα του θανάτου της μου ήλθε εντελώς απότομα, παρότι προηγήθηκαν κάμποσοι μήνες τηλεφωνικής σιωπής.
Η εικόνα της, καλοσυνάτη, περιποιητική και εκφραστική θα παραμείνει ζωντανή…
Στα παιδιά της, τον Αχιλλέα και τη Σοφία και τα άλλα μέλη της οικογένειάς της, απευθύνω τα θερμά μου συλλυπητήρια.
Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας