Όλα τα άρθρα του/της admin

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΔΟΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

εφημερίδα

Η διανομή των αγαθών αποτελεί μόνιμο και διαχρονικό πρόβλημα όλων των κοινωνιών. Και αναφορικά με τα υπάρχοντα αγαθά η διασφάλισή τους στις ελεύθερες οικονομίες είναι απόλυτη μέσω θεσμικών κανόνων. Η ανάπτυξη όμως προσπορίζει νέο πλούτο και θέτει επί τάπητος το πρόβλημα της δίκαιης διανομής του. Οι σύγχρονες κοινωνίες διακρίνονται από σημαντικού εύρους κοινωνική συνεκτικότητα, η οποία μπορεί να ισχυροποιηθεί σε μεγαλύτερο βαθμό κατά την αναπτυξιακή διαδικασία. Αυτό μπορεί να γίνει μόνον με πολιτικούς όρους, μέσω κεντρικών πολιτικών επιλογών, που προσδιορίζονται με σαφήνεια και δεσμευτικά στα πολιτικά προγράμματα. Με τον όρο δεσμευτικό υπονοούμε τη διατύπωση με σαφήνεια, την προεκλογική δέσμευση για εφαρμογή και την πλήρη υλοποίησή του ως κυβερνητικό πρόγραμμα μετά τις εκλογές. Σ` αυτό το timing (τάιμιγκ),τον προεκλογικό χρόνο, βρισκόμαστε τώρα. Γι` αυτό έχομε υποχρέωση να συμβάλλομε όλοι στην κατάθεση όσο το δυνατό πιο αξιόπιστης πρότασης, που θα οδηγεί στην ανάπτυξη αλλά ταυτόχρονα θα αμβλύνει τις ενδοπεριφερειακές ανισότητες.

Η τάση για διαμόρφωση ανισοτήτων αποτελεί χαρακτηριστικό της φύσης. Ολόκληρο το φαινόμενο της ζωής διαμορφώνεται μέσα από τους κανόνες της διαφοροποίησης, που αποτελεί πρωταρχικό βιολογικό νόμο. Η διαφοροποίηση διαμορφώνει τις ποικιλίες των ειδών, αλλά και τις άπειρες δυνατότητες διαδρομών κατά τη διάρκεια της κάθε ζωής. Στις ανθρώπινες κοινωνίες η διαφοροποίηση αποτελεί τον τροφοδοτικό παράγοντα της ελεύθερης οικονομίας. Και αυτή με τη σειρά της οδηγεί στη μεγιστοποίηση των φυσικών δυνατοτήτων με τις οποίες είναι προικισμένο το κάθε άτομο για την παραγωγή αγαθών. Όμως οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν προκύψει ως αναγκαιότητα, που εκπορεύεται από την αναποτελεσματικότητα των μεμονωμένων δράσεων των ατόμων σε πολλούς τομείς. Και το στηρικτικό υλικό των κοινωνιών, μικρών ή μεγάλων αδιάφορο, αλλά και των επιμέρους κοινωνικών ομάδων, αποτελεί η αλληλεγγύη. Όταν μιλάμε για περιφερειακή ανάπτυξη, αυτονόητο είναι ότι θα πρέπει σ` αυτή να συμπεριλάβουμε και τις διαδικασίες που θα άρουν τις ανισότητες που δημιουργεί. Δηλαδή να εφεύρουμε μηχανισμούς άμβλυνσης των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων. Αυτή η υποχρέωση είναι νομοτελειακή, αποτελεί κοινωνικό χρέος, αλλά λειτουργεί και ως πολιτική νομοτέλεια που εκπορεύεται από τη φύση και αγκαλιάζει με στοργή άτομα, κοινωνικές ομάδες και περιοχές που πλήττονται από τους υψηλούς ρυθμούς μεταβολών της σύγχρονης ζωής. Και οι κοινωνίες, μέσω των εκπροσωπήσεων τους, έχουν υποχρέωση να παίρνουν όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας τους, αλλά και διάχυσης των αναπτυξιακών ωφελημάτων μέχρι τον τελευταίο πολίτη.

Μ` όποια διάσταση και αν θεωρηθεί ο όρος περιφέρεια διαμορφώνει ανισότητες. Στη χώρα μας είναι βέβαιο ότι υπάρχει μια τεράστια ανισότητα ανάμεσα στις μητροπολιτικές περιοχές του λεκανοπεδίου της Αττικής και της μείζονος περιοχής της Θεσσαλονίκης αφενός και της υπόλοιπης Ελλάδας αφ` ετέρου. Ανισότητα που φαίνεται ανάγλυφα στους οικονομικούς δείκτες και σε πρώτη ανάγνωση στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ). Θα πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο και σταθερό μέλημά μας η άμβλυνση αυτών των ανισοτήτων με κεντρικές και προγραμματικές πολιτικές επιλογές. Που θα στηρίζονται στην πράξη από τα χρηματοδοτικά μέσα που έχει πετύχει η χώρα μας με την επιτυχή ένταξή της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια κρατών, με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μόνον αν συνειδητά αποφασίσουμε ότι οι δράσεις στα πλαίσια του κάθε Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης θα προσανατολιστούν σε ποσοστό πάνω από 80% στη λοιπή Ελλάδα, πλην Αττικής και Θεσσαλονίκης, θα μπορέσομε να ισχυριστούμε ότι παίρνομε μέτρα καταπολέμησης των περιφερειακών ανισοτήτων σε επίπεδο χώρας. ΄Ετσι μόνον θα γίνει εφικτό το κατά κεφαλή Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν  της Ηπείρου, της Δυτικής Ελλάδας, της Πελοποννήσου, της Θράκης και των Ιονίων νήσων, που βρίσκεται μέχρι και 20% κάτω από τον εθνικό μέσο όρο, να ισοσταθμιστεί. Και της δικής μας της Περιφέρειας από 55% να μπορέσει έστω να φθάσει το εθνικό ΑΕΠ, δηλαδή να ανέλθει στο 65%.

Αλλά και μέσα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου διαμορφώνονται ανισότητες. Που και αυτές χρειάζονται μέσα πολιτικής για να αμβλυνθούν. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα όπως λειτουργεί διοχετεύει τις χρηματοδοτήσεις κυριαρχικά στις αστικές περιοχές δημιουργώντας σ` αυτές πληθυσμιακές συσσωρεύσεις και απογυμνώνοντας την ύπαιθρο. Eνισχύονται, από τα αναπτυξιακά προγράμματα, δραστηριότητες στον τριτογενή τομέα, εν πολλοίς παρασιτικές και αποδυναμώνονται οι αγροτικές καλλιέργειες και η μεταποίηση των παραγόμενων προϊόντων. Εκτός από τα μέτρα στήριξης της αγροτικής οικονομίας για να γίνει δυνατό η ανάπτυξη να φθάσει στην ύπαιθρο θα πρέπει να μεταφραστούν με πρακτικά μέτρα οι πολιτικές επιλογές. Εννοούμε να στηριχτεί ουσιαστικά η πολιτική θέση, ότι η ανάπτυξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου θα γίνει κυρίως μέσω του τουρισμού, που γίνεται αποδεκτή από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Όταν λέμε τουριστική ανάπτυξη εννοούμε ανάδειξη των μνημείων της φύσης και του πολιτισμού, διαμόρφωση των υποδομών υποδοχής των επισκεπτών, βελτίωση των οδικών προσβάσεων, ολοκληρωμένα προγράμματα προβολής και φιλοξενίας. Δυστυχώς πολύ λίγα είδαμε να υλοποιούνται μέχρι σήμερα από αυτή τη δέσμη μέτρων, αναγκαίων για μια ολοκληρωμένη ανάπτυξη της περιφέρειας.  

Εμείς γνωρίζομε τις ευρύτερες ζώνες τουριστικής ανάπτυξης και τις αναγκαίες δράσεις για την προώθηση αυτών των προγραμμάτων. Και είμαστε έτοιμοι να προτείνουμε για άμεση εφαρμογή ένα συνεκτικό πρόγραμμα για τις περιοχές μας Για να εξουδετερώσομε τις αρνητικότητες που έχουν δημιουργήσει οι παρασιτικοί μηχανισμοί στην αναπτυξιακή διαδικασία. Με τα προγράμματά μας αυτά, και τα μέτρα που συνεπάγονται, θα βοηθήσομε να εξυγιανθεί  και το εμπορικό ισοζύγιο, που με την ελλειμματικότητά του, διαμορφώνει μιά εύθραυστη εθνική οικονομία με διαρκή ανάγκη στήριξης από τους Ευρωπαίους εταίρους, ώστε να διατηρείται εντός των ορίων που θέτουν οι κοινοί κανόνες. Μόνον μια πολιτική επιλογή για διάθεση του 80% των αναπτυξιακών δράσεων από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους σε περιοχές εκτός των μεγάλων πόλεων μπορεί να συγκρατήσει την τάση για ερήμωση των μειονεκτικών περιοχών στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και να προωθήσει στην πράξη την τουριστική ανάπτυξη.

Τέλος, ανισότητες διαμορφώνονται και στο εσωτερικό των διοικητικών κυττάρων που αποτελούν οι καποδιστριακοί δήμοι. Εκεί εκκολάπτεται ένα ιδιότυπο πολιτικό σύστημα, τόσο από το εσωτερικό τους όσο και από τους μηχανισμούς εποπτείας, που ωθεί στην ενίσχυση των ενδοδημοτικών ανισοτήτων. Απαιτείται και σε επίπεδο δήμων προγραμματική δέσμευση για σύμμετρη ανάπτυξη στο εσωτερικό τους. Οι μικροί οικισμοί αποτελούν εθνικό μας πλούτο, κοιτίδα της παράδοσης και του πολιτισμού μας και είμαστε υποχρεωμένοι στο όνομα της εθνικής συνοχής να τους κρατήσομε ζωντανούς ενισχύοντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα των κατοίκων τους, αλλά και διευκολύνοντας, μέσω των υποδομών δημόσιου χαρακτήρα, το χώρο διαβίωσης των κατοίκων τους. Τα μνημεία της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς που βρίσκονται στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Μάνη, βρίσκονται στην ύπαιθρο και είναι πλήρως αναξιοποίητα για να διαμορφωθεί επισκεψιμότητα σ` αυτά. Για τα κάστρα της Ζαρνάτας, του Λεύκτρου, της Τρικότσοβας στη Μάνη δεν υπάρχουν καν οδικές προσβάσεις. Τα μοναστήρια, όπως η παλιές μονές της Βαϊδενίτσας και του Σαμοίλη στη Μάνη,  μνημεία της ορθόδοξης θρησκείας και φυτώρια για την εθνεγερσία έχουν εγκαταλειφθεί στη τύχη τους και καταρρέουν, λόγω και της δυσκολίας για τη μεταφορά υλικών συντήρησης. Οι πολύπλευρες πτυχές της οροσειράς του Ταϋγέτου, όχι μόνο δεν αξιοποιήθηκαν, αλλά και τα λίγα δασικά έργα που προγραμματίζονται αποσπασπασματικά και ασύνδετα με την τουριστική ανάπτυξη, ελάχιστα αποδίδουν στην πράξη. Οι περιοχές, που ελκύουν λόγω της θέσης τους, επισκέπτες, ασφυκτιούν πολεοδομικά ενώ ο κρατικός μηχανισμός κάνει ότι μπορεί για να εμποδιστεί η ικανοποίηση των ζήτησης σε γη και κατοικίες. Η πολεοδόμηση στην Καρδαμύλη, τη Στούπα και τον ΄Αγιο Νικόλαο υπαγορεύεται από την ισχυρή ζήτηση του τουριστικού κυκλώματος, που ανακάλυψε τις ομορφιές τους και τις κατακλύζει ζητώντας ολοένα και περισσότερες κλίνες σε μια παρατεταμένη τουριστική περίοδο. Οι χρηματοδοτήσεις του Ειδικού Προγράμματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΕΠΤΑ), που προβλέφτηκαν με το νόμο για τις συνενώσεις και ένα μεγάλο τμήμα από το Περιφερειακό τμήμα του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, αποτελούν πολύ ισχυρά μέσα για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, που αποσκοπεί στην καταπολέμηση των εσωτερικών ανισοτήτων.

Ασφαλώς η ένταξη στο Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης της Ιόνιας οδού και του εθνικού δρόμου Κόρινθος – Τρίπολη, με κλάδους προς Καλαμάτα και Σπάρτη, αποτελούν ισχυρά στοιχεία για την ανάπτυξη της Περιφέρειάς μας. Απαιτείται όμως επαγρύπνηση και συνεχής παρακολούθηση των διαδικασιών εξέλιξης,   γιατί η διαφθορά και η συναλλαγή έχουν αποκτήσει ήδη οιωνεί  θεσμικό χαρακτήρα. Και οι χρηματοδοτήσεις εμφανίζουν πλήρη αναντιστοιχία με το φυσικό αντικείμενο που υλοποιούν. Αυτή η διαδεδομένη διαφθορά αποτελεί τον κυριότερο εχθρό της περιφερειακής ανάπτυξης και ιδιαίτερα των δράσεων που απευθύνονται σε ευαίσθητες περιθωριοποιημένες περιοχές, που δεν μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς αντίστασης.

΄Όμως φαίνεται ότι το μεγάλο έργο του φυσικού αερίου θα αφήσει έξω την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Παρότι χρηματοδοτήθηκε με τη φορολόγηση όλων των Ελλήνων. Και με τη διάθεση ευρείας εκτάσεως κοινοτικών χρηματοδοτήσεων. Αυτή η εξαίρεση θα δημιουργήσει ενεργειακή μειονεξία, που θα επιδρά μακροχρόνια με αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στα νοικοκυριά όσο και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Περιφέρειά μας. Είναι αναγκαίο να συμπεριληφθεί στο νέο Κοινοτικό Πρόγραμμα η πρόνοια για επέκταση του μέχρι το τελευταίο νότιο άκρο της Ελλάδας.

Αγαπητοί σύνεδροι, είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα με καθαρές θέσεις για μια ολοκληρωμένη περιφερειακή ανάπτυξη. Οι καθαρές αυτές θέσεις θα προβληθούν ως το συμβόλαιό μας με τους ψηφοφόρους. Τους ψηφοφόρους που έχουν γίνει έρμαια της παραπλάνησης και της μικροπολιτικής. Πρέπει με την καθαρότητα των θέσεων μας να τους πείσομε ότι είμαστε σε θέση: 1) Να καταπολεμήσομε το συγκεντρωτισμό και τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση, 2) να συντονίσομε και να εναρμονίσομε τις δράσεις όλων των αναπτυξιακών φορέων και 3) να διαπαιδαγωγήσομε τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας για την από κοινού προσέγγιση των αγαθών της ανάπτυξης.  

(2004)

PUBLIC CONTRACTS THROUGH THE LENS OF SOCIAL INQUIRY

MAIN ARTICLES IN ENGLISH

An increasing number of news reports concerning public contracts, whether they refer to intangible goods or to construction works, have recently appeared in current affairs. The multiple potential approaches to their content provide the opportunity to shed light on their until now silenced aspects which, in many cases, bear unlawful characteristics that reach as far as financial irregularities at the expense of the public, for the benefit of specific individuals or groups involved in the management process, and ultimately for favoured individuals. The fact that the tentacles of these situations reach into the political system with its many versions creates even stronger destabilising tendencies in the social fabric, because this strengthening of the tendencies toward corruption undermines the foundations of social cohesion and of the common course along the path of progress and prosperity.

With the general decline of social morality now confirmed, it appears that the main possibility for dealing with such situations lies in reinforcing the principle of competition among the teams managing the projects carried out through public contracts. Once competitive interests are identified and specified during the drafting of the tendering terms for the projects, and subsequently maintained during the long course of the projects’ development and the monitoring of their social results, it is certain that they will protect public funds as well as the social benefits that the projects’ design aims for.

To avoid theorising, we present a case in which the principle of competitiveness was effectively applied through the formation of competing interests among the teams participating in the implementation of the projects: During the second half of the 2000s, the Ministry of Public Works was headed by George Souflias as minister and Polytechnic Professor Themistocles Xanthopoulos as deputy minister. At that time, the European Union’s priority was the opening of reliable and safe road axes that would bring the peoples of the European Union closer in terms of travel time. The crucial element for this goal to be implemented were the tendering terms of the projects, which would lead to the achievement of the goal through reliable procedures. The key elements of these conditions, which the ministry leadership successfully formulated, were: a) tendering through the process of Public–Private Partnerships (ΣΔΙΤ), with funds from the state, the European Union, and consortia of private companies and banks; b) a complex repayment of construction costs through grants from European Union funds and long-term concessions for toll collection; and c) The inclusion, within the construction cost, of maintenance for the entire duration of the contract.

With this complex set of terms, the construction works escaped the exclusive supervision of the state’s Technical Services, since the Technical Services of the Banks also participated—with indeed a strong capacity for intervention. Thus, a competitive framework was formed between the construction consortia, which sought to reduce construction costs in order to generate higher profits, and the Banks, which sought to optimise the quality of construction, thereby ensuring the safe repayment of the loans they had granted, in combination with the reduction of operating costs during the total time of toll management concession. Ultimately, from these compositions of purpose and conditions for the projects’ implementation, the result was: a) the obligation for quality construction in order to avoid damages that would lead to costly repairs, and b) the smooth operation of the road axes for the benefit of travellers—an element that translates into long-term social benefit.

Elements of a competitive framework in the operation of the construction sector of public contracts were also contained in the same ministerial team’s proposal to create a few, but highly capitalised, public works construction companies that would undertake the execution of projects with reliability and credibility. One of the goals of this initiative was also the linking of construction with the undertaking of long-term maintenance. The proposal was fought by various kinds of interests, among which petty political expediencies and guild mentality are no exception.

Result: instances of poor workmanship have flooded current affairs due to the decline in construction quality, the tolerant legislative framework that sustains these phenomena, and the denial of responsibility for the poor workmanship by everyone—both contractors and supervisors. In our immediate surroundings, we have for years observed how the poor-quality asphalt resurfacing done two years ago on the Kardamyli–Areopoli Provincial Road, on the straight stretch between Stoupa and Agios Nikolaos, is being dealt with. Large potholes have formed on the asphalt in two or three areas roughly in the middle of the roadway, and they still remain in the same condition! Apparently, no one is responsible for carrying out the repair and ensuring safe driving for those travelling by car.

                                                                                                     THE EDITORIAL BOARD

ΞENOΔOXEIO «ΠETPA KAI ΦΩΣ» Aδελφών Παπαδέα στο Oίτυλο

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Kόλπος του Oιτύλου. Ήρεμα, διάφανα νερά που τυλίγουν τα βράχια του Ταϋγέτου. Σπίτια – πύργοι, κάθε πέτρα και ένας θρύλος. Kαι φως, ανελέητο φως, που ξεγυμνώνει το τοπίο και το μυαλό, αποκαλύπτοντας την αλήθειά του. Εδώ βρίσκεται το «Πέτρα και Φως» ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα δύο κτηρίων με 23 δωμάτια και συνεδριακό κέντρο. Κατασκευασμένο με την παλιά σοφία για σύγχρονους ανθρώπους. Λιτό και πολυτελές, στιβαρό και φιλόξενο, επιβλητικό και ήρεμο. Όλα τα δωμάτια έχουν εκπληκτική θέα στον κόλπο. H αισθητική τους, ένας κώδικας για μυημένους. Oι ανέσεις και ο εξοπλισμός τους, αντίστοιχα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου υψηλών απαιτήσεων. Εδώ τίποτε δεν είναι «λεπτομέρεια».

Υπηρεσίες ξενοδοχείου

Υποδοχή lobby, αίθουσα πρωινού, εστιατόριο, σνακ μπαρ, γυμναστήριο, business and meeting center, χώροι συναντήσεων, εκδηλώσεων, δεξιώσεων, υπηρεσίες πλυντηρίου, αποθήκευση αποσκευών, κεντρική θέρμανση, χώροι στάθμευσης.

Υπηρεσίες δωματίων

Kλιματιστικό, room service, καθαρισμός δωματίου, internet, τηλεόραση ICD, απευθείας τηλεφωνική γραμμή, στεγνωτήρας μαλλιών, μπουρνούζια, παντόφλες, χρηματοκιβώτιο, mini bar και θέα στη θάλασσα απ’ όλα τα δωμάτια.

Μια επίσκεψη στο κέντρο αναζωογόνησης και ομορφιάς του ξενοδοχείου ολοκληρώνει τη χαλαρωτική εμπειρία διαμονής, προσφέροντας τζακούζι, αρωματοθεραπεία, μουσικοθεραπεία, αιθέρια έλαια, βότανα, μασάζ, που όλα μαζί «συνωμοτούν» για να αναζωογονήσουν το κάθε κύτταρο του επισκέπτη.

Αντώνης Ρουμανέας

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ

Πετυχημένη και η φετινή, 20η , γιορτή Κάστανου στην Άρνα

Την Παρασκευή 24 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης των τριήμερων εορταστικών εκδηλώσεων της 20ης γιορτής Κάστανου στην Άρνα, που διοργάνωσε η Τοπική Κοινότητα Άρνας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Η ΑΡΝΑ»,  σε συνδιοργάνωση με τον Δήμο Σπάρτης και την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Άφθονα γευστικά εδέσματα με βάση το κάστανο, τσίπουρο, κρασί, τοπικά παραδοσιακά  προϊόντα, χορός, τραγούδι και η ζεστή φιλοξενία των κατοίκων, περίμεναν και φέτος τους επισκέπτες στην καθιερωμένη Γιορτή Κάστανου, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο, με στόχο την ανάδειξη  της γευστικής αξίας του κάστανου, καθώς και της σχέσης του με την τοπική παράδοση και της σύνδεσής του με τη φύση, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να γνωρίσουν από κοντά τη μοναδική ομορφιά του Ταϋγέτου και στους ντόπιους την επανασύνδεσή τους με τις ρίζες τους.

Η επιτυχία των εκδηλώσεων στηρίζεται σε βαθιές ρίζες, εκείνες που συνδέουν τους τωρινούς κατοίκους των περιοχών της ανατολικής και δυτικής πλευράς του Ταϋγέτου στα χνάρια των προγόνων τους, που τους ωθούν να συναντιόνται στα υψίπεδα του Όρους σε μια μορφή επανασύνδεσης με το φυσικό χώρο που έζησαν εκείνοι σε περασμένους αιώνες.

Προτομή του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και στην Κοινότητα Κρήνης δήμου Ανατολικής Μάνης

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σμήνους (πρώην Αχουμάτου) «Η Αγία Κυριακή» διοργάνωσε στα μέσα Οκτωβρίου τελετή αποκαλυπτηρίων της προτομής του οπλαρχηγού Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, έργο του Λάκωνα γλύπτη Δημοσθένη Τζανάκου, η οποία κοσμεί πλέον τον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Αγίας Κυριακής, στην πλατεία του Σμήνους (πρώην Αχουμάτου), της Κοινότητας Κρήνης της Δημοτικής Ενότητας Γυθείου.

Η πλατεία της Σμήνους φέρει το όνομα «Κωνσταντής Κολοκοτρώνης» από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 καθώς, σύμφωνα με ιστορική έρευνα, στην ευρύτερη περιοχή ο οπλαρχηγός – πατέρας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη – εκπαίδευε εκεί τα άτακτα σώματα των κλεφτών κατά τον αγώνα ενάντια στον οθωμανικό ζυγό.

Γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας «Sweetsick» σε Καρδαμύλη, Πετροβούνι, ΄Αγιο Δημήτριο και Τραχήλα της Δυτικής Μάνης από τις 4 έως τις 9 Νοεμβρίου

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιίας Κέιτ Μπλάνσετ πρωταγωνιστεί στην ταινία «Sweetsick», σε σενάριο και σκηνοθεσία της Άλις Μπιρτς. Η μεγάλη παραγωγή της Heretic Films είχε εγκατασταθεί στην Καρδαμύλη με συνεργείο άνω των εκατό ατόμων από τις 4 έως τις 9 Νοεμβρίου με τα γυρίσματα να πραγματοποιούνται σε Καρδαμύλη, Τραχήλα, Πετροβούνι και Άγιο Δημήτριο.

Η Μπλάνσετ υποδύεται την Άλεξις, μια γυναίκα ευμετάβλητη, με ένα σπάνιο χάρισμα: μπορεί να «βλέπει» αυτό που οι άλλοι έχουν πιο βαθιά ανάγκη – συχνά με μεγάλο προσωπικό κόστος. Μέσα από ένα ταξίδι επιστροφής στον τόπο της, η Άλεξις αναζητά συμφιλίωση, κάθαρση και αυτογνωσία, σε μια ιστορία που συνδέει το φως της Μάνης με το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Συγκινητική ήταν η παρουσία της Βρετανίδας ηθοποιού Βανέσας Ρεντγκρέιβ, επίσης βραβευμένης με Όσκαρ, η οποία υποδύεται τη μητέρα της πρωταγωνίστριας, σε έναν ρόλο γεμάτο ευαισθησία και στοχασμό.

Η «Sweetsick» αναμένεται να κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2026, αναδεικνύοντας ξανά τη Μάνη και τη Μεσσηνία σε έναν από τους πιο εμβληματικούς κινηματογραφικούς προορισμούς της χώρας. Μια ιστορία επιστροφής και λύτρωσης, φωτισμένη από το φως και τη γοητεία της Μάνης, που για ακόμη μια φορά γίνεται πρωταγωνίστρια στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη.

Οι φορολογικές απαλλαγές των κινηματογραφιστών που καθιερώθηκαν πριν από λίγα χρόνια έλκουν ξένους παραγωγούς ταινιών στη χώρα μας που προσφέρει κατάλληλα τοπία και κλιματολογικές συνθήκες για εξωτερικά γυρίσματα, ιδιαίτερα σε περιοχές με ιδιαίτερο φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Μετά την Αρεόπολη και την ευρύτερη περιοχή της Μέσα Μάνη και η Καρδαμύλη με την ευρύτερη περιοχή της Έξω Μάνης γίνεται σταδιακά επίκεντρο κινηματογραφικών γυρισμάτων.

Με συγκεκριμενοποιημένο πλαίσιο προτάσεων στο συνέδριο της ΚΕΔΕ η ΠΕΔ Πελοποννήσου

Με συγκεκριμενοποιημένο πλαίσιο προτάσεων προσήλθε στο συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ), που διεξήχθη 6–8 Νοεμβρίου 2025 στην Αλεξανδρούπολη, η Περιφερειακή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ) Πελοποννήσου.

Το πλαίσιο αυτό, που διαμορφώθηκε από τη Γενική Συνέλευση της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου, αναφέρεται σε θέσεις και διεκδικήσεις στους πιο κάτω τομείς:1. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, 2. ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΚΟΣΤΟΣ, 3. ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, 4. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ – ΤΕΛΟΣ ΤΑΦΗΣ, 5. ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΔΟΜΗΣΗΣ, 6. ΥΔΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕΥΑ , 7. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ και 8. ΝΕΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, καθώς και στο θέμα του Σχεδίου Αναδιάρθρωσης των ΕΛΤΑ, με κλείσιμο καταστημάτων σε Δήμους της Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Τις ειδικότερες προτάσεις που εντάσσονται στην πιο πάνω θεματολογία ανέπτυξε ο πρόεδρος της ΠΕΔ Πελοποννήσου και δήμαρχος Καλαμάτας Αθανάσιος Βασιλόπουλος.

Αεροδρόμιο Καλαμάτας: το 15ο στο χαρτοφυλάκιο της Fraport 

                                                                                               Το Δεκέμβριο του 2024 βγήκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου Καλαμάτας και το αεροδρόμιο κατακυρώθηκε σε κοινοπραξία εταιριών που αποτελούσαν η Fraport Greece, η Delta Airport Investments (Όμιλος Κοπελούζου) και Pileas Α.Ε. (Όμιλος Κωνσταντακόπουλου). ΗΚοινοπραξία μετασχηματ’ιστηκε σε ανώνυμη εταιρία  τον Ιούλιο του 2025 με ορισμό ως διαχειριστή τη Fraport Greece. 

Σε πρόσφατη συνέντευξη της Fraport Greece ανακοινώθηκε ότι από τον Ιανουάριο 2026, αναλαμβάνει επίσημα τη διαχείριση του αεροδρομίου Καλαμάτας, που έχει ήδη παρουσιάσει αύξηση 8,6% το 2025, φτάνοντας τους 380.000 επιβάτες. Ανακοινώθηκε επίσης και το μεγάλο πρόγραμμα επενδύσεων, όπως: – Νέος τερματικός σταθμός 9.000 τ.μ., τριπλάσιας χωρητικότητας – Αξιοποίηση του υφιστάμενου κτιρίου για επιπλέον χρήσεις – Κόστος συνολικής επένδυσης άνω των 75 εκατ. Ευρώ – Ολοκλήρωση των πιο πάνω έως το 2028, πιθανότατα νωρίτερα – Άμεσες βελτιώσεις στην εμπειρία επιβατών από το 2026

Η Fraport χαρακτηρίζει την Καλαμάτα «στρατηγικό κόμβο» και προβλέπει σημαντική άνοδο διεθνών συνδέσεων.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ , ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

εφημερίδα

       Οι νεώτερες απόψεις της φυσικής  οδηγούν στη διατύπωση της θεωρίας “ότι υπήρξε μία εποχή, πριν από δέκα με είκοσι δισεκατομμύρια χρόνια, που όλα τα αντικείμενα βρίσκονταν στην ίδια ακριβώς περιοχή και η πυκνότητα του σύμπαντος ήταν άπειρη”.

Η διαπίστωση αυτή μας οδηγεί στο χαρακτήρα του ενιαίου, που κάποτε, κατά τη Μεγάλη Έκρηξη διασπάστηκε.

Aπό τη στιγμή της διάσπασης, αρχή μετρήσεως του χρόνου, χάνεται το ενιαίο, αρχίζει η κοσμολογική ιστορία, και τα διασπασμένα τμήματα αποκτούν ιδιαίτερες, διαφοροποιημένες από το ενιαίο, στάσεις και ιδιότητες.

 Η άποψή μου όμως, είναι ότι το “ενιαίο ” που προϋπήρχε, ενυπάρχει στην ατομικότητα των τμημάτων του, τουλάχιστο σε λανθάνουσα κατάσταση, και τείνει να αποκαταστήσει την ενότητά του .

     Το προϋπάρχον  «ενιαίο», είναι συνδετικό, στοιχείο δημιουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών και το συνδετικό στοιχείο, ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινωνίες (ενανθρωπισμένη φύση) , και στα άλλα στοιχεία της φύσης. Έτσι η ενότητα αποκαθίσταται στο βαθμό που μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα τα ρεύματα ανάμεσα στο σύστημα : άτομο-κοινωνία –φύση, ένα σύστημα που τα στοιχεία  του έχουν μεταξύ τους σχέση υπαλληλίας (τα άτομα υποσύνολα των κοινωνιών και οι κοινωνίες υποσύνολα της φύσης), που επιβάλλει ιεράρχηση  και συμπεριφορές, ώστε :

α) Το ατομικό επιβάλλεται να εμπεριέχει το “κοινωνικό” , και κατά μείζονα λόγο το “φυσικό”, και ταυτόχρονα να υλοποιεί τα επιτάγματα που επιβάλλουν.

 β)το “κοινωνικό” επιβάλλεται να εμπεριέχει το “φυσικό” και τα επιτάγματά του.

 Παρακολουθώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους, κυρίαρχου στον πλανήτη μας , διαπιστώνουμε, στις  διάφορες φάσεις από την ιστορική περίοδο μέχρι τις μέρες μας , μεταβολές των ποιο πάνω σχέσεων με τη χρονική εξέλιξη, με μια τάση ολοένα και μεγαλύτερης επιδείνωσης.

   Έτσι από τις αρχές της αρμονίας και του μέτρου, χαρακτηριστικά στοιχεία στην αρχαία ελληνική σκέψη οδηγηθήκαμε στην υπερπαραγωγή αγαθών και στις μεγάλες επιβαρύνσεις στο περιβάλλον , μετά τη βιομηχανική επανάσταση.

   Αλλά ας παρακολουθήσουμε μερικούς χαρακτηριστικούς σταθμούς αυτής της διαδρομής : .□

 από την εποχή των Προσωκρατικών φιλοσόφων (Αναξίμανδρος, Ηράκλειτος, Δημόκριτος) η ιδέα της αρμονίας και του μέτρου, εφαρμοζόταν και σαν φυσική και σαν ηθική (κοινωνική) αρχή και λογαριαζόταν σαν ιδιότητα  της φύσης και σαν λογική ιδιότητα του ανθρώπου.  

Η πρώτη ανάπτυξη της αρχής αυτής έγινε από τη φυσιοκρατική φιλοσοφία, και αργότερα έφτασε ο αντίκτυπός της στην ηθική και στην πολιτική σημασία.

Σήμαινε ότι οι λεπτομέρειες ή τα ιδιαίτερα αντικείμενα που αποτελούσαν το φυσικό κόσμο μπορούσαν να εξηγηθούν με την υπόθεση ότι ήταν ποικιλίες ή παραλλαγές μιας αρχικής ύλης που έμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη.

    Μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, η ανθρωπότητα αποστασιοποιείται από τις αρχές της κοινωνικότητας που θεμελιώνονταν στην πόλη-κράτος, καθώς και από τις φυσιοκρατικές θεωρίες και εισέρχεται στην εποχή του ανθρώπου-ατόμου, που χρειάζεται ηθικούς κανόνες για τη συνύπαρξή του με τα άλλα άτομα, κανόνες όμως δομημένους σε ατομική βάση.

Οι κανόνες αυτοί κωδικοποιούνταν στα χαρακτηριστικά των θρησκειών που εμφανίζονταν , μια τάση που έφτασε στο αποκορύφωμά της με τη Χριστιανική θρησκεία.  

Ένας χαρακτηριστικός χριστιανός στοχαστής (5ος αι. μ.Χ.) ο ιερός Αυγουστίνος, με συστηματική προσέγγιση των θεωριών της αρχαίας ελληνικής σκέψης , διακρίνει στην ανθρώπινη φύση δύο συνυπάρχουσες ιδιότητες πνεύμα και σώμα, με διακεκριμένες λειτουργίες και κανόνες η κάθε μία ˙ κανόνες που δημιουργούν το πλαίσιο της ηθικής και της πολιτικής, στον κόσμο που είχε επικρατήσει η χριστιανική θρησκεία.

Μετά από οκτώ αιώνες, ο Θωμάς ο Ακινάτης με Αριστοτελικές επιδράσεις, συγκεκριμενοποιεί αυτές τις αρχές που ξεκινώντας από το δυϊσμό (πνεύμα-σώμα) , προσδιορίζουν μια οικουμενική σύνθεση για την αρμονία και τη συμφιλίωση της ανθρώπινης κοινωνίας.

   Μετά τη βιομηχανική επανάσταση , η παραγωγή αγαθών αναπτύσσεται κατακόρυφα και οι κοινωνικές σχέσεις διαφοροποιούνται άρδην με τη δημιουργία νέων κοινωνικών διαστρωματώσεων.

Ο Μαρξ με σαφείς επηρεασμούς από το Χέγκελ επανατοποθετεί τη σχέση : άτομο – κοινωνία – φύση, ιδιαίτερα στα νεανικά του έργα.

θεωρεί τον άνθρωπο “παγκόσμιο όν ” που ζει από τη φύση – πράγμα που σημαίνει ότι η φύση είναι το σώμα του και ότι πρέπει να συντηρεί τις σχέσεις μαζί της για να  μην πεθάνει˙ αυτή η σύνδεση δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά το ότι η φύση συνδέεται με τον εαυτό της.

Η σχέση ατόμου-φύσης , αναπτύσσεται δια της εργασίας που απαιτεί τη συμμετοχή και των άλλων ατόμων , δηλ. τον κοινωνικό συσχετισμό.

Η όλη σχέση οδηγεί στην αντικειμενικοποίηση του ανθρώπου.

Η φύση του ανθρώπου που περιγράφεται με ιδεατό τρόπο πιο πάνω, τελικά εκτρέπεται , “αλλοτριώνεται” από την αρχική της μορφή, με αποτέλεσμα τις εμπλοκές που προκαλούνται στην κοινωνία.

     Η βιομηχανική επανάσταση είναι βέβαιο ότι οδήγησε σε επιτυχία τους στόχους σχετικά με την ποσότητα παραγωγής αγαθών που είχε θέσει η κοινωνία˙ από την άλλη πλευρά όμως αποσύνδεσε περισσότερο τις σχέσεις στο σύστημα: άτομο –κοινωνία –φύση.

Οι σύγχρονοι στοχαστές, ανάμεσά τους ιδιαίτερη θέση έχει ο Κορνήλιος Καστοριάδης , ασκώντας κριτική στην διεύρυνση της απόστασης μεταξύ ποσότητας – ποιότητας, που χαρακτηρίζει την εποχή μας, εντοπίζουν το πρόβλημα στους έντονους διαχωρισμούς που δημιούργησε στις κοινωνίες η αναγκαιότητα για καταμερισμό των έργων (διαχωρισμός μεταξύ θεωρίας και πράξης, πνευματικής –χειρονακτικής εργασίας, διοικούντων-διοικούμενων, λόγων-έργων κλπ).

Η αντιμετώπιση των διαχωρισμών αυτών προβάλλει σαν αναγκαιότητα στη μεταβιομηχανική περίοδο που ανατέλλει.

   Συνεκτιμώντας  τα στοιχεία αυτής της ιστορικής διαδρομής προκύπτουν κάποια πρώτα συμπεράσματα για την κατεύθυνση αποκατάστασης του “ενιαίου” της φύσης, μέσα από τη σφιχτή αλληλοσύνδεση των στοιχείων του συστήματος : άτομο –κοινωνία –φύση :

  1. Τα άτομα σε μικρές ηλικίες δεν έχουν δεχθεί μεγάλες δόσεις “αλλοτρίωσης” και είναι περισσότερο δεκτικά μηνυμάτων που έχουν σχέση με την πρώτη τους φύση.
  2. Τα μηνύματα αυτά διοχετεύονται από τους φορείς κοινωνικοποίησης (οικογένεια, τοπική κοινωνία, σχολείο) με έμφαση στο τελευταίο , που έχει δυνατότητα διάρθρωσης συνεκτικού προγράμματος.
  3. Απαραίτητη προϋπόθεση για την προσέγγιση του θέματος , είναι η βαθιά πίστη των ατόμων που εμπλέκονται σ ’αυτές τις διαδικασίες (διάρθρωση, υλοποίηση προγραμμάτων), για το “ενιαίο” της φύσης Γιατί έτσι μόνο θα μπορούν να διοχετεύονται οι πιο πάνω αρχές στις ανθρώπινες δράσεις.

Επειδή δεν έχουν δοθεί μονοσήμαντες απαντήσεις στο Πλατωνικό δίλημμα για τη σχέση “αρετής-γνώσης” ή στο Μαρξιστικό για τη σχέση “ζωής-συνείδησης”, η πορεία των προγραμμάτων αυτών θα είναι συνδυασμένη με την πορεία των απαντήσεων που δίνει η κοινωνία στις πιο πάνω σχέσεις, κάθε χρονική περίοδο.

Βιβλιογραφία :

  1. G.H.SABINE : Ιστορία των Πολιτικών Θεωριών, Εκδόσεις ΑΤΛΑΝΤΙΣ
  2. S.W.HAWKING : Το χρονικό του χρόνου, Εκδόσεις  ΚΑΤΟΠΤΡΟ
  3. K. MARX : Economic and philosophical manuscripts, Εκδόσεις  COLETTI
  4. Κ.ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ : Η φαντασιακή θεσμική της κοινωνίας, Εκδόσεις ΡΑΠΠΑ 


ΤΑΣΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

εφημερίδα

Ο Τάσος Γουδέλης (Αθήνα,1949-12.9.2025), ήταν πεζογράφος, κριτικός κινηματογράφου, εκδότης. Καταγόταν από το Καρυοβούνι της Δυτικής Μάνης και ήταν ανιψιός του πεζογράφου και ιδρυτή των εκδόσεων Δίφρος, όπως και του περιοδικού Καινούρια Εποχή, Γιάννη Γουδέλη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανέπτυξε κατά τα φοιτητικά του χρόνια στη Δικτατορία έντονη πολιτική δράση. Φοίτησε στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου Σταυράκου. Από το 1982 ήταν συνεκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Το Δέντρο, με τον ποιητή και πεζογράφο Κώστα Μαυρουδή. Συνεργάστηκε σε σταθερή βάση με το ένθετο της Βιβλιοθήκης της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, γράφοντας κυρίως για ξένους πεζογράφους.

Ήταν μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και συμμετείχε στα φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Δράμας, ως μέλος επιτροπών. Μερικά από τα σημαντικά κινηματογραφικά του μελετήματα είναι αυτά για τον Όρσον Γουέλς (1985)· τους αδελφούς Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι· Τζον Χιούστον. Ένα πορτραίτο (1988) και το δοκίμιό του Ουτοπία και χάος (1986). Από τα πεζά του, αξιοπρόσεκτα τα Αρπακτικά (1990)·Πρωινή επίσκεψη (1993)·Σκιές γυναικών (1996)·Ο ύπνος του Άλφρεντ (1999)·Η γυναίκα που μιλά (2002).

Το 2003 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω για τη συλλογή διηγημάτων του Η γυναίκα που μιλά (2002). Δίδαξε ιστορία του κινηματογράφου στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, σενάριο σε κινηματογραφικές σχολές καθώς και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Υπήρξε αρχισυντάκτης της σειράς ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ2 Εποχές και συγγραφείς.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥΛΑΚΟΣ – ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΖ. ΙΩΑΝΝΗ ΠΟΥΛΑΚΟΥ

εφημερίδα

Ήταν ένα ταιριαστό ζευγάρι. «Έφυγαν» με λίγες μέρες διαφορά. Δυναμικός και πρωτοβουλιακός χαρακτήρας ο Γιάννης, συναισθηματική και αποδεκτική η Ευαγγελία, είχαν βρει τις μακροχρόνιες ισορροπίες μεταξύ τους, γεννώντας και ανατρέφοντας τα δύο παιδιά τους μέσα σ` αυτό το συνθετικό περιβάλλον και προεκτείνοντας τη μακρόχρονη οικογενειακή επιχείρηση όσο ήταν δυνατό. Φαίνεται ότι αυτή η οικογενειακή σύνθεση δεν δημιουργήθηκε τυχαία. Ο Γιάννης, νεαρός κληρονόμος της προγονικής επιχείρησης Γενικού Εμπορίου στη Σελίνιτσα (αργότερα μετονομάστηκε σε Άγιο Νικόλαο), αναζητώντας τη σύντροφο της ζωής του, κατέληξε στη Βαγγελίτσα, τη νέα δασκάλα της Αγροτικής Μεταβατικής Οικοκυρικής Σχολής Αρεόπολης που μάθαινε τις οικιακές εργασίες στα κορίτσια της περιοχής μετά την αποφοίτησή τους από το δημοτικό κατά τη δύσκολη δεκαετία του 1950.

Η Σελίνιτσα, με το ασφαλές από τους νότιους καιρούς λιμάνι της και τους πρωτοποριακούς για την εποχή τους καπετάνιους στα ιδιόκτητα ή εταιρικά βενζινόπλοια που περιόριζαν το μεταφορικό κόστος, προσέλκυσε ανήσυχα πνεύματα, από τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα που οι θαλάσσιες μεταφορές γίνονταν με μηχανοκίνητα πλοία. Τότε μετακινήθηκε και η οικογένεια Πουλάκου από το Καρυοβούνι (Αράχωβα την έλεγαν τότε) και άνοιξαν κατάστημα Γενικού Εμπορίου, μεταπουλώντας υλικό που μεταφερόταν από τη θάλασσα. Παρά του πολέμους που μεσολάβησαν, παγκόσμιο και εμφύλιο, το κατάστημα Γενικού Εμπορίου του Σωτηρίου Πουλάκου το θυμάμαι γεμάτο, στο ισόγειο του σπιτιού τους στον παραθαλάσσιο δρόμο κοντά στο λιμάνι. Αυτό παρέλαβε από τον πατέρα του, ως εμπορικός διάδοχός του, ο Γιάννης.

Σύντομα όμως, μετά τη διάνοιξη του επαρχιακού δρόμου, το εμπόριο μετατοπίστηκε από το θαλασσινό δρόμο στο στεριανό. Αυτό επέβαλλε στις εμπορικές επιχειρήσεις υποχρεωτικές αναδιαρθρώσεις για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Ο Γιάννης είχε όλη την εφευρετικότητα για να κάνει τις αναγκαίες προσαρμογές, ίσως με παραπάνω από ότι θα ήταν φρόνιμο και ασφαλές. Η μετατόπιση της επιχείρησης σε ευρύτερο χώρο και η δημιουργία ελαιοτριβείου ήταν πετυχημένες ως ενέργειες, δεδομένου ότι είχαν κοντινή πρόσβαση στον επαρχιακό δρόμο και άμεση επαφή με τον κοντινό ελαιώνα που δημιουργείτο σταδιακά με τη μετατροπή της σιτοκαλλιέργειας σε ελαιοκαλλιέργεια. Κινήθηκε αποτελεσματικά αρκετά χρόνια, αλλά στο εμπόριο οι αστοχίες παράγουν σωρευτικά αποτελέσματα… Μετά από σκαμπανεβάσματα η επιχείρηση, που πέρασε σταδιακά στο γιό του Δημήτρη και στη συνέχεια στον εγγονό του Γιάννη, πήρε πάλι μπροστά, ίσως γιατί οι πατρογονικές εμπορικές ρίζες ήταν ισχυρές.

Φευγάτος από την περιοχή για σπουδές αρκετές δεκαετίες, άκουσα για το Γιάννη Πουλάκο από τον πατέρα μου, ότι  ήταν έφεδρος υπολοχαγός κατά την επιστράτευση του 1974 στο Κέντρο Εφοδιασμού Μεταφορών στο Ξηροκάμπι Λακωνίας, εκεί όπου είχε επιστρατευτεί και καταταχτεί ο αδερφός μου και έτσι μας δημιουργούσε κατά ένα τρόπο ασφάλεια για την ομαλή προσαρμογή του στις νέες συνθήκες. Μετά την απόλυση των επιστρατευμένων οι προσωπικές τους σχέσεις προεκτάθηκαν…

Τα παιδιά τους θεώρησαν ότι ο καλύτερος χώρος για τους γονείς τους που δεν μπορούσαν να αυτοσυντηρηθούν πιά, ήταν η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων της Μητρόπολης Μάνης στο Γύθειο. Εκεί τους συνάντησα πριν από δύο χρόνια όταν επισκέφτηκα το Ίδρυμα για να καταγράψω και να παρουσιάσω στην εφημερίδα τη δραστηριότητα του, τη Βαγγελίτσα στο κρεβάτι και το Γιάννη ανήσυχο και πολυκινητικό. Εκεί άφησαν και την τελευταία πνοή τους, η Βαγγελίτσα πρώτη και ο Γιάννης στη συνέχεια….

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΓΕΩΠΛΑΣΙΑ – ΚΕΝΤΡΟ ΚΗΠΟΥ του ΛΩΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΕΟΠΟΛΗ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Πριν από δέκα χρόνια ξεκίνησε τη λειτουργία του ένα νέο κατάστημα που έλειπε από την περιοχή της Αρεόπολης. Ο Χρήστος Λώνης τεχνολόγος γεωπόνος, απόφοιτος του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, αποφάσισε να εγκατασταθεί στη γενέτειρά του και να προσφέρει υπηρεσίες στην ευρύτερη περιοχή που συνάδουν με την επαγγελματική του κατάρτιση. Μεγάλη ποικιλία λουλουδιών, φυντάνια, γεωργικά εφόδια, λιπάσματα, φυτώρια, σπόροι, γεωργικά φάρμακα, είδη κήπου, γεωργικά – κηποτεχνικά είδη, καλλωπιστικά φυτά και δέντρα όχι μόνο για σκιά αλλά και καρποφόρα, εποχιακά φυτώρια ανθοκομικών – λαχανικών, χώματα, γλάστρες, εκπονώντας παράλληλα γεωργοοικονομικές μελέτες, ανάλυση εδάφους, παρέχοντας συμβουλές λίπανσης, αναλαμβάνοντας ακόμη και την αρχιτεκτονική κατασκευή κήπων.

Οι αγροτικές εργασίες ουσιαστικά δεν σταματούν ποτέ, καθώς η γη καρπίζει μόνο με συνεχή φροντίδα αλλά και με την κατάλληλη τεχνογνωσία.

Η Γεωπλασία παρέχει λύσεις συμφέρουσες και σύμφωνες πάντα με τις απαντήσεις του καταναλωτή, συνοδευόμενες με τις απαραίτητες συμβουλές στις περιποιήσεις φυτών και λαχανικών για ανάπτυξη και μακροημέρευση. Οι υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε συνδυασμό με τα εξαιρετικής ποιότητας προϊόντα που προσφέρονται από την Γεωπλασία κατευθύνουν τη μελλοντική επιτυχή πορεία του καταστήματος.

Αντώνης Ρουμανέας

THE DIFFICULT PATH FROM INFORMATION TO KNOWLEDGE

MAIN ARTICLES IN ENGLISH, εφημερίδα

(To make the following text more easily comprehensible, we will begin with the definitions of the two key concepts in the title.Information is any element of news, announcement, declaration, or report that is transmitted. Knowledge is the evolution within the mind of recorded information and experience that yields familiarity, perceptiveness, and understanding of things, granting skill and the ability to guide decision-making.)

Turning to the postwar years, we may recall that information in those days reached the seeker drop by drop. Schools operated with limited capacity for attendance; families, particularly mothers spending most of their time at home, had restricted educational opportunities; radio signals came through only with difficulty; newspapers circulated sparsely and were hard to deliver to semi-urban or rural regions; books were not in high demand; and libraries could be approached only by the most persistent. Such conditions made the pursuit of information almost a dystopian enterprise. Yet, despite all that, when information was finally obtained, it was, for the most part, converted into knowledge—knowledge that found practical and often successful application. That was the general cognitive framework which decisively contributed to making the early postwar decades in our country a time of genuine reconstruction, a prelude to the next stage of development that followed.

In the decades that ensued, year after year, information began to flow more quickly and, soon enough, more indiscriminately—toward everyone, whether they sought it or not. We have now reached a condition, at least since the beginning of this century, of informational inundation: an unfiltered deluge directed in all directions, transmitted so rapidly that it becomes impossible to retain it, and even more to absorb what might be of actual use to anyone. The new means of dissemination—though facilitating access—have at the same time weakened the traditional institutions that once processed, shaped, and transformed information into knowledge. As a result, we observe the declining efficiency of schools, the waning of printed books and newspapers, the absence of parental engagement in education, and the quiet and the reduced visitation of libraries.

The explanation for these results necessarily points to the quantitative imbalance between information and knowledge to which we are all now subjected. The gigantic torrent of information has become the chief obstacle to its own processing within the limited time available in the face of its ceaseless flow. Only a fraction of what we receive is ever transformed into knowledge—and even then, that fragment may prove irrelevant or, worse, harmful. Hence arises the need for limits. We need filters capable of sifting what is offered before it is stored, so that what remains may be measured, judged, and used. Such filters might once have been found in the family, the school, or the appropriate state legislation and its application. But these very institutions have themselves been eroded by the informational flood, their mechanisms operating on frequencies quite different from those that would enable the conversion of filtered information into knowledge.

The sequence of analysis and reasoning up to this point might appear to end in a deadlock. An attempt to transcend it now comes in the form of a new invention: Artificial Intelligence, which seeks to transform information into knowledge automatically and deliver it ready-made. Undeniably, every discovery or invention adds a positive sign to the ledger of knowledge and, under certain conditions, may contribute to improving the quality of human life. Yet those same conditions direct our thoughts toward an analogy with the use of atomic energy: the need for a moral framework universally accepted by human society. The issue with Artificial Intelligence, then, lies in who will manage its applications, under what framework, and to what degree these systems will operate through open and easily accessible codes. Only under such conditions can the related information be transformed into knowledge by those who desire it, while its creators may balance the otherwise cost-free use of the vast amount of data they collect and process from multiple sources. A qualitative upgrading of the institutional entities mentioned earlier—family, school, and state administration—is indispensable, both to anticipate possible side effects and to monitor the terms under which Artificial Intelligence applications are used. Particularly in regions far from large urban centers, such as Mani, where those institutions are weakened by the conditions prevailing there, an increased and conscious effort will be required to approach, in a purified form, the knowledge offered through Artificial Intelligence.

THE EDITORIAL BOARD