Ο αρμονικός συνδυασμός τοποθεσίας, εκλεπτυσμένου διακοσμητικού γούστου και εξαιρετικής γαστρονομικής τέχνης είναι δώρο για τις αισθήσεις. Έτσι ακριβώς σκέφθηκαν το 1999 ο Νίκος Κουμουτσέας και η γυναίκα του Εύη Μπατσινίλα για να δημιουργήσουν την «ΚΑΡΑΒΟΠΕΤΡΑ».
Η ΚΑΡΑΒΟΠΕΤΡΑ είναι παραδοσιακή ταβέρνα με είδη κρεατικών που παράγονται από τους ίδιους αφού τρέφουν μοσχάρια, αρνιά, κατσίκια και πουλερικά που διατρέφουν σε ιδιόκτητες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις. Ψάρια φρέσκα που ψαρεύονται από τοπικούς ψαράδες και διατίθενται τόσο για εμπορία όσο και για κατανάλωση μαγειρεμένα στην πελατεία τους. Ακολουθείται η αυθεντική κουζίνα των γιαγιάδων με τοπικής παραγωγής υλικά.
Μοσχαράκι κοκκινιστό, γιουβέτσι, είναι τα σπεσιαλιτέ του μαγαζιού και ακολουθούν πολλά άλλα είδη φαγητών τόσο με πρώτη ύλη το κρέας όσο και το ψάρι. Οι συνταγές παίρνουν αξία, όταν μοιράζονται με τους πελάτες, όταν κάνουν τα πρόσωπά τους φωτεινά και χαρούμενα.
Ο χώρος αυτός της κλασικής ταβέρνας, που έχει καθιερωθεί ως στέκι καλοφαγάδων ήδη από το 1999, είναι καθαρός και φιλόξενος, το δε καλοκαίρι η θέα σε συνδυασμό με την αύρα της θάλασσας του κόλπου του Οιτύλου, κερδίζει αμέσως τον πελάτη, όπως άλλωστε και η ευγένεια των ιδιοκτητών.
Στο κατάστημα θα ενημερωθεί ο πελάτης άψογα και με χαμόγελο, θα εξυπηρετηθεί γρήγορα και στο τέλος θα χρεωθεί τιςσωστές τιμές για την ποιότητα φαγητών που διαλέγει.
Upon birth, every individual carries within his or her genetic makeup an immense repository of inherited information. This genetic information contains traits inherited from their parents, who in turn inherited them from their own ancestors. Of course, these fragments of data interact and merge along uncharted paths to produce the final outcome. It is certain, however, that they trace back to hereditary material originating from far earlier times – reflecting the family’s genetic continuity through the centuries. From this inherited foundation emerge the attitudes and behaviours that begin to manifest as each individual’s intellectual faculties develop, while being further shaped by the influence and functioning of the family This is the general framework connecting each personal history with local and general history.
The challenge for every individual is to recognise the elements carried within this inherited legacy and to relate them to the experiences and knowledge acquired from the external world through the senses and the intellect. This is a two-way process: it internalises external elements and externalises internal ones. Through the recognition, categorisation, and alignment of the elements that enrich personal history, a harmonious relationship can be forged between the individual and his or her social and natural environment.
The more profoundly one studies local and general history, the easier it becomes to recognise and interpret the inherited historical elements embedded within one’s genetic legacy, thereby advancing the lifelong journey toward self-knowledge. While this process describes a deeply personal quest, its benefits can be multiplied when the systematic study, documentation, and dissemination of both local and general history become a collective undertaking. In the modern era, this dissemination has been greatly facilitated by the remarkable expansion of the mass media. At the same time, however, a new challenge has emerged: establishing effective communication between those who transmit information and those who receive it. Countless people communicate on an endless variety of subjects to innumerable potential audiences. This creates the need for a “filter,” enabling meaningful communication through the selection of those historical elements that connect personal history with local and general history.
It was precisely this objective that inspired us more than twenty-seven years ago to establish our newspaper ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (MANIOT SOLIDARITY)and to design the editorial content presented in its pages. We readily admit that this initiative was driven more by immense enthusiasm than by a full appreciation of the difficulties that would arise in pursuing this goal. Particularly difficult was the search for elements of local history, their connection to the general history of the periods they referred to, and clearing them of personal opinions. Historical records concerning Mani were entirely fragmentary, scattered across diverse archives and libraries. This was especially true during the first decades after the publication began, when the digitisation of archives was still in its early stages, and searching for material required lengthy research to locate sources and produce copies for processing. From our very first issue, our layout dedicated the second page of each monthly edition to a topic of local Maniot history – in most cases through the publication of primary historical sources. We continue to follow this principle today, convinced that it serves our original purpose of strengthening the connection between the personal history of every Maniot and the local and general history of our region.
For a more systematic presentation of these local history topics, we decided that once a substantial body of historical material had been gathered, we would rework it and transform it into a book. Thus, roughly a decade apart from one another, the illustrated volumes titled ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ (PAGES FROM THE HISTORY OF MANI) emerged – first Volume I, and later Volume II. These two works bring together – without claiming to be exhaustive – a wealth of historical material relating to Mani from the time its name first appeared in the historical and geographical record up to the outbreak of the Greek War of Independence in 1821. We believe that throughout this long historical journey our ancestors gradually developed, over the course of many centuries, the qualities of self-awareness that ultimately inspired the historical epics recorded during the struggle for liberation. These two volumes were widely distributed to individuals, libraries, and cultural institutions so that they might be accessible to anyone seeking to explore their content, and in doing so, deepen their understanding of the relationship between their own personal history and the local and general history. THE EDITORIAL BOARD
Και Μανιάτες στις πρόσφατες προαγωγές σε αντιπροέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων Ειδικότερα, από το Συμβούλιο της Επικρατείας μεταξύ των έξι συμβούλων που προήχθησαν σε αντιπροέδρους περιλαμβάνεται η σύμβουλος Επικρατείας Παρασκευή Μπραΐμη. Κοιτίδα της οικογένειας Μπραΐμη είναι η Παλιόχωρα της Δημοτικής Κοινότητας Δρυάλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης, αλλά ένα τμήμα της μετανάστευσε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας κατά την πρώτη περίοδο της Βασιλείας του Όθωνα στην ελλάδα.
Από τον Άρειο Πάγο μεταξύ των τριών αρεοπαγιτών που προήχθησαν σε αντιπροέδρους περιλαμβάνεται και ο Παvαγιώτης Βεvιζελέας από τα Τσέρια Δυτικής Μάνης, γιός του Σωκράτη (Σοφού) και της Ρεβέκκας.
Νέος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Μεσσηνίας ο Περικλής Νικολακέας
Μετά την οριστική επικύρωση των αποτελεσμάτων των αρχαιρεσιών της 14ης|06|2026 του Ιατρικού Συλλόγου Μεσσηνίας, τα νεοεκλεγέντα μέλη συνήλθαν σε για την κατανομή των αξιωμάτων και τον καταρτισμὁ σε σώμα και αποφάσισαν τα πιο κάτω::
Η φωτιά στον Αγερανό της Δημοτικής Κοινότητας Νεοχωρίου του Δήμου Ανατολικής Μάνης
Πυρκαγιά ξέσπασε δασική έκταση στον Αγερανό Γυθείου στη Λακωνία. Σύμφωνα με την Πυροσβεστική η φωτιά εκδηλώθηκε περίπου στις 15:00 της 29 Ιουλίου 2026 στην περιοχή που έπνεαν ισχυροί άνεμοι εντάσεως έως 5 μποφόρ.
Για την κατάσβεσή της επιχείρησαν 48 πυροσβέστες με 2 ομάδες πεζοπόρων τμημάτων της 9ης ΕΜΟΔΕ και 13 οχήματα ενώ για την αεροπυρόσβεση κινητοποιήθηκαν 1 ελικόπτερο και 2 αεροσκάφη. Κατά τη διάρκεια της πυρόσβεσης διαπιστώθηκε ο θάνατος του υποδιοικητή της πυροσβεστικής υπηρεσίας Γυθείου Κωνσταντίνου Λαιμοδέτη.
Η φωτιά προκλήθηκε από σπινθήρα τροχού κοπής μετάλλων.
Να εφαρμοστεί και για την περίπτωση της πρότασης για εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Ζυγοχώρια του δυτικού Ταϋγέτου η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για τις αδειοδοτήσεις έργων σε περιοχές Natura 2000. Στις 16 Ιουλίου το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε απόφαση με ιδιαίτερη σημασία για την εφαρμογή της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ για τους οικοτόπους. Η απόφαση αφορά ένα θεμελιώδες ζήτημα του συστήματος περιβαλλοντικής αδειοδότησης: κατά πόσον μια αρμόδια αρχή μπορεί να αξιολογήσει έγκυρα τις επιπτώσεις ενός έργου σε προστατευόμενη περιοχή, όταν το κράτος δεν έχει προηγουμένως θεσπίσει ειδικούς και συγκεκριμένους στόχους διατήρησης για τη συγκεκριμένη περιοχή Natura 2000.
Η νέα απόφαση του ΔΕΕ αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική πραγματικότητα, όπου βρίσκονται σε εξέλιξη έργα μεγάλης περιβαλλοντικής όχλησης εντός ή πλησίον περιοχών Natura 2000, όπως αιολικά πάρκα σε ορεινές περιοχές όπως η πρόταση της εταιρείας για την περιοχή των Ζυγοχωρίων στο δυτικό Ταΰγετο. Για τα έργα αυτά, η αξιολόγηση των επιπτώσεων πρέπει να στηρίζεται σε ειδικούς στόχους διατήρησης που έχουν ήδη θεσπιστεί από το κράτος και όχι να επιχειρείται η διαμόρφωσή τους εκ των υστέρων, μέσω της Ειδικής Οικολογικής Αξιολόγησης.
Πλημμύρες στην Ανατολική Μάνη: Παγιδεύτηκαν πολίτες σε αυτοκίνητα
Σοβαρά προβλήματα και πλημμύρες προκάλεσε ισχυρή νεροποντή που έπεσε το απόγευμα της 15ης Αυγούστου σε περιοχές της Ανατολικής Μάνης. Από τα φερτά υλικά των χειμάρρων που σχηματίστηκαν έσπασαν ασφαλτοστρωμένα και τσιμεντοστρωμένα οδοστρώματα στο επαρχιακό και δημοτικό οδικό δίκτυο και χρειάστηκε η επέμβαση σωστικών συνεργείων της Πυροσβεστικής για την παροχή βοήθειας σε εγκλωβισμένους σε αυτοκίνητα
Οι περιοχές που επλήγησαν από την ισχυρή βροχόπτωση, με βάση τις κλήσεις που δέχτηκε η Πυροσβεστική, ήταν κυρίως το Οίτυλο, Νέο Οίτυλο, Αλύπα, Κοκκάλα και Έξω Νύμφι. Στην Κοκκάλα μετρήθηκε ο όγκος της βροχής σε 140 τόνους ανά στρέμμα.
Και το φετινό Αύγουστο: ΚΥΚΛΟΣ ΔΡΑΣΕΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ και ΤΕΧΝΩΝ από τους Όμοιους της Μάνης
Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Όμοιοι της Μάνης (Homoioi of Mani) διοργάνωσε και φέτος τον Κύκλο Δράσεων Γραμμάτων και Τεχνών. Οι εκδηλώσεις περιλάμβαναν εικαστικές συναντήσεις και καλοκαιρινά εργαστήρια τέχνης με επίκεντρο τον Κότρωνα Λακωνίας, υπό την αιγίδα και οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Ανατολικής Μάνης, Εικαστική Έκθεση που διάρκεσε όλο τον Αύγουστο με τη συμμετοχή διακεκριμένων εικαστικών, Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (θεματικά εργαστήρια ζωγραφικής και εφαρμοσμένων τεχνών για ενήλικες και παιδιά, με τη συμμετοχή καταξιωμένων καλλιτεχνών) και Παράλληλες Εκδηλώσεις με παρουσιάσεις λογοτεχνικού και ποιητικού έργου, καθώς και ανοιχτές πολιτιστικές δράσεις σε χώρους της ευρύτερης περιοχής.
Όσοι δραστηριοποιούνται εργασιακά σε ένα τομέα όπως η εκπαίδευση, μετά από την αφυπηρέτησή τους συνεχίζουν να επικοινωνούν με κάποια πρόσωπα με τα οποία, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής, εκτός από τις υπηρεσιακές συνδέσεις, διαμορφώθηκαν και συναντιλήψεις για γενικότερα θέματα και κάποιας μορφής συναισθηματικές σχέσεις. Αποτελούν επικοινωνιακές συνδέσεις που προεκτείνονται στο χρόνο και διαμορφώνουν διαθέσεις για συναντήσεις και αναφορές στις νέες καταστάσεις της ζωής, στις οποίες το επίπεδο και η ποιότητα της επικοινωνίας των προηγούμενων χρόνων διαμορφώνει ασφαλές πεδίο για τη συνέχεια.
Στα λίγα πρόσωπα, που ανήκουν σ` αυτή την κατηγορία, συγκαταλέγω και το Νίκο Χιώτη. Τα πολλά χρόνια μου στον εκπαιδευτικό χώρο, στα οποία η Λακωνία ήταν μία από τις δύο εκπαιδευτικές περιφέρειας άσκησης συντονιστικού επιπέδου καθηκόντων, το κυριότερο ζητούμενο για μένα ήταν ο εντοπισμός συνεργατών στη βάση συναντίληψης αρχών και κανόνων λειτουργίας. Διερευνητικά στην αρχή, αλλά επιβεβαιωτικά στη συνέχεια, διαπίστωσα ότι αυτές οι προϋποθέσεις υφίστανται κατά την υπηρεσιακή λειτουργία του Νίκου Χιώτη, που κατά την πρώτη περίοδο της γνωριμίας διεύθυνε μία από τις μεγαλύτερες σχολικές μονάδες της Σπάρτης και στη συνέχεια το συντονισμό όλων των σχολικών μονάδων της Λακωνίας. Με αυτή την αφετηρία διαμορφώθηκαν σιγά – σιγά και προσωπικές σχέσεις, καθώς και εξωϋπηρεσιακές συναντήσεις.
Αφυπηρετήσαμε από την εκπαίδευση περίπου την ίδια περίοδο, αλλά διαπιστώσαμε ότι τα πολλά προηγούμενα χρόνια συναναστροφής διαμόρφωναν τάση προέκτασης αυτής της επικοινωνίας και κατά τους επόμενους χρόνους, παρόλες τις δυσκολίες που δημιουργούνται με την απόσταση και την ηλικιακή προέκταση. Οι συναντήσεις, αραιότερες όσο περνούσε ο χρόνος, αλλά με σταθερή χρονική τηλεφωνική επικοινωνία, συνεχίζονταν με την ίδια διάθεση τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Όταν μετοίκισαν με την εκπαιδευτικό σύζυγό του στην Αθήνα από τη Σπάρτη, είχαν την ευνοϊκή τύχη να βρίσκουν ολοκληρωμένου χαρακτήρα βοήθεια από το γιό τους τον Πιέρρο, ο οποίος διακατέχεται από τις ίδιες αρχές και τους ίδιους κανόνες λειτουργίας των γονιών του. Ένα χρόνο μετά το θάνατο της Αγγελικής η φροντίδα του Πιέρρου για τον πατέρα του πολλαπλασιάστηκε λόγω και του πολλαπλασιασμού των προβλημάτων της υγείας του.
Στις τελευταίες τηλεφωνικές επικοινωνίες με Το Νίκο επιβεβαιώνονταν τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του που είχαν αρχικά διαγνωστεί…
Είχα την τύχη να είμαι μαθήτρια της άξιας αυτής εκπαιδευτικού. Από εκείνη έμαθα τα πρώτα γράμματα και από εκείνη αγάπησα το σχολείο. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο κατάλληλος άνθρωπος για να διδάξει τα παιδιά της Α΄ τάξης, σε αυτή την τρυφερή ηλικία, που το κάθε παιδάκι χρειάζεται ενθάρρυνση, στήριξη και αγάπη, αλλά και γερά θεμέλια για τα επόμενα 12-16 χρόνια που θα καθίσει στα θρανία. Θα έλεγα ότι από τη δασκάλα της Α΄ εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό το αν ένα παιδάκι θα αγαπήσει το σχολείο και αν θα προχωρήσει στα γράμματα ή όχι. Η δική μας «κυρία», με όλον τον ενθουσιασμό της πρωτοδιόριστης, είχε συναίσθηση της ευθύνης της και έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, για εμάς, τους μικρούς μαθητές της, και εμείς αισθανόμαστε απέραντη ευγνωμοσύνη. Τα πρώτα γράμματα δεν ξεχνιούνται…
Η αγαπημένη μας δασκάλα τελείωσε την Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία με άριστα (βαθμός πτυχίου 9,28), διορίστηκε για ένα εξάμηνο στην Σέλιτσα και στη συνέχεια υπηρέτησε στο Προάστιο κατά τα έτη 1956-63. Παντρεύθηκε τον άξιο χωριανό μας Χρήστο Περδικέα, και μαζί δημιούργησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια που ευλογήθηκε με δύο πολυτάλαντα παιδιά, τον Τάσο και την Τόνια, και εγγονάκια. Μετά την συνταξιοδότησή τους, επέλεξαν να ζήσουν στο Νέο Προάστιο, όπου η Ευαγγελία, πλήρης ημερών, άφησε την τελευταία της πνοή, την 16η Μαρτίου. Ετάφη στην Στούπα. Άς είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει!
Εμείς, οι μαθητές της, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την αγάπη της, τα μαθήματά της, τα παραμύθια, τα τραγούδια, την ωραία ζωγραφική της… Θα την θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
Ήταν η δεκαετία του 1960 που γνωριστήκαμε με το Σταύρο, ως συμφοιτητές στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Η γνωριμία αυτή με οδήγησε στη συνέχεια στο σπίτι τους, όπου γνώρισα την οικογένειά του, το Μαθηματικό πατέρα του και τις μεγαλύτερες αδελφές του, τη Δάφνη και τη Μαρία, όπως επίσης και την αδελφή του πατέρα τους την Κυριακούλα, που έμεινε ανύπαντρη για να βοηθήσει στην ανατροφή των ανιψιών της μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας τους. Τους συμπάθησα αμέσως. Είχαν πάρει όλοι, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, πολλά στοιχεία από την καλοσύνη και την ηπιότητα του χαρακτήρα του πατέρα τους, για την οποία μιλούν πολλές γενιές μαθητών του, στην Πτολεμαΐδα, τη Δάφνη Καλαβρύτων (που τίμησε δίνοντας το όνομά της στην πρωτότοκη κόρη του), την Τρίπολη και τη Γλυφάδα.
Η επικοινωνία μας συνεχίστηκε αραιά την πρώτη περίοδο μετά το Πανεπιστήμιο λόγω και του διαφορετικού επαγγελματικού προσανατολισμού, δεδομένου ότι Σταύρος εντάχθηκε στο επιστημονικό προσωπικό του Ινστιτούτου Ωκεανολογικών Μελετών και ταξίδευε συχνά. Στη συνέχεια, όμως, με τη συνταξιοδότησή του, πύκνωσε και τις επισκέψεις του στη Στούπα, τόπο καταγωγής της οικογένειας όπου ο πατέρας του είχε κατασκευάσει σπίτι και έζησε εκεί τα τελευταία του χρόνια. Οι καλοκαιρινές συναντήσεις μας ήταν γεμάτες συναισθηματικές αναπολήσεις για την Αθήνα της δεκαετίας του 1960, τους συμφοιτητές και τους δασκάλους μας. Τα τελευταία χρόνια ερχόταν στη Στούπα και παρέμενε όλο τον Αύγουστο, χρονοθετόντας έτσι και τις συναντήσεις μας. Τον τελευταίο Αύγουστο δεν ήλθε. Ανησύχησα, αλλά άφησα να περάσουν λίγες μέρες μέχρι την ονομαστική του γιορτή για να μάθω την αιτία. Η αδερφή του η Μαρία, που του συμπαραστεκόταν στις ανάγκες του, με ενημέρωσε για κάποια προβλήματα υγείας, αλλά καταβαλλόταν προσπάθεια να κατεβεί στη Στούπα τον Οκτώβρη. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε…
Με την έκδοση της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ το 1999 και τα τρία αδέρφια συγκαταλέχτηκαν στους πρώτους συνδρομητές της και ενισχυτές της εκδοτικής μας προσπάθειας. Μακάρι μνήμες για τέτοιου ποιοτικού χαρακτήρα οικογένειες να έχομε αποθηκεύσει όλοι στη μνήμη μας για να μας δίνουν τη δυνατότητα για αισιοδοξία στους δύσκολους καιρούς μας.
Η ιδέα για τη λειτουργία του καταστήματος ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια και πραγματοποιήθηκε πριν από τεσσεράμιση χρόνια. Το κατάστημα έχει πανοραμική θέα και δικαιολογεί πλήρως την ονομασία του ¨Θέα Μάνης”, αφού από τη μεγάλη ταράτσα του αγναντεύεις μέχρι την Καλαμάτα και μέχρι το Ταίναρο.
Στο χρονικό διάστημα της λειτουργίας του έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όχι μόνο των ντόπιων πελατών αλλά και των διερχόμενων. Σερβίρονται πιάτα από αυθεντικές ελληνικές, και ειδικότερα, μανιάτικες συνταγές με ποιοτικά προϊόντα που μοσχομυρίζουν. Τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται στο μενού του καταστήματος είναι μανιάτικο παρθένο ελαιόλαδο, κρέας από ντόπια ζώα, οπωροκηπευτικά απότη ντόπια αγορά, ντόπια τυριά κλπ.
Το κατάστημα εστιάζει στο βραδινό φαγητό. Τις καθημερινές ξεκινά τη λειτουργία του από τις έξη το απόγευμα και σερβίρει μέχρι αργά τη νύχτα, ενώ τις Κυριακές και γιορτέςξεκινά από τις 12 το μεσημέρι.
Προσφέρονται στον πελάτη διαφορετικές γεύσεις και επιλογές ανάμεσα σε 5-6 πιάτα που καλύπτουν όλες τις τάσεις (χορτοφαγία, λαδερά, κρεατοφαγία κλπ.). Σκοπός του καταστήματος είναι να μην ¨κουράζονται¨ οι πελάτες από το ίδιο μενού κάθε μέρα και να νοιώθουν ότι τρώνε στο σπίτι τους.
Όπως μας είπε ο καταστηματάρχης το μαγαζί είναι οικογενειακό. Ποντάρει στην ποιότητα και έχει αποκτήσει το δικό του κοινό, ξεπερνώντας τις προσδοκίες του. Μπορεί η κουζίνα να είναι ελληνική αλλά απευθύνεται στους πάντες, που έχει ως αποτέλεσμα πολλοί πελάτες να προέρχονται από άλλες χώρες και να ευχαριστούνται τρώγοντας «ελληνικά», εκτιμώντας έτσι τη σημασία της υγιεινής διατροφής και τη νοστιμιά της ντόπιας κουζίνας.
Those who participate in cultural events, particularly those centered on military events of the past, have noted how many speakers emphasise the phrase MANI, UNIFIED AND INDIVISIBLE. People who follow the actions of those who run public or semi-public institutions, however, find that they confine themselves entirely to a loose and fragmented approach to the issues of development and economic promotion of Mani. They forget that both the region’s distinctive geographical and climatic characteristics, as well as the Maniot epics of the War of Independence of 1821, point toward the need for a unified approach to the challenges of the modern era. Treating Mani as a unified entity is not merely an emotional aspiration; it is a practical necessity, if the complex challenges of our century are to be addressed effectively.
During the modern era, the loss of the region’s unified character first occurred administratively during the dictatorship of Ioannis Metaxas. The Province of Oitylo, in the Prefecture of Laconia, was effectively truncated, and the area extending from Verga to Agios Nikon was transferred to the Province of Kalamata in the Prefecture of Messinia. While Kalamata, with its continuous commercial and population growth, may have acted as a magnet for the Maniot economic activities, it had held that role ever since it first began to develop into an urban center five centuries ago. At that time, when this part of Mani was placed under the administration of Messinia, citizens’ dealings with the government offices lin Kalamata were made relatively easy by the petrol-powered passenger boats (βενζινόπλοια) that provided regular transportation; this explains the silent acceptance of the administrative division of Mani’s unified character. Over the many decades that have passed since then, with the profound shifts in transportation and especially with the development of digital methods of administrative service, this factor has largely been mitigated. At the same time, obstacles to development have emerged— obstacles arising from the close administrative attachment of sparsely populated areas to a rapidly growing urban center that absorbs the greater part of the state resources allocated to the prefecture in order to cover its own needs, leaving the periphery with enormous deficits in the area of public investment.
Within the planning framework of the European Union, regional development has long ranked among the highest priorities. In particular, initiatives promoting joint action in geographically and culturally homogeneous regions are frequently supported through dedicated funding programs—the so-called Community Initiatives (Kοινοτικές Πρωτοβουλίες) —which are incorporated into each new Community Support Framework programming period. Mani itself has recently benefitted from two such Community Initiatives, both of which recognised and included the region as a unified whole of natural landscapes and human settlements: a) Leader II – Mani in 1995 and b) the Integrated Territorial Investments (ITI) of Mani (Ολοκληρωμένες Χωρικές Επενδύσεις (ΟΧΕ) Μάνης)in 2018. By their very design, and indeed by their very name, these programs required an integrated approach to development in each of the areas selected, alongside the parallel aim of shaping lasting social and institutional structures. Even a superficial examination of their results leads to disappointing conclusions: the local administrators largely adopted a narrow management approach, aimed primarily at absorbing the available funds, rather than maximising long-term developmental outcomes across the entire area—which, after all, had been selected precisely because of the unity of its landscape, climate, architecture and inhabitants.
As if the small number of permanent residents in our region were not enough of a disadvantage in securing development funding, we further weaken our position through internal divisions which, at best, result in each local authority showing little interest in what the others are doing. The autonomous growth of private investments in land and construction, together with the resulting improvement in household finances, appear to have diverted attention from the underlying reasons for these positive results. In other words,it is not yet understood that the unique Maniot natural environment—which combines the majestic Taygetos mountain range with jagged coastlines, together with a mild climate and the architectural monuments of our ancestors—is the main reason for attracting visitors and increasing local income. Nor has it been understood that in order to maintain and expand this growth, public investments are required in roads, water supply, sewage systems, and social services. Achieving these objectives, in turn, requires coordinated action based upon Mani’s unified character and development policies of an integrated nature. To accomplish this, local representatives must come together, formulate a common development strategy, and agree on shared proposals. They should then seek the support of the many politicians of Maniot descent who, in most cases, are themselves elected by invoking that very heritage and with the backing of voters of Maniot origin residing in the electoral districts in the Athens metropolitan area.
Παρέμβαση του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος στη διαβούλευση για το νέο Ειδικό Χωροταξικό των ΑΠΕ
Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, με εκτενή παρέμβαση της προέδρου του, Αντιπροέδρου του ΣτΕ ε.τ. Μαρίας Καραμανώφ, των νομικών Γεωργίου Χριστοφορίδη και Σοφίας Παυλάκη και της πυρηνικής ιατρού Χάρις Γιαννοπούλου καταθέτει σοβαρές ενστάσεις για το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ και τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.
🔹 Σύμφωνα με την παρέμβαση, το προτεινόμενο σχέδιο δεν αποτελεί ουσιαστικά νέο χωροταξικό πλαίσιο, αλλά παρατείνει και νομιμοποιεί τις προβληματικές ρυθμίσεις του ισχύοντος πλαισίου του 2008.
🔹 Επισημαίνεται ότι οι μεταβατικές διατάξεις επιτρέπουν τη συνέχιση της αδειοδότησης και υλοποίησης χιλιάδων έργων ΑΠΕ με βάση το παλιό καθεστώς, ακόμη και σε περιοχές όπου το νέο πλαίσιο προβλέπει αυστηρότερους περιορισμούς.
🔹 Το Επιμελητήριο υποστηρίζει ότι το σχέδιο δεν στηρίζεται σε επαρκή επιστημονικά δεδομένα για τη φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων, ούτε εξετάζει επαρκώς τις σωρευτικές επιπτώσεις των έργων ΑΠΕ στη βιοποικιλότητα, τα δάση, τα ύδατα, τα εδάφη και το τοπίο.
🔹 Τονίζεται επίσης ότι η Ελλάδα έχει ήδη καλύψει σε μεγάλο βαθμό τους ενεργειακούς της στόχους και ότι το νέο πλαίσιο δεν τεκμηριώνει γιατί απαιτείται περαιτέρω μαζική ανάπτυξη βιομηχανικών εγκαταστάσεων ΑΠΕ, ιδιαίτερα σε περιοχές υψηλής οικολογικής αξίας.
Ιατρικός Σύλλογος Λακωνίας: Η σύνθεση του νέου διοικητικού συμβουλίου
Μετά την επικύρωση των αποτελεσμάτων των αρχαιρεσιών, κατά τη συνεδρίαση της 13ης Ιουλίου 2026, συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιατρικού Συλλόγου Λακωνίας.
Πρόεδρος επανεξελέγη η Μαρία Τσιρώνη, αντιπρόεδρος η Μεταξία Δρίβα, γραμματέας ο Παναγιώτης Γεωργαντάς και ταμίας ο Δημήτριος Γούτος.
Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι οι Αναστασία Αναδιώτου, Παναγιώτης Ανδριόπουλος, Κωστούλα Δημοπούλου, Δημήτριος Κρητικάκος, Γεώργιος Κεφαλίδης, Γεώργιος Μουζόπουλος και Ελένη Παπάκου.
Ως εκπρόσωποι στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο ορίστηκαν η Μαρία Τσιρώνη, η Χρύσα Ντοροβίτσα, η Ελένη Παπάκου, ο Κωνσταντίνος Μασγανάς και ο Γεώργιος Κεφαλίδης.
Σβήστηκε αυθημερόν πυρκαγιά στο Γύθειο
Το μεσημέρι της Τετάρτης 15 Ιουλίου εκδηλώθηκε πυρκαγιά στην εδαφική περιοχή του Γυθείου. Στην επιχείρηση κατάσβεσης συμμετείχαν 19 πυροσβέστες με μία ομάδα πεζοπόρων της 9ης ΕΜΟΔΕ, εθελοντές και 5 πυροσβεστικά οχήματα, ενώ για την αεροπυρόσβεση κινητοποιήθηκε 1 ελικόπτερο και 4 αεροσκάφη.
Η πυρκαγιά γρήγορα ελέγχθηκε και στη συνέχεια εξουδετερώθηκαν οι εστίες της.
Το 32ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με αυξημένες εξωστρεφείς δράσεις φέτος
Πραγματοποιήθηκε φέτος από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση, για δεύτερη χρονιά, της Τζένης Αργυρίου. Ήταν αφιερωμένο στη «μαγεία» της τέχνης του χορού και στη δύναμή του να ανοίγει νέους δρόμους σε καιρούς αστάθειας και αβεβαιότητας.
Οι 12 διεθνείς καλλιτέχνες που φιλοξενήθηκαν φέτος στο Φεστιβάλ -5 εκ των οποίων έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα- προέρχονται από Φινλανδία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Πράσινο Ακρωτήρι-Πορτογαλία, Σλοβενία, Ολλανδία-Βενεζουέλα και Ισπανία ενώ μεγάλη έμφαση δόθηκε φέτος στους Έλληνες δημιουργούς, φιλοξενώντας επίσης 12 χορογράφους.
To 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έδωσε μεγάλη έμφαση στη συμπερίληψη αλλά και στις νέες συνεργασίες όπως η σύμπραξη SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Εθνικό Θέατρο για την προώθηση Ελλήνων δημιουργών στο εξωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως φέτος, για πρώτη φορά, ενεργοποιήθηκε με παράσταση ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Μεσσήνης.
Παράλληλα, συνεχίστηκαν οι πολύ επιτυχημένες περσινές ενότητες Dancing on Screen, Συναντήσεις εκτός Σκηνής, Χορός στην πόλη, με παραστάσεις σε δημόσιους χώρους της Καλαμάτας και Χορός σε πόλεις της Πελοποννήσου που φέρνει και φέτος χορευτικές παραγωγές σε 6 πόλεις της Πελοποννήσου, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η Αρεόπολη στις 17 Ιουλίου.
Τέλος το Φεστιβάλ ανακοίνωσε φέτος τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς προγράμματος φιλοξενίας καλλιτεχνών (artists in residency), που θα υλοποιηθεί με την στήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου. Μέσω αναθέσεων και ανοιχτής πρόσκλησης, δημιουργοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα φιλοξενηθούν στην Καλαμάτα, προκειμένου να αφιερώσουν χρόνο στη δημιουργία, να γνωρίσουν την πόλη και τους κατοίκους της και να αναπτύξουν προτάσεις με προοπτική μελλοντικών συνεργασιών και συμπαραγωγών. Πρόκειται για μια νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ που επιδιώκει την ανάδειξη της ιστορίας του ελληνικού χορού και τη σύνδεσή της με τις σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές.
To maniatiki.gr χρησιμοποιεί cookies. Τα cookies μας βοηθούν να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας. Με την πρόσβαση σας στο maniatiki.gr αποδέχεστε την χρήση των cookies σε αυτό. Τα cookies συλλέγονται για στατιστική χρήση μόνο. Δεν συλλέγουμε προσωπικά σας δεδομένα.