Όλα τα άρθρα του/της admin

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

εφημερίδα

9.3.2026

Αξιότιμε Κύριε Περιφερειάρχη,

στη συνέχεια της προφορικής μας επικοινωνίας του Φεβρουαρίου, ολοκλήρωσα και αποστέλλω πλήρη τεκμηρίωση για την αναβάθμιση του εορτασμού της νικηφόρας μάχης του Πολυάραβου τον Αύγουστο του 2026, εκείνη που έδωσαν οι μανιάτικες πολεμικές ομάδες εναντίον των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ που επιχείρησαν για τρίτη φορά να εισβάλουν στη Μάνη, αυτή τη φορά από τα ανατολικά, και να την κατακτήσουν.

Η σχετική διαδικασία προωθείται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 1 του α.ν. 198/1967 (Α’ 215), όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 5027/2023 «Σύστημα Καινοτομίας στον δημόσιο τομέα – …, που προβλέπουν την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος μετά από σχετική εισήγηση του υπουργείου Εσωτερικών.

Θεωρώ ότι η ομόφωνη απόφαση – εισήγηση προς τον υπουργό Εσωτερικών του Περιφερειακού Συμβουλίου θα ισχυροποιήσει τη σχετική πρόταση που θα υποβληθεί.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

Εισήγηση – τεκμηρίωση για την αναβάθμιση σε περιφερειακής σημασίας του εορτασμού για την επέτειο της μάχης του Πολυάραβου (Αύγουστος 1826).

Πριν από αρκετές δεκαετίες, με πρωτοβουλία του μέχρι το 1914 δήμου Mαλεβρίου, έχει καθιερωθεί ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας ο εορτασμός της επετείου της τριήμερης του Πολυάραβου, που έδωσαν Μανιάτικες πολεμικές ομάδες εναντίον των στρατευμάτων του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου, τον Αύγουστο του 1826.

Από τη μελέτη των ιστορικών έργων που αναφέρονται στα πολεμικά γεγονότα εκείνης της περιόδου αναδεικνύεται η κρίσιμη σημασία για την απελευθέρωση της Ελλάδος της αποφασιστικής αυτής τριήμερης μάχης, της τελευταίας απόπειρας του Ιμπραήμ να κατακτήσει τη Μάνη και έτσι να έχει υπό την εξουσία του ολόκληρη σχεδόν την Πελοπόννησο, την οποία του είχε εκχωρήσει ο Οθωμανός Σουλτάνος εφόσον την καταλάμβανε δια των όπλων. Είναι διατυπωμένη, από τους ιστορικούς της Εθνεγερσίας του 1821, η άποψη ότι η διατήρηση της Μάνης, ελεύθερης, μετά τη νίκη των μανιάτικων στρατευμάτων στην τρίτη μετά τη Βέργα και το Διρό αποφασιστική αυτή μάχη και τελικά η ματαίωση της απόπειρας του Ιμπραήμ να την υποτάξει, αποτέλεσε τη βάση για τη λήψη της απόφασης των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) να παρέμβουν στο ελληνικό ζήτημα και να αναγκάσουν τον Ιμπραήμ να αποχωρήσει από την Πελοπόννησο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους.

Τα αναμφισβήτητα αυτά στοιχεία επιβάλουν την αναβάθμιση του εορτασμού της επετείου αυτής της μάχης, από τοπικής σε περιφερειακής σημασίας, ώστε να αποδοθεί έστω και καθυστερημένα η πρέπουσα τιμή στους ηρωικούς μαχητές της, εν όψει μάλιστα και της συμπλήρωσης 200 χρόνων από τη διεξαγωγή της μάχης.

Για την τεκμηρίωση της σημασίας αυτής της μάχης και της νικηφόρας έκβασής της στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821 παρατίθεται η πιο κάτω βιβλιογραφία:

1.         ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΣΕΚΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1880. ΜΕΡΟΣ Β΄: Τρείς μάχαι των Μανιατών κατὰ τῶν Αράβων. (Σελίδες 20 -25).

2.         Δημ. Αλεξανδράκου. Ιστορία της Μάνης. Έτος έκδοσης 1892. (Σελίδες 89-91).

Σημείωση: Οι σελίδες αναφέρονται στην ηλεκτρονική έκδοση των βιβλίων που επισυνάπτεται.

Αναλυτική περιγραφή της μάχης υπάρχει στην πραγματεία του Στ. Καπετανάκη: ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο που δημοσιεύτηκε στον ετήσιο τόμο της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΚΩΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (επισυνάπτεται).

WILL MANI TAKE ADVANTAGE OF THE OPPORTUNITIES FOR INTERVENTION CREATED BY THE PROLONGED PRE-ELECTION PERIOD?

MAIN ARTICLES IN ENGLISH

The pre-election period constitutes a “sensitive” time for the political system. The pursuit of a majority result that will lead to governmental power causes the parties to give a “sympathetic ear” to demands of local societies, as these are presented through the documented petitions of their representatives. “Good conductors” for the transmission of these demands are the parliamentary candidates of each party. They act as go-betweens, bringing local demands to party leadership and getting commitments to address them. By doing this, they hope that voters will reward them with their vote and that they will be among their party’s elective representatives. Local societies that have brought forward worthy representatives in local government bodies—municipalities and regions—as well as in other collective expressions of their areas, plan their interventions jointly, draft well-documented proposals, and schedule meetings with political figures, party representatives, and parliamentary candidates. The final success is securing acceptance of their proposals emerges as a result of the organisation and documentation that has preceded it.

For Mani, which constitutes a single geophysical space, one that encompasses approximately the territorial areas of its two municipalities (δήμοι), it emerges naturally that the road to success of its developmental proposals passes through the formation of a common framework of demands and the procedures for promoting it to the parties and the candidates. This is dictated both by the interests and the needs of residents and property owners in the area, who see its economic development and the strengthening of their household budgets through the generalised benefits that will be generated by the public investment program. It is a widely acknowledged fact that public works in the area lag far behind private investments, and the need to bridge the gap between them presents itself as a just demand and a social necessity.

When social needs are visible, representatives of social bodies have a duty to rise to the occasion and to overcome personal entanglements, selfish or inherited suspicions, and exaggerated projections of grandeur—usually nonexistent. The lessons of our local history, and their projection onto the present horizon, guide us as to how we should act and what we should avoid. It is worth recalling the great achievements of Maniot arms in the liberation struggles of 1821, when local leaders acted with unity and cooperation, as well as the ill fate—for them and for our region—whose echoes reach our own days, created by their divisions and rivalries. We may mention, briefly, the conflict between the Mavromichalis and Mourtzinos families, which weakened the families themselves and brought lasting disrepute upon our land through misguided and traumatic actions caused by their lack of cooperation.

The unified Maniot territory urgently calls for the creation of unified proposals and their joint, forceful promotion toward the political system during this pre-election period. No one needs to look at a map to recognise the necessity of a radical reconstruction of Mani’s central axis, what the old Maniots called the “Maniot road.” The new highway that reaches Kalamata and Sparta speaks for itself as to the need for its completion through the upgrading of the remaining road section so as to connect its two ends with a road of reliable quality. Until now, the presentation of related demands over the past three decades has been countered with the argument that Mani’s rocky terrain requires very high levels of funding for radical interventions along this axis. Nevertheless, wherever and whenever individuals were active and mobile within the political system, significant interventions were advanced on certain sections of it. We note the high-budget interventions on three sections of the Gytheio–Areopoli route, despite the serious objections we have raised regarding budget overruns and the overcharging of supplementary works, which constitute the evil demon of public projects. We also note the failure to advance substantial interventions over the past thirty years —except for the new Koskaraga bridge— on the Kalamata–Areopoli section, with the Kampos–Stavropigio bypass having been under study for thirty years, consuming budgets that approach the amount required to execute the project itself!

It appears that the fragmented pursuit of funding —separately by the municipalities, at the level of Messinia by one and at the level of Laconia by the other—has produced this reduced effectiveness. Mani’s administrative division between two prefectures (νομοί) ninety years ago, and the replacement of maritime transport links with overland road openings seventy years ago, have given strong impetus to distancing ourselves from the perception of Mani’s land as a unified whole. This approach, however, is superficial and opportunistic, as contemporary realities confirm. We note, for example, the obvious: the strong tourism asset of the Diros caves could be accessed quickly and easily from the airport in Kalamata via a reliable road. The same holds true for the Kalamata market of 60.000 inhabitants, serving the households and businesses of all Mani’s regions.

It is not the intention of our newspaper, nor of the association that publishes it, to issue admonitions to the elected representatives of Mani’s local communities. Our sole aim is to express the need for self-awareness that Mani’s history imposes upon the psyche of us all. Let our representatives note this view and utilise jointly the opportunity for Maniot affairs that the prolonged pre-election period in which we find ourselves has created.     

THE EDITORIAL BOARD

ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ

Οι αντιδήμαρχοι και εντεταλμένου δημοτικοί σύμβουλοι Δυτικής Μάνης για το 2026

Ο δήμαρχος Δυτικής Μάνης Γεώργιος Χιουρέας όρισε ως Αντιδημάρχους και Εντεταλμένους Δημοτικούς Συμβούλους για το έτος 2026 τους: Α) 1. Τον Γεώργιο Βαβαρούτσο, έμμισθο Αντιδήμαρχο Ηλεκτρομηχανολογικών Έργων και Αγροτικής Οδοποιίας, 2. Τον Ιωάννη Κισκήρα, έμμισθο Αντιδήμαρχο Ύδρευσης και Αποχέτευσης, 3. Τον Γεώργιο Κομπότη, έμμισθο Αντιδήμαρχο Καθαριότητας και κατά τόπον Αντιδήμαρχος Αβίας, 4. Τον Κωνσταντίνο Παπαμικρουλέα, έμμισθο Αντιδήμαρχο Πολιτικής Προστασίας και Εμπορικών Δραστηριοτήτων, 5. Τον Παναγιώτη Περδικέα, άμισθο Αντιδήμαρχο Ζωικής Παραγωγής Β) 1. Τον Δημήτριο Χρηστέα  Εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο για την εποπτεία και τον συντονισμό του Αυτοτελούς Τμήματος Τεχνικών Υπηρεσιώνβκαι2. Τον Ευάγγελο Ανδροβιτσανέα (από τη μειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου), για την εποπτεία και τον συντονισμό ενεργειών που αφορούν τη διαχείριση των λιμένων του Δήμου Δυτικής Μάνης.

Πέθανε, στα τέλη Ιανουαρίου, ο σπουδαίος εικαστικός Γιάννης Μπουτέας, με καταγωγή από την Καστάνια Δυτικής Μάνης

Ο Γιάννης Μπουτέας γεννήθηκε το 1941 στην Καλαμάτα, από οικογένεια που είχε μετεγκατασταθεί εκεί από την Καστάνια της Δυτικής Μάνης. Σπούδασε Χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) από το 1959 το 1964, στο πλευρό του Κώστα Γραμματόπουλου ενώ συνέχισε τις σπουδές του ως υπότροφος της Ecole des Beaux – Arts του Παρισιού όπου έζησε και εργάστηκε μέχρι το 1982.

Σημαντική υπήρξε η διεθνής καλλιτεχνική του παρουσία καθώς, μεταξύ άλλων, εκπροσώπησε την Ελλάδα το 1981 στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο και το 1990 στη Μπιενάλε της Βενετίας, μαζί με τον Γιώργο Λάππα.

Στην Ελλάδα πραγματοποίησε περί τις δέκα εκθέσεις με έργα του πολλά από τα οποία συμπεριλαμβάνονται σήμερα στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, της Ahpa Bank κ.α.

Πρωτοπόρος και αιώνιος πειραματιστής ο Γιάννης Μπουτέας φιλοτέχνησε έργα χρησιμοποιώντας διάφορά υλικά, από πλεξιγκλάς και νέον, μέχρι σχοινιά, λαμαρίνες, σίδερο και πέτρες. Ιδιαίτερα όμως με το στοιχείο του φωτός η σχέση του υπήρχε στενή και διαρκής καθώς αποτέλεσε σημαντικό «συστατικό» πολλών έργων του, από τα πρώτα του κιόλας καλλιτεχνικά βήματα. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως θεωρείται ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος της luminal art. Επηρεασμένος βαθιά από το κίνημα του μινιμαλισμού ο Γιάννης Μπουτέας φιλοτέχνησε έργα λιτά αλλά εξόχως επιβλητικά, με έντονα γεωμετρικά στοιχεία ενώ φιλοτέχνησε πολλές εγκαταστάσεις οι οποίες τοποθετήθηκαν σε δάπεδα ή τοίχους. Έργο του έχει τοποθετηθεί στη στάση Κεραμεικός του Μετρό της Αθήνας.

20 χρόνια μετά την κρίση στα Ίμια, εκδήλωση στη Λάγια προ της προτομής του Παναγιώτη Βλαχάκου

Ο Δήμος Ανατολικής Μάνης τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη του Μανιάτη ήρωα, υποπλοιάρχου Π.Ν., Παναγιώτη Βλαχάκου ο οποίος «έπεσε» στο καθήκον μαζί με τους Χριστόδουλο Καραθανάση και Έκτορα Γιαλοψό κατά την κρίση των Ιμίων πριν από τριάντα χρόνια, την 31η Ιανουαρίου 1996.

Η επιμνημόσυνη δέηση τελέστηκε στην προτομή του Παναγιώτη Βλαχάκου, στη Λάγια, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μάνης κ. Χρυσοστόμου. Μετά το πέρας της τελετής ακολούθησε κατάθεση στεφάνων και ομιλία από το εκπαιδευτικό προσωπικό του Δημοτικού Σχολείου Φλομοχωρίου – Κότρωνα. Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή αποτέλεσε η απαγγελία πρωτότυπου ποιήματος, αφιερωμένου στη μνήμη του ήρωα Παναγιώτη Βλαχάκου, από τους μικρούς μαθητές.

Έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος και πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Αριστείδης Μανωλάκος

Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε το 1938 στον Ασωπό Λακωνίας από οικογένεια που είχε μετακινηθεί εκεί από τη Μέσα Μάνη. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Μολάων και σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τη δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε το 1963 στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”, συνεχίζοντας στο “ΒΗΜΑ” και “ΤΑ ΝΕΑ”. Το 1974 ανέλαβε πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα “Η ΑΥΓΗ”, όπου στη συνέχεια διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Η πορεία του συνεχίστηκε στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” ως κορυφαίος αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής και στη συνέχεια υπήρξε ιδρυτικό μέλος της “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ”.

Πέρα από διαπρεπής δημοσιογράφος, αναφέρει η ΕΣΗΕΑ σε ανακοίνωσή της, ο Αριστείδης Μανωλάκος υπήρξε ακάματος μαχητής του συνδικαλιστικού κινήματος. Διετέλεσε δύο φορές Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και μέλος τριών ακόμη Διοικητικών Συμβουλίων, προωθώντας την ένταξη των δημοσιογράφων των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών στο σωματείο και ιδρύοντας το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης. Υπό την προεδρία του αγοράστηκαν επίσης ο δεύτερος όροφος του κτηρίου στην Ακαδημίας και το κτήριο στην οδό Ζαΐμη, ενισχύοντας την υποδομή της Ένωσης.

Ο Αριστείδης Μανωλάκος, πολιτικός στοχαστής και δημοσιογράφος με ακέραιη φωνή, υπηρέτησε τα ιδανικά του με πίστη και γενναιότητα, φυλακίστηκε και εξορίστηκε χωρίς να λυγίσει, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη δημοσιογραφία και την πολιτική ζωή της χώρας, αναφέρεται επίσης στην ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ.

Διαμαρτυρία για την υποστελέχωση του Κέντρου Υγείας Αγίου Νικολάου Δυτικής Μάνης

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας, με σημαντική συμμετοχή πολιτών σε σχέση με την αραιοκατοικημένη το χειμώνα δυτική Μάνη, πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου στο προαύλιο του Κέντρου Υγείας. Εκπρόσωποι των θεσμικών εκφράσεων της περιοχής τόνισαν την ανάγκη πλήρους στελέχωσης σύμφωνα με το οργανόγραμμα, ιδιαίτερα εν όψει και της επερχόμενης τουριστικής περιόδου που ο πληθυσμός της περιοχής δεκαπλασιάζεται.

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΝΗ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΔΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΡΑΣΤΕΙΟΥ*

εφημερίδα

Αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι, από τη Λακωνία, την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ιταλία, σας καλησπερίζω.

Ευχαριστώ τους οργανωτές που μου έδωσαν τη δυνατότητα να απευθυνθώ, στο δεκάλεπτο που μου παραχώρησαν, σε σας που τιμάτε την εκδήλωση με την παρουσία σας και να σας παρουσιάσω τίτλους κεφαλαίων ιστορίας στο θέμα ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΝΗ.

Έχω βαθιά ριζωμένη στη συνείδησή μου την πεποίθηση ότι η ΜΑΝΗ δεν είναι μόνο τόπος.

Είναι κυρίως τρόπος ζωής.

Τρόπος ζωής που καθορίζεται από τα ιδιαίτερα γεωφυσικά και κλιματολογικά χαρακτηριστικά της.

Χαρακτηριστικά που επιδρούν κατά τη διάρκεια λίγων γενεών στο ανθρωπογενές περιβάλλον δημιουργώντας την ιδιοσυστασία του Μανιάτη που όλοι γνωρίζομε και κουβαλάμε. 

Αυτός ο τρόπος ζωής καθορίζει και τις πολλαπλές μετακινήσεις από και προς τη Μάνη που, περιορίζοντας το χρόνο τους στη μετά Χριστό περίοδο, παρουσιάζω επιγραμματικά στη συνέχεια

ΜΑΝΗ. Από την εποχή του Κοινού των Λακεδαιμονίων, μετά την Ρωμαϊκή κυριαρχία και στον Ελλαδικό χώρο, ο τόπος μας, περιλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος από τις 24 πόλεις του Κοινού των Ελευθερολακώνων, μετεξελίσσεται και αυτονομείται .

Τους επόμενους αιώνες, περνούν από δω και καταστρέφουν Γότθοι από την Κεντρική Ευρώπη και Βάνδαλοι από τη Βόρεια Αφρική.

Εγκαθίστανται ειρηνικά στα ορεινά Σλάβοι.

Χτίζουν προγεφυρώματα ως επίδοξοι κυρίαρχοι οι Φράγκοι.

Αλλά, ανατροφοδοτείται με μανιάτικο πληθυσμό το συρρικνωμένο Βυζάντιο.

Στη συνέχεια αυτής της πληθυσμιακής αφαίμαξης, η Μάνη αποδέχεται, πιεζόμενους από τους Οθωμανούς, χιλιάδες Αλβανούς.

Και, στη διάρκεια δύο γενεών, τους εξελληνίζει.

Σε τέτοιο βαθμό που δίνουν μαζί τους τελευταίους απεγνωσμένους πολεμικούς αγώνες για αποφυγή της κατάκτησης.

Τότε που ο Μυστράς δόθηκε προίκα στο Σουλτάνο Μωάμεθ τον Κατακτητή από τον τελευταίο Δεσπότη του.

Αλλά η Μάνη δεν υποτάσσεται.

Συμμαχεί με τους Βενετσιάνους  και πολεμά τους Οθωμανούς μαζί τους για 25 χρόνια.

Και όταν αυτοί συνθηκολογούν, η Μάνη εξακολουθεί να αντιστέκεται.

Τους τρεις αιώνες που ακολουθούν δέχεται οργανωμένες εισβολές πολυάριθμων οθωμανικών στρατευμάτων, από στεριά και θάλασσα, που αποσκοπούν στην κατάκτησή της με κάθε θυσία.

Δεν τα καταφέρνουν αλλά την πληγώνουν και την αφαιμάσσουν.

Η κατάσταση γίνεται κρίσιμη στα μέσα του 17ου αιώνα όταν οι ελπίδες για βοήθεια από τη Δύση σβήνουν.

Τότε αναζητείται ως διέξοδος η διαφυγή και η μετανάστευση.

Κυρίως σε περιοχές της Ιταλίας με την οποία συνδέουν τη Μάνη εμπορικοί δεσμοί λόγω της παράκτιας ναυσιπλοΐας, αλλά και δεσμοί αίματος λόγω των εδώ εγκαταστάσεων αρκετών οικογενειών από ιταλικές πόλεις κατά τη Φραγκοκρατία και το εμπόριο στους ναυτικούς δρόμους προς την Ανατολή.

Μια απ` αυτές τις οικογένειες ήταν και οι Μέδικοι από τη Φλωρεντία.

Εγκατεστημένοι αρχικά στο Δουκάτο της Αθήνας που κατείχαν οι συγγενείς τους Αντζαγιόλι, ορίστηκαν απ` αυτούς διοικητές του Άργους που ήταν περιοχή τους.

Συμπεθέρεψαν με τη βυζαντινή οικογένεια των Μελισσηνών που κατείχαν και τη γειτονική Κυνουρία με επίκεντρο τον Πραστό, συνόδεψαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που, ως Δεσπότης της Πελοποννήσου κατέλαβε, λίγα χρόνια πριν την άλωση της Πόλης, τα φράγκικα κάστρα του Οιτύλου και του Λεύκτρου.

Και εγκαταστάθηκαν ως κυρίαρχοι στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Μάνης με επίκεντρα το Πραστείο, που δημιούργησαν οι ίδιοι, και το Οίτυλο.

…………………..

Την ήττα των Βενετσιάνων  στην Κρήτη και την κατάληψή της από τους Οθωμανούς το 1669 ακολούθησε η εισβολή των τελευταίων στη Μάνη από την Καλαμάτα και η κατασκευή των φρουρίων της Ζαρνάτας και της Κελεφάς.

Έτσι, η μετανάστευση απέμεινε ως η μόνη διέξοδος από την υποταγή.

Ιδιαίτερα στην οικογένεια των Μεδίκων – Γιατράκων – Γιατρών που πρωτοστατούσε σε όλες τις επαναστατικές κινήσεις που είχαν προηγηθεί.

Αυτή τη φορά η συμφωνία με τον δούκα Κοσμά Γ΄ Μέδικο της Φλωρεντίας τελεσφόρησε.

Οι μετανάστες Μανιάτες  ξεκινώντας με τρία καΐκια από το πόρτο Καλαμίτσι, ένα μίλι νότια της τωρινής Καρδαμύλης, και περνώντας από τη βενετσιάνικη Ζάκυνθο, παίρνουν την άδεια να συνεχίσουν.

Μετά από πολλές ταλαιπωρίες τα δύο από τα καΐκια φθάνουν στη βορειοδυτική Ιταλία, στην ευρύτερη περιοχή της Φλωρεντίας των Μεδίκων.

Εγκαθίστανται στην περιοχή Μαρέμα της Τοσκάνης, μεταξύ Λιβόρνου και Σιβιταβέτσια.

Οι πληροφορίες, που υπήρξαν κατά την πρώτη περίοδο, μας ενημερώνουν για τον θρησκευτικό εκλατινισμό τους σε σύντομο χρόνο και για τις διοικητικές ενέργειες που αποσκοπούσαν στην αφομοίωσή τους.

Απομένει η εκδήλωση βούλησης από τους δήμους της Μάνης για συντονισμένη επιστημονική έρευνα που θα επιδιώξει την ανάσυρση στοιχείων μετεξέλιξης και αυτής της μετανάστευσης.

Θα συμβάλλει ασφαλώς για τη θετική έκβαση μιας τέτοιας έρευνας και αυτό που ειπώθηκε στην αρχή: η Μάνη δεν είναι μόνο τόπος είναι και τρόπος ζωής. Που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο αναγνώρισης για τις μανιάτικες ρίζες.

Παρουσιάστηκε στο Γύθειο, στα πλαίσια του συνεδρίου ΝΟΣΤΟΣ 2012, που συμμετείχαν εκτός από την ελληνική και αντιπροσωπείες από απογόνους μανιάτικων μεταναστεύσεων στη Γαλλία και στον Ιταλία

Αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι, από τη Λακωνία, την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ιταλία, σας καλησπερίζω.

Ευχαριστώ τους οργανωτές που μου έδωσαν τη δυνατότητα να απευθυνθώ, στο δεκάλεπτο που μου παραχώρησαν, σε σας που τιμάτε την εκδήλωση με την παρουσία σας και να σας παρουσιάσω τίτλους κεφαλαίων ιστορίας στο θέμα ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΝΗ.

Έχω βαθιά ριζωμένη στη συνείδησή μου την πεποίθηση ότι η ΜΑΝΗ δεν είναι μόνο τόπος.

Είναι κυρίως τρόπος ζωής.

Τρόπος ζωής που καθορίζεται από τα ιδιαίτερα γεωφυσικά και κλιματολογικά χαρακτηριστικά της.

Χαρακτηριστικά που επιδρούν κατά τη διάρκεια λίγων γενεών στο ανθρωπογενές περιβάλλον δημιουργώντας την ιδιοσυστασία του Μανιάτη που όλοι γνωρίζομε και κουβαλάμε. 

Αυτός ο τρόπος ζωής καθορίζει και τις πολλαπλές μετακινήσεις από και προς τη Μάνη που, περιορίζοντας το χρόνο τους στη μετά Χριστό περίοδο, παρουσιάζω επιγραμματικά στη συνέχεια

ΜΑΝΗ. Από την εποχή του Κοινού των Λακεδαιμονίων, μετά την Ρωμαϊκή κυριαρχία και στον Ελλαδικό χώρο, ο τόπος μας, περιλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος από τις 24 πόλεις του Κοινού των Ελευθερολακώνων, μετεξελίσσεται και αυτονομείται .

Τους επόμενους αιώνες, περνούν από δω και καταστρέφουν Γότθοι από την Κεντρική Ευρώπη και Βάνδαλοι από τη Βόρεια Αφρική.

Εγκαθίστανται ειρηνικά στα ορεινά Σλάβοι.

Χτίζουν προγεφυρώματα ως επίδοξοι κυρίαρχοι οι Φράγκοι.

Αλλά, ανατροφοδοτείται με μανιάτικο πληθυσμό το συρρικνωμένο Βυζάντιο.

Στη συνέχεια αυτής της πληθυσμιακής αφαίμαξης, η Μάνη αποδέχεται, πιεζόμενους από τους Οθωμανούς, χιλιάδες Αλβανούς.

Και, στη διάρκεια δύο γενεών, τους εξελληνίζει.

Σε τέτοιο βαθμό που δίνουν μαζί τους τελευταίους απεγνωσμένους πολεμικούς αγώνες για αποφυγή της κατάκτησης.

Τότε που ο Μυστράς δόθηκε προίκα στο Σουλτάνο Μωάμεθ τον Κατακτητή από τον τελευταίο Δεσπότη του.

Αλλά η Μάνη δεν υποτάσσεται.

Συμμαχεί με τους Βενετσιάνους  και πολεμά τους Οθωμανούς μαζί τους για 25 χρόνια.

Και όταν αυτοί συνθηκολογούν, η Μάνη εξακολουθεί να αντιστέκεται.

Τους τρεις αιώνες που ακολουθούν δέχεται οργανωμένες εισβολές πολυάριθμων οθωμανικών στρατευμάτων, από στεριά και θάλασσα, που αποσκοπούν στην κατάκτησή της με κάθε θυσία.

Δεν τα καταφέρνουν αλλά την πληγώνουν και την αφαιμάσσουν.

Η κατάσταση γίνεται κρίσιμη στα μέσα του 17ου αιώνα όταν οι ελπίδες για βοήθεια από τη Δύση σβήνουν.

Τότε αναζητείται ως διέξοδος η διαφυγή και η μετανάστευση.

Κυρίως σε περιοχές της Ιταλίας με την οποία συνδέουν τη Μάνη εμπορικοί δεσμοί λόγω της παράκτιας ναυσιπλοΐας, αλλά και δεσμοί αίματος λόγω των εδώ εγκαταστάσεων αρκετών οικογενειών από ιταλικές πόλεις κατά τη Φραγκοκρατία και το εμπόριο στους ναυτικούς δρόμους προς την Ανατολή.

Μια απ` αυτές τις οικογένειες ήταν και οι Μέδικοι από τη Φλωρεντία.

Εγκατεστημένοι αρχικά στο Δουκάτο της Αθήνας που κατείχαν οι συγγενείς τους Αντζαγιόλι, ορίστηκαν απ` αυτούς διοικητές του Άργους που ήταν περιοχή τους.

Συμπεθέρεψαν με τη βυζαντινή οικογένεια των Μελισσηνών που κατείχαν και τη γειτονική Κυνουρία με επίκεντρο τον Πραστό, συνόδεψαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που, ως Δεσπότης της Πελοποννήσου κατέλαβε, λίγα χρόνια πριν την άλωση της Πόλης, τα φράγκικα κάστρα του Οιτύλου και του Λεύκτρου.

Και εγκαταστάθηκαν ως κυρίαρχοι στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Μάνης με επίκεντρα το Πραστείο, που δημιούργησαν οι ίδιοι, και το Οίτυλο.

…………………..

Την ήττα των Βενετσιάνων  στην Κρήτη και την κατάληψή της από τους Οθωμανούς το 1669 ακολούθησε η εισβολή των τελευταίων στη Μάνη από την Καλαμάτα και η κατασκευή των φρουρίων της Ζαρνάτας και της Κελεφάς.

Έτσι, η μετανάστευση απέμεινε ως η μόνη διέξοδος από την υποταγή.

Ιδιαίτερα στην οικογένεια των Μεδίκων – Γιατράκων – Γιατρών που πρωτοστατούσε σε όλες τις επαναστατικές κινήσεις που είχαν προηγηθεί.

Αυτή τη φορά η συμφωνία με τον δούκα Κοσμά Γ΄ Μέδικο της Φλωρεντίας τελεσφόρησε.

Οι μετανάστες Μανιάτες  ξεκινώντας με τρία καΐκια από το πόρτο Καλαμίτσι, ένα μίλι νότια της τωρινής Καρδαμύλης, και περνώντας από τη βενετσιάνικη Ζάκυνθο, παίρνουν την άδεια να συνεχίσουν.

Μετά από πολλές ταλαιπωρίες τα δύο από τα καΐκια φθάνουν στη βορειοδυτική Ιταλία, στην ευρύτερη περιοχή της Φλωρεντίας των Μεδίκων.

Εγκαθίστανται στην περιοχή Μαρέμα της Τοσκάνης, μεταξύ Λιβόρνου και Σιβιταβέτσια.

Οι πληροφορίες, που υπήρξαν κατά την πρώτη περίοδο, μας ενημερώνουν για τον θρησκευτικό εκλατινισμό τους σε σύντομο χρόνο και για τις διοικητικές ενέργειες που αποσκοπούσαν στην αφομοίωσή τους.

Απομένει η εκδήλωση βούλησης από τους δήμους της Μάνης για συντονισμένη επιστημονική έρευνα που θα επιδιώξει την ανάσυρση στοιχείων μετεξέλιξης και αυτής της μετανάστευσης.

Θα συμβάλλει ασφαλώς για τη θετική έκβαση μιας τέτοιας έρευνας και αυτό που ειπώθηκε στην αρχή: η Μάνη δεν είναι μόνο τόπος είναι και τρόπος ζωής. Που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο αναγνώρισης για τις μανιάτικες ρίζες.

*Παρουσιάστηκε στο Γύθειο, στα πλαίσια του συνεδρίου ΝΟΣΤΟΣ 2012, που συμμετείχαν εκτός από την ελληνική και αντιπροσωπείες από απογόνους μανιάτικων μεταναστεύσεων στη Γαλλία και στον Ιταλία.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΑΝΗΣ

εφημερίδα
MANIAΤΙΚΗ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ                                    σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα          Καρδαμύλη Δυτικής Μάνης                           24022 ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ                                                                                                                           Τηλέφωνα:  27210-77594, 6973731473          Ηλ. Ταχυδρομείο: info@manatiki.gr, nmarab@otenet.gr                 12 Ιουνίου 2025   ΠΡΟΣ: Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης κ. κ. Χρυσόστομο ΓΥΘΕΙΟ  

ΘΕΜΑ: 200ή επέτειος μάχης Πολυάραβου και αποκατάσταση των ζημιών στον Ι. Ν. Κωνσταντίνου και Ελένης.

Σεβασμιώτατε,

τον Αύγουστο 2026 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την μάχη του Πολυάραβου που, για τρεις ημέρες πολεμικές ομάδες Μανιατών της περιοχής, ενισχυμένες με οργανωμένα στρατιωτικά τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Μάνης, έδωσαν αποφασιστικές μάχες εναντίον των Αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ που επιχειρούσαν να εισέλθουν στην εσωτερική περιοχή της Μάνης, από τα ανατολικά αυτή τη φορά, και να την υποδουλώσουν. Είναι ελλειμματική η αναγνώριση από την πολιτεία της κρίσιμης αυτής μάχης που η νικηφόρα κατάληξή της απέτρεψε την κατάληψη και της Μάνης από τα Αιγυπτιακά στρατεύματα, γεγονός που θα είχε ως συνεπακόλουθο την αναγνώριση των τετελεσμένων από τις Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής και την κατακύρωση της Πελοποννήσου στο Μεχμέτ πασά της Αιγύπτου όπως είχε συμφωνήσει με το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β΄.

Με την ευκαιρία της διακοσιετηρίδας από την επέτειο, που συμπληρώνεται τον Αύγουστο του 2026, το μη κερδοσκοπικό σωματείο ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που εκδίδει και την ομώνυμη εφημερίδα παίρνει την πρωτοβουλία να απευθυνθεί σε όλους τους παράγοντες, τοπικούς και της κεντρικής διοίκησης, για ουσιαστική, με έργα και ενέργειες, ανταπόδοση του χρέους, της οφειλόμενης τιμής, στους ηρωικούς αγωνιστές αυτής της μάχης, που έκρινε σε σημαντικό βαθμό και την έκβαση της πεντάχρονης μέχρι τότε πολεμικής προσπάθειας για απελευθέρωση της χώρας μας.

Στα πλαίσια αυτών των παρεμβάσεων επιζητείται η προέκταση του αμαξιτού δρόμου κατά τα 300 περίπου μέτρα που υπολείπονται για να φθάσει στον οικισμό του Πολυάραβου, όπου δόθηκε η κρίσιμη μάχη. Με την προϋπόθεση ότι αυτή η προσπάθεια θα ευοδωθεί, διευκολύνεται και η άμεση προσέγγιση του χώρου του μεγαλοπρεπούς ναού που έχει ανεγερθεί λίγα χρόνια μετά τη μάχη, από τους πολεμιστές της ευρύτερης περιοχής, ως αναπεμφτήρια δέηση για την επιτυχή έκβαση της μάχης. Δεδομένου ότι ο Ιερός Ναός αυτός έχει υποστεί εκτεταμένες ζημιές από την πυρκαγιά του 2021, προτείνομε να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες για τη σύσταση Ερανικής Επιτροπής, υπό την προεδρία σας, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων που θα χρησιμοποιηθούν για την έγκαιρη αποκατάσταση των ζημιών του. Τελική επιδίωξη είναι οι εορτασμοί της διακοσιετηρίδας από τη μάχη να πραγματοποιηθούν στον ανακαινισμένο αυτό ναό.

Αν αποδέχεστε την πρότασή μας είμαστε στη διάθεσή σας για περαιτέρω συζήτηση των αναγκαίων λεπτομερειών.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό

Ο πρόεδρος

Νίκος Ευστρ. Μαραμπεας

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΝΗΣ ΠΕΤΡΟ ΑΝΔΡΕΑΚΟ

εφημερίδα
MANIAΤΙΚΗ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ                                σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα          Καρδαμύλη Δυτικής Μάνης                           24022 ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ                                                                                                                           Τηλέφωνα:  27210-77594, 6973731473          Ηλ. Ταχυδρομείο: info@manatiki.gr, nmarab@otenet.gr               12 Ιουνίου 2025  
ΠΡΟΣ: Τον κ. Πέτρο Ανδεάκο, δήμαρχο Ανατολικής Μάνης

ΘΕΜΑ: Αναβάθμιση εορτασμού της επετείου της μάχης του Πολυάραβου

Αξιότιμε Κύριε Δήμαρχε,

όπως καλά γνωρίζετε, τον Αύγουστο του 2026 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την μάχη του Πολυάραβου που, για τρεις ημέρες πολεμικές ομάδες Μανιατών της περιοχής, ενισχυμένες με οργανωμένα στρατιωτικά τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Μάνης, έδωσαν αποφασιστικές μάχες εναντίον των Αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ που επιχειρούσαν να εισέλθουν στην εσωτερική περιοχή της Μάνης, από τα ανατολικά αυτή τη φορά, και να την υποδουλώσουν.

Θεωρούμε ότι, είναι ελλειμματική η αναγνώριση από την πολιτεία της κρίσιμης αυτής μάχης που η νικηφόρα κατάληξή της απέτρεψε την κατάληψη και της Μάνης από τα Αιγυπτιακά στρατεύματα, γεγονός  που θα είχε ως συνεπακόλουθο την αναγνώριση των τετελεσμένων από τις Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής και την κατακύρωση της Πελοποννήσου στο Μεχμέτ πασά της Αιγύπτου όπως είχε συμφωνήσει με το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β΄.

Με την ευκαιρία της διακοσιετηρίδας από την επέτειο, που συμπληρώνεται τον Αύγουστο του 2026, το μη κερδοσκοπικό σωματείο ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που εκδίδει και την ομώνυμη εφημερίδα, παίρνει την πρωτοβουλία να απευθυνθεί σε όλους τους παράγοντες, τοπικούς και της κεντρικής διοίκησης, για ουσιαστική, με έργα και ενέργειες, ανταπόδοση του χρέους της οφειλόμενης τιμής, στους ηρωικούς αγωνιστές αυτής της μάχης, που έκρινε σε σημαντικό βαθμό και την έκβαση της πεντάχρονης μέχρι τότε πολεμικής προσπάθειας για απελευθέρωση της χώρας μας. 

Θεωρούμε ότι, ουσιαστική απόδοση τιμής στους πολεμιστές αυτής της μάχης, και διαχρονική ανάμνηση της μνήμης αυτού του ηρωικού αγώνα, θα προκύψει αν, με τη δική σας πρωτοβουλία, καταστεί δυνατή η οδική προσέγγιση του χώρου της μάχης ώστε να διαδραματίζονται εκεί οι ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις. Μετά από δική μας αυτοψία στο χώρο, εκτιμούμε ότι η απόσταση από το σημείο που καταλήγει το οδικό δίκτυο (στη βρύση) μέχρι τον οικισμό που δόθηκε η μάχη είναι σε ευθεία γραμμή περίπου 400 μέτρα πετρώδους, σχιστολιθικού, εδάφους. Εκτιμούμε ότι, για την αποφυγή των σύνθετων διαδικασιών δημοπράτησης -εκτέλεσης των δημοσίων έργων, η προτιμότερη λύση θα ήταν η εκτέλεσή του έργου από τα μηχανήματα του Σώματος του Μηχανικού, ή εναλλακτικά η εκτέλεση του αντίστοιχου έργου με αυτεπιστασία από το Δήμο μετά από ειδική χρηματοδότηση.

Σημειώστε ότι, με την εξασφάλιση της οδικής σύνδεσης με τον οικισμό θα γίνει εφικτή και η αποκατάσταση των εκτεταμένων ζημιών που έχει υποστεί από τις πυρκαγιές του 2021 ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που κατασκευάστηκε ως αναπεμφτήρια δέηση από τους απογόνους των πολεμιστών της ευρύτερης περιοχής για την επιτυχή κατάληξη της μάχης.

Συμπληρωματικά σημειώνομε ότι, υποχρέωση της Πολιτείας που δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα, αποτελεί η αναβάθμιση του εορτασμού της επετείου ως δημόσιας εορτής περιφερειακής σημασίας, όπως έχει πριν από πολλές δεκαετίες οριστεί με αποφάσεις του υπουργείου Εσωτερικών για τις εορταστικές επετείους των μαχών της Βέργας και του Διρού. Δική σας παρέμβαση πιστεύω ότι θα οδηγήσει στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Με ιδιαίτερη τιμή

Ο πρόεδρος

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΝΑΓΙΑ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ

εφημερίδα
MANIAΤΙΚΗ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ                                    σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα          Καρδαμύλη Δυτικής Μάνης                           24022 ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ                                                                                                                           Τηλέφωνα:  27210-77594, 6973731473          Ηλ. Ταχυδρομείο: info@manatiki.gr, nmarab@otenet.gr               12 Ιουνίου 2025   ΠΡΟΣ: Την κ. Παναγιώτα ( Νάγια) Γρηγοράκου, βουλευτή Λακωνίας

ΘΕΜΑ: Αναβάθμιση εορτασμού της επετείου της μάχης του Πολυάραβου

Αξιότιμη Κυρία Γρηγοράκου,

όπως καλά γνωρίζετε, τον Αύγουστο του 2026 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την μάχη του Πολυάραβου που, για τρεις ημέρες πολεμικές ομάδες Μανιατών της περιοχής, ενισχυμένες με οργανωμένα στρατιωτικά τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Μάνης, έδωσαν αποφασιστικές μάχες εναντίον των Αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ που επιχειρούσαν να εισέλθουν στην εσωτερική περιοχή της Μάνης, από τα ανατολικά αυτή τη φορά, και να την υποδουλώσουν.

Θεωρούμε ότι, είναι ελλειμματική η αναγνώριση από την πολιτεία της κρίσιμης αυτής μάχης που η νικηφόρα κατάληξή της απέτρεψε την κατάληψη και της Μάνης από τα Αιγυπτιακά στρατεύματα, γεγονός  που θα είχε ως συνεπακόλουθο την αναγνώριση των τετελεσμένων από τις Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής και την κατακύρωση της Πελοποννήσου στο Μεχμέτ πασά της Αιγύπτου όπως είχε συμφωνήσει με το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β΄.

Με την ευκαιρία της διακοσιετηρίδας από την επέτειο, που συμπληρώνεται τον Αύγουστο του 2026, το μη κερδοσκοπικό σωματείο ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που εκδίδει και την ομώνυμη εφημερίδα, παίρνει την πρωτοβουλία να απευθυνθεί σε όλους τους παράγοντες, τοπικούς και της κεντρικής διοίκησης, για ουσιαστική, με έργα και ενέργειες, ανταπόδοση του χρέους της οφειλόμενης τιμής, στους ηρωικούς αγωνιστές αυτής της μάχης, που έκρινε σε σημαντικό βαθμό και την έκβαση της πεντάχρονης μέχρι τότε πολεμικής προσπάθειας για απελευθέρωση της χώρας μας. 

Θεωρούμε ότι, ουσιαστική απόδοση τιμής στους πολεμιστές αυτής της μάχης, και διαχρονική ανάμνηση της μνήμης αυτού του ηρωικού αγώνα, θα προκύψει αν, με τη δική σας συμβολή, καταστεί δυνατή η οδική προσέγγιση του χώρου της μάχης ώστε να διαδραματίζονται εκεί οι ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις. Μετά από δική μας αυτοψία στο χώρο, εκτιμούμε ότι η απόσταση από το σημείο που καταλήγει το οδικό δίκτυο (στη βρύση) μέχρι τον οικισμό που δόθηκε η μάχη είναι σε ευθεία γραμμή περίπου 400 μέτρα πετρώδους, σχιστολιθικού, εδάφους. Εκτιμούμε ότι, για την αποφυγή των σύνθετων διαδικασιών δημοπράτησης – εκτέλεσης των δημοσίων έργων, η προτιμότερη λύση θα ήταν η εκτέλεσή του έργου από τα μηχανήματα του Σώματος του Μηχανικού, ή εναλλακτικά η εκτέλεση του αντίστοιχου έργου με αυτεπιστασία από το Δήμο για να υλοποιηθεί έγκαιρα. Σημειώστε ότι, με την εξασφάλιση της οδικής σύνδεσης με τον οικισμό θα γίνει εφικτή και η αποκατάσταση των εκτεταμένων ζημιών που έχει υποστεί από τις πυρκαγιές του 2021 ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που κατασκευάστηκε ως αναπεμφτήρια δέηση από τους απογόνους των πολεμιστών της ευρύτερης περιοχής για την επιτυχή κατάληξη της μάχης.

Συμπληρωματικά σημειώνομε ότι, υποχρέωση της Πολιτείας που δεν έχει εκπληρωθεί αποτελεί η αναβάθμιση του εορτασμού της επετείου ως δημόσιας εορτής περιφερειακής σημασίας, όπως έχει πριν από πολλές δεκαετίες οριστεί, με αποφάσεις του υπουργείου Εσωτερικών, για τις εορταστικές επετείους των μαχών της Βέργας και του Διρού.

Με ιδιαίτερη τιμή

Ο πρόεδρος

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΝΕΟΚΛΗ ΚΡΗΤΙΚΟ

εφημερίδα
MANIAΤΙΚΗ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ                                    σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα          Καρδαμύλη Δυτικής Μάνης                           24022 ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ                                                                                                                           Τηλέφωνα:  27210-77594, 6973731473          Ηλ. Ταχυδρομείο: info@manatiki.gr, nmarab@otenet.gr               12 Ιουνίου 2025   ΠΡΟΣ: Τον κ. Νεοκλή Κρητικό, βουλευτή Λακωνίας

ΘΕΜΑ: Αναβάθμιση εορτασμού της επετείου της μάχης του Πολυάραβου

Αξιότιμε Κύριε Κρητικέ,

όπως καλά γνωρίζετε, τον Αύγουστο του 2026 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την μάχη του Πολυάραβου που, για τρεις ημέρες πολεμικές ομάδες Μανιατών της περιοχής, ενισχυμένες με οργανωμένα στρατιωτικά τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Μάνης, έδωσαν αποφασιστικές μάχες εναντίον των Αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ που επιχειρούσαν να εισέλθουν στην εσωτερική περιοχή της Μάνης, από τα ανατολικά αυτή τη φορά, και να την υποδουλώσουν.

Θεωρούμε ότι, είναι ελλειμματική η αναγνώριση από την πολιτεία της κρίσιμης αυτής μάχης που η νικηφόρα κατάληξή της απέτρεψε την κατάληψη και της Μάνης από τα Αιγυπτιακά στρατεύματα, γεγονός  που θα είχε ως συνεπακόλουθο την αναγνώριση των τετελεσμένων από τις Μεγάλες Δυνάμεις της τότε εποχής και την κατακύρωση της Πελοποννήσου στο Μεχμέτ πασά της Αιγύπτου όπως είχε συμφωνήσει με το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β΄.

Με την ευκαιρία της διακοσιετηρίδας από την επέτειο, που συμπληρώνεται τον Αύγουστο του 2026, το μη κερδοσκοπικό σωματείο ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που εκδίδει και την ομώνυμη εφημερίδα, παίρνει την πρωτοβουλία να απευθυνθεί σε όλους τους παράγοντες, τοπικούς και της κεντρικής διοίκησης, για ουσιαστική, με έργα και ενέργειες, ανταπόδοση του χρέους της οφειλόμενης τιμής, στους ηρωικούς αγωνιστές αυτής της μάχης, που έκρινε σε σημαντικό βαθμό και την έκβαση της πεντάχρονης μέχρι τότε πολεμικής προσπάθειας για απελευθέρωση της χώρας μας. 

Θεωρούμε ότι, ουσιαστική απόδοση τιμής στους πολεμιστές αυτής της μάχης, και διαχρονική ανάμνηση της μνήμης αυτού του ηρωικού αγώνα, θα προκύψει αν, με τη δική σας συμβολή, καταστεί δυνατή η οδική προσέγγιση του χώρου της μάχης ώστε να διαδραματίζονται εκεί οι ετήσιες εορταστικές εκδηλώσεις. Μετά από δική μας αυτοψία στο χώρο, εκτιμούμε ότι η απόσταση από το σημείο που καταλήγει το οδικό δίκτυο (στη βρύση) μέχρι τον οικισμό που δόθηκε η μάχη είναι σε ευθεία γραμμή περίπου 300 μέτρα πετρώδους, σχιστολιθικού, εδάφους. Εκτιμούμε ότι, για την αποφυγή των σύνθετων διαδικασιών δημοπράτησης – εκτέλεσης των δημοσίων έργων, η προτιμότερη λύση θα ήταν η εκτέλεσή του έργου από τα μηχανήματα του Σώματος του Μηχανικού, ή εναλλακτικά η εκτέλεση του αντίστοιχου έργου με αυτεπιστασία από το Δήμο για να υλοποιηθεί έγκαιρα. Σημειώστε ότι, με την εξασφάλιση της οδικής σύνδεσης με τον οικισμό θα γίνει εφικτή και η αποκατάσταση των εκτεταμένων ζημιών που έχει υποστεί από τις πυρκαγιές του 2021 ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που κατασκευάστηκε ως αναπεμφτήρια δέηση από τους απογόνους των πολεμιστών της ευρύτερης περιοχής για την επιτυχή κατάληξη της μάχης.

Συμπληρωματικά σημειώνομε ότι, υποχρέωση της Πολιτείας που δεν έχει εκπληρωθεί αποτελεί η αναβάθμιση του εορτασμού της επετείου ως δημόσιας εορτής περιφερειακής σημασίας, όπως έχει πριν από πολλές δεκαετίες οριστεί, με αποφάσεις του υπουργείου Εσωτερικών, για τις εορταστικές επετείους των μαχών της Βέργας και του Διρού.

Με ιδιαίτερη τιμή

Ο πρόεδρος

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας