Όλα τα άρθρα του/της admin

TOURIST DEVELOPMENT IN MANI

Now that the peek tourist season has passed, it is the right time to examine all sides of the tourist development issue in our area. We need to look at the reasons why tourist development has become a necessity and why it needs to continue in the long term. We also need to look at the dangers that undermine the growth of tourist development.

   Ever since the name “Mani” appeared in history as a self-governed area, there has been a production deficit. The yields on the land have always been poor, and were never sufficient to support its inhabitants, who were as a result forced to find other means of survival. At different times there have been different ways to supplement family income. In the past, some Maniots made the extra money necessary for their family’s survival by becoming members of mercenary armies and plundering. Others became pirates who profited from looting and charging ransoms for the release of prisoners.

   After the creation of the modern Greek state and the transition from war to peace, the production deficit was dealt with by finding other means for survival, the most common being the temporary move during spring or summer to the neighbouring regions of Messinia and Laconia. There the Maniots worked as seasonal workers, cultivating, collecting and packaging various agricultural products. (It is worth mentioning here that the massive immigration to the USA at the beginning of the 20th century was caused mainly because of the disruption in the exports of raisins and by the subsequent negative impact on viniculture). In addition, the preferential appointment of Maniots to Armed Forces  positions, which had started already during the reign of King Otto (see article on p. 2 of our current issue) continued for many decades  and became not only a way of diverting the warfare skills of the Maniots to the military needs of the modern Greek state, but also a means of relieving the population surplus of our area.

At the end of the 1940-50 decade, after ten years of foreign occupation and civil war, Mani was exhausted and overwhelmed.  The population had diminished and the production deficit became even worse, because the land had been neglected during the years of war.  A new immigration wave started towards Australia and Western Europe, to countries that needed to satisfy the labour needs of their industries. The depletion of Mani’s population became so severe, that many people believed that the Maniot agglomerations would be deserted. It was during the decades of 1980 and 1990 that a few people started to believe that Mani’s resources had not been exhausted, and that the nature, the climate and the cultural monuments of the region could attract visitors and create a new source of wealth for our area. These characteristics of Mani,as well as the increase in the living standard of the European and American middle class, attracted more and more visitors and led to the tourist development of Mani. After basic improvements in the road and water infrastructures of our area, private initiative was awakened. Small businessmen started to invest in tourism in order to respond to increasing interest in Mani by tourist agents. (It would have been much better if the political leaders of the time had passed strict legislation regarding the usage of land, so that the private tourist infrastructure of that time had been of better quality).

   In a final analysis, it was the tourist development that gave the younger generations of Maniots  the opportunity to supplement their agricultural income and to stay at their place of birth, without immigrating to a foreign land. These young people have become today the keepers of the Maniot traditions and the guardians of our cultural monuments. They introduce our philo-Maniot visitors to the way of life of  our ancestors. However, at an epoch of globalisation, competition and volatility of the international financial balance, we cannot afford to rest on our laurels. We need to find ways, so that the public investment in infrastructure will reach the corresponding high level of the private investment in our area. This can only be achieved in one way: with common goals, common planning and cooperation. If we are successful in this, then we will also succeed in improving the financial balance in our region.

Λευτέρης Πετρούνιας: Το έκτο κατά σειρά χρυσό μετάλλιο στο άθλημα των κρίκων.

Ο τελικός των κρίκων αποτέλεσε επίδειξη δύναμης για τον συμπατριώτη μας,  με οικογενειακή καταγωγή από τη Λάγεια της Ανατολικής Μάνης, Λευτέρη Πετρούνια. Έτσι έδειξε ότι είναι πανέτοιμος για να υπερασπιστεί τον τίτλο του στο επερχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ (2-8 Οκτωβρίου). Ο Λευτέρης Πετρούνιας κατέκτησε το έκτο του χρυσό μετάλλιο σε ισάριθμους αγώνες τους τελευταίους 19 μήνες, στο «Μπερσί» του Παρισιού, ισοφαρίζοντας έτσι το μακρύτερο αήττητο σερί της καριέρας του και θέτοντας πλέον ως στόχο την κατάρριψη του παγκόσμιου ρεκόρ στο άθλημα των κρίκων! Η τελευταία φορά που είχε χάσει την πρωτιά ήταν στις 18 Απριλίου 2016 στο προ-Ολυμπιακό test event του Ρίο, όπου κατέλαβε τη 2η θέση πίσω από τον Βραζιλιάνο «οικοδεσπότη» Αρτούρ Ζανέτι, αλλά έκτοτε δεν ξαναέπεσε από την κορυφή. Πανηγύρισε διαδοχικούς θριάμβους στο περσινό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βέρνης (Μάιος 2016), στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (Αύγουστος 2016) και συνέχισε εξίσου εντυπωσιακά φέτος, επικρατώντας στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2017), στο παγκόσμιο κύπελλο του Μπακού (Μάρτιος 2017), στο ευρωπαϊκό του Κλουζ της Ρουμανίας (Απρίλιος 2017), για να έρθει τώρα ο θρίαμβός του στο Παρίσι.

Χάρη σ’ αυτόν, ο Πετρούνιας ισοφάρισε το επίτευγμα των έξι συνεχόμενων νικών, το οποίο είχε σημειώσει και παλαιότερα. Από τον Απρίλιο του 2015 και μέχρι την ήττα στο προ-Ολυμπιακό test event, τη μοναδική της τελευταίας διετίας, ο συμπατριώτης μας αθλητής  είχε επίσης κατακτήσει έξι αλλεπάλληλα χρυσά μετάλλια (04/2015: ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Μονπελιέ, 05/2015: πανελλήνιο πρωτάθλημα, 06/2015: Ευρωπαϊκοί Αγώνες Μπακού, 09/2015: διεθνές γκραν πρι Σομπατέλι, 10/2015: παγκόσμιο πρωτάθλημα Γλασκώβης, 03/2016: παγκόσμιο κύπελλο Ντόχα).

Αντιπλημμυρικά Δυτικής Μάνης

Με συμπληρωματική σύμβαση που υπέγραψε η Περιφερειακή Αρχή Πελοποννήσου με την ανάδοχο εταιρεία «Β. Τατούλης και Σια Ο.Ε. – ΚΑΣΤΑΤ Τεχνική» ποσού 27.091,20 ευρώ αναλαμβάνει η ανάδοχος τα αντιπλημμυρικά έργα στις τοπικές κοινότητες Καρυοβουνίου, Μηλέας – Καστανέας και Κέντρου στο Δήμο Δυτικής Μάνης, προϋπολογισμού 100.000 ευρώ. Το έργο υλοποιείται με έκπτωση 45% και με τη συμπληρωματική σύμβαση αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του μήνα Σεπτέμβρη.

Συνδέσεις με κεντρικό αγωγό λυμάτων Δ.Ε. Αβίας

Νέα σύμβαση ποσού 51.095,51 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέγραψε ο Δήμαρχος Δυτικής Μάνης Γιάννης Μαραμπέας με την ανάδοχο εταιρεία «ΙΚΤΙΝΟΣ Α.Ε.» για την κατασκευή των διακλαδώσεων – αναμονών προκειμένου να συνδεθούν οι οικίες των οικισμών της παράλιας Αβίας του δήμου με τον κεντρικό αγωγό αποχέτευσης που έχει κατασκευαστεί το προηγούμενο χρονικό διάστημα με προγραμματική σύμβαση μεταξύ του πρώην Δήμο Αβίας και της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης – Αποχέτευσης Καλαμάτας που εκτέλεσε το έργο του κεντρικού αγωγού

Ο αυτοκινητόδρομος Πελοποννήσου ολοκληρώθηκε αλλά παραμένουν ακόμα  … ουρές του.

Ο κόμβος προ του ξενοδοχείου “Φωτεινή” στην έξοδο της Καλαμάτας προς τη Μάνη

Η ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχει τονίσει με έμφαση σε διαδοχικά δημοσιεύματά της, την εξαιρετικά ευεργετική επίδραση του αυτοκινητόδρομου Ανατολικής Πελοποννήσου που συνδέει την πρωτεύουσα με τις πρωτεύουσες Κορινθίας, Αρκαδίας, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Οι θετικές επιπτώσεις του φάνηκαν σύντομα στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία αυτών των περιοχών, αλλά και ειδικότερα στη Μάνη. Από τον αρχικό σχεδιασμό, φαίνεται ότι ξέφυγαν κάποιες λεπτομέρειες που, όμως, αναδείχθηκαν έντονα με τη λειτουργία του νέου αυτοκινητόδρομου. Μία από αυτές αντιμετωπίστηκε σύντομα και ριζικά, ενώ μία άλλη, με μεγάλη καθυστέρηση, φαίνεται ότι βρίσκεται σε διαδικασία αντιμετώπισης.  Σ` αυτές αναφέρεται το κείμενο που ακολουθεί.

Η πρώτη …ουρά αφορούσε στον κλάδο Λεύκτρο – Σπάρτη και στην ανάγκη να εξυπηρετούνται από τον αυτοκινητόδρομο τα χωριά κατά μήκος της διαδρομής, τα χωριά των Βορείων Δήμων σύμφωνα με την ορολογία που έχει καθιερωθεί στη Σπάρτη. Ο κόμβος στο Λογκανίκο όπου και τα διόδια δεν κάλυπτε αυτή την ανάγκη, γι` αυτό χρειαζόταν και δεύτερος κόμβος . Με τον ανισόπεδο Κόμβο Αγίου Κωνσταντίνου «Φουντέικα» που εγκαινιάστηκε στις 10 Αυγούστου, ένα περίπου χρόνο μετά τη λειτουργία του κλάδου Λεύκτρο – Σπάρτη του αυτοκινητόδρομου,  αντιμετωπίστηκε αυτό το θέμα. Έτσι, τελικά, συνδέονται οι τοπικοί οδοί με τις δύο κατευθύνσεις του αυτοκινητόδρομου.

Η δεύτερη … ουρά σχετίζεται με την έξοδο προς Μάνη του Περιμετρικού Δακτυλίου της Καλαμάτας, όπου καταλήγει ο αυτοκινητόδρομος. Ένα περίπου χιλιόμετρο μετά την κατάληξή του ο αυτοκινητόδρομος μεταφορτώνεται στην οδό Λακωνικής των Φαρών και Μάνης της Βέργας . Έχει, όμως, αυξημένο φόρτο οχημάτων, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, που κατευθύνονται προς την Ανατολική Παραλία της  Καλαμάτας, παράλια Αβία και Μάνη. Μετά το ξενοδοχείο «Φωτεινή» η προέκταση του αυτοκινητόδρομου συναντά ΣΤΟΠ που από το μεγάλο φόρτο οχημάτων αδυνατεί να διαμορφώσει ομαλή κυκλοφορία προς Μάνη και να συμφορίζεται δημιουργώντας ουρές χιλιομέτρων, ιδιαίτερα τα καλοκαιρινά σαββατοκύριακα.

Ο δήμος Καλαμάτας έχει αναλάβει εδώ και καιρό πρωτοβουλίες για την προώθηση του θέματος (υλοποίηση απαλλοτριώσεων της δεκαετίας του 1970  και αγορά γης για τη δημιουργία κόμβου που, τελικά, θα εκτονώσει την κυκλοφορία των οχημάτων ( η ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχει αναφερθεί με δημοσιεύματά της, αρκετές φορές,  στο θέμα). Εδώ εμφανίζεται η … τρέλα της διοικητικής σύγχυσης. Να πιά είναι: Ο δρόμος που οδηγεί από την Καλαμάτα στη Μάνη είναι η 1η Επαρχιακή Οδός Μεσσηνίας που αποτελεί αρμοδιότητα της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ο δρόμος που συμβάλλει με την Επαρχιακή Οδό, δηλαδή η προέκταση της παραλιακής οδού Ναυαρίνου της Καλαμάτας που στην κατάληξή του θα δημιουργηθεί ο κόμβος, ανήκει στην τέως Κοινότητα Βέργας δηλαδή στο δήμο Καλαμάτας. Για να κατασκευαστεί ο κόμβος θα πρέπει να το αποφασίσει η Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ήδη, μετά από δύο καλοκαίρια ταλαιπωρίας μπήκε, επί τέλους και  η υπογραφή του Περιφερειάρχη και οι οδηγοί που χρησιμοποιούν τη διαδρομή ευελπιστούν ότι σύντομα θα υλοποιηθεί και το σχετικό έργο της …ουράς του αυτοκινητόδρομου.

Η πολιτιστική κληρονομιά και η διαφύλαξη της (με αφορμή χαρακτηρισμού ως διατηρητέων δύο καλντιριμιών στη Δυτική Μάνη)

Kαλντερίμι στα Αλτομυρά

Το υπουργείο Πολιτισμού έχει την αρμοδιότητα για χαρακτηρισμό ως διατηρητέων στοιχείων της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Ποιος όμως έχει την ευθύνη εφαρμογής αυτών των αποφάσεων; Οι δήμοι, στους οποίους ανήκουν ιδιοκτησιακά κατά τεκμήριο οι δρόμοι (αγροτικοί ή δημοτικοί) ή οι αποκεντρωμένες υπηρεσίες του Υπουργείου; Δεδομένου ότι πριν από την υπουργική απόφαση χρειάζεται μόνο έκφραση γνώμης ή, και, πρόταση από τους δήμους συμπεραίνεται ότι την αρμοδιότητα έχει το όργανο που τελικά αποφασίζει. Πως, όμως, ασκείται αυτή η αρμοδιότητα; Υπάρχουν τακτικές επισκέψεις οργάνων του υπουργείου Πολιτισμού στα χαρακτηρισμένα μνημεία για έλεγχο τυχόν παρεμβάσεων σ` αυτά; Γίνεται διασταύρωση στοιχείων όταν το υπουργείο Πολιτισμού καλείται να γνωμοδοτήσει για την έκδοση οικοδομικών αδειών στις περιοχές που εκτείνονται τα καλντερίμια; Φαίνεται ότι στην πράξη τίποτα από αυτά δεν εφαρμόζεται. Ο προβληματισμός αυτός δημιουργήθηκε από την καθόλα θετική ενέργεια χαρακτηρισμού ως διατηρητέων δύο καλντιριμιών στη Δυτική Μάνη, ενός στη Δημοτική ενότητα Αβίας και ενός στη Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου, όπως αναλυτικά περιγράφονται στη συνέχεια.

Με Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στα τέλη του 2016, χαρακτηρίστηκαν ως μνημεία, 1) το λιθόστρωτο μονοπάτι που συνδέει τον οικισμό της Δροσοπηγής του Τοπικού Διαμερίσματος Σωτηριάνικων, με τον οικισμό Τούμπια της Τοπικής Κοινότητας Κάμπου και  2) η λιθόκτιστη γέφυρα Μαρβινίτσας από την οποία διέρχεται το λιθόστρωτο μονοπάτι, του Δήμου Δυτικής Μάνης , φερόμενης ιδιοκτησίας Δήμου Δυτικής Μάνης διότι αποτελούν τεκμήρια της τεχνικής, οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής ανάπτυξης της περιοχής στα μέσα του 19ου αιώνα και 20ου αιώνα.

Με Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στα τέλη του 2013, χαρακτηρίστηκε ως μνημείο το παλαιό λιθόστρωτο μονοπάτι που συνδέει τους οικισμούς Πλάτσα και Κοτρώνι, στο Δήμο Δυτικής

Μάνης, συνολικού μήκους 1.300 περίπου μέτρων με τις ξερολιθιές των παρειών του, διότι αποτελεί έργο λαϊκής αρχιτεκτονικής και παραδοσιακής

τέχνης και κατασκευής, και είναι ιστορικά συνδεδεμένο με την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.

Κατόπιν αυτών, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση επί των ανωτέρω μνημείων (επισκευή, συντήρηση, προσθήκη) ή οποιαδήποτε οικοδομική δραστηριότητα πλησίον αυτών, χωρίς προηγουμένως να ζητηθεί η έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού δια των αρμοδίων Υπηρεσιών του (Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων.