Αρχείο κατηγορίας Εφημερίδα

Αφορά την έντυπη έκδοση της εφημερίδας

POLITICS FOR THE COMMON GOOD VERSUS POLITICAL OPPORTUNISM

 

   It seems as if a new epoch may be starting. The balance and harmony between different social trends is in the process of being lost. Positive relations between states are being threatened because of the different mentality of the citizens of individual states. What is worse, these new trends also permeate small municipalities. Upon deeper reflection, we cannot but wonder if the above global tendency is in effect an individual trait that is becoming public at this point in time. Since it is difficult to give a definite answer to this question, we can hypothesise that the individual way of thinking and acting affects the public mentalities and actions that we have been observing. 

   Political opportunism, i.e. exercising power  with the main goal of getting the politicians who are already in power reelected, seems to be the dominant trend in contemporary politics. This trend is even more dominant in countries where political culture is unsophisticated and social institutions are weak. In countries where democracy is well established and universal suffrage is a long-established principle, political opportunism takes different shapes, corresponding to the mentality of different societal groups. In the USA for example, the last election was won by promoting a political agenda aiming at protecting American local production from international trade! In Western Europe there are parties that hope to seize power by promoting a political agenda aiming at restricting the movement of foreigners! In our country, because of the politics that were exercised during the last two centuries of the modern Greek state, there is homogenisation, so political opportunism has shaped itself in different forms.

   In Greece, the mentality that the governing party needs to remain in power at all costs has almost been “legitimised” and therefore has become more important than the party’s obligation to promote the long-term interests of the country. Since this goal cannot be put forth in a blatant manner, many devious ways have been invented in order to conceal it; one such way is to promote various false causes, appearing as beneficial to the national interests. To this end, measures of economic usefulness to many societal groups are being passed, without however revealing which other societal groups have been hit with additional taxation, in order to fund the above false causes. Corrupt politicians expect that funding false causes will bring them multiple benefits, including reelection.  It seems that Greece is unique in having invented and exercising this kind of political opportunism.

   This political opportunism ressembles wading through a swamp: all it does is stirring muddy waters. States and societies in general can only benefit through production and fair distribution of new wealth. The exploitation of wealth-producing natural resources and the utilisation of new inventions are the main ways of producing new wealth. If this happens collaboratively, then the new wealth is distributed evenly throughout the society. In democratic societies, everyone benefits, although some citizens more and others less, and social progress occurs. All states are obliged towards their electorate to maximise the utilisation of their resources and distribute the wealth in a fair manner to all their citizens. This process not only leads to sustainable development and fulfillment of the goals of individual states, it also fosters cooperation among different states according to the inter-state statutory provisions that have been agreed upon.

   Mani, our area, suffers from acute political opportunism, which is being exercised at many levels. The Greek state appears distant and not appreciative of the highly divided citizens of this remote corner of our land. Unfortunately, our epoch is a time of anti-heroes, and while we, as individuals and as Maniots, might find comfort in the heroism of our ancestors, the central government politicians in Athens do not have any such sensitivities. In addition, the tacit approval of the governing politicians by the societal groups which benefit from political opportunism undermine the efforts of the other citizens and prevents them from putting forth and promoting the local needs of our area.  We can lift ourselves out of this stagnation only if we remember the heritage received from our ancestors : their biggest accomplishments happened when they made a conscious decision to sing from the same hymn sheet, and to cooperate with conviction and selflessness.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ 2017

ΠΕΝΘΗ – ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2017

+Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (1933-2017)

Εκοιμήθη αιφνιδίως το πρωί της 8ης Νοεμβρίου, μετά από καρδιακό επεισόδιο που υπέστη κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, στον εορτάζοντα Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αρεόπολης, ο Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος σε ηλικία 84 ετών. Ο Σεβασμιώτατος μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Αρεόπολης όπου και κατέληξε. Το άκουσμα της είδησης προξένησε βαθιά λύπη στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Επαρχίας του με την οποία είχε αναπτύξει συναισθηματικούς δεσμούς κατά τα 21 χρόνια της αρχιερατείας του

Η εξόδιος ακολουθία του τελέσθηκε στο Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γεωργίου Γυθείου, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Παρέστησαν ο, ορισθείς ως Τοποτηρητής της χηρευούσης Μητροπόλεως Μάνης, Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, αρκετοί Μητροπολίτες, εκπρόσωποι της Περιφέρειας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Ελληνικής Αστυνομίας, Τοπικών Συλλόγων, Φορέων και Οργανισμών, κλήρος και λαός.

Ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Επίσκοπος Μεθώνης κ. Κλήμης, ως εκπρόσωπος της Συνόδου, εκφώνησε τον επικήδειο λόγο και μίλησε για την ζωή και το έργο του μακαριστού, ενώ αναφέρθηκε στις σπουδές, στην πορεία, στην πνευματική, κοινωνική και φιλανθρωπική προσφορά και μέριμνα του.

Στην συνέχεια μίλησαν ο Δήμαρχος Ανατολικής Μάνης κ. Πέτρος Ανδρεάκος, ο Βουλευτής Λακωνίας κ. Αθανάσιος Δαβάκης, ο Δήμαρχος Δυτικής Μάνης κ. Ιωάννης Μαραμπέας, ο επίτιμος πρόεδρος του Συλλόγου Γυθειατών Αττικής «Η ΚΡΑΝΑΗ» κ. Συμεών Χατζηχαραλάμπους, μαθήτρια των κατηχητικών σχολείων Γυθείου, ο αρχιμανδρίτης Ανδρέας Μπολοβίνος και εκ μέρους του κλήρου της Τοπικής Εκκλησίας ο Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτης Συμεών Λαμπρινάκος.

Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γυθείου και Οιτύλου κ. Χρυσόστομος (κατά κόσμον Δημήτριος) Κορακίτης εγεννήθη εις Αθήνας τω 1933.

Εσπούδασεν εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαβών το πτυχίον τω 1957. Διάκονος εχειροτονήθη τω 1960 και Πρεσβύτερος τω 1966. Από του έτους 1958 έως του 1963 διετέλεσε καθηγητής εις την Μέσην Εκπαίδευσιν, από δε του έτους 1969 Γραμματεύς και Κωδικογράφος παρά τη Ιερά Συνόδω.

Από του έτους 1966 έως και της εκλογής του διηκόνησεν ως προϊστάμενος εις τον εν Αθήναις ιστορικόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Ειρήνης επί της οδού Αιόλου, δια την ανακαίνισιν του οποίου τα μέγιστα συνετέλεσε. Μητροπολίτης Γυθείου και Οιτύλου εχειροτονήθη εις τας 6-10-1996.

Ύστερα από πρόταση του, η Ιερά Μητρόπολις με απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, έλαβε την παλαιάν ονομασίαν της, που είχε δοθεί από του 907, Ιερά Μητρόπολις Μάνης.

Ανακηρύχτηκε Επίτιμος Δημότης του Δήμου Ανατολικής Μάνης με την υπ’ αριθμ. 273/2016 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου

 

XΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΗ ΜΑΝΗ.

  • Λίγο μετά την ενθρόνισή του, τον Οκτώβριο του 1996, τον επισκεφθήκαμε στο Γύθειο για το καλωσόρισμά του στη Μάνη. Ήμασταν μιά ομάδα, αντιπροσωπευτική της περιοχής του Νεοχωρίου Λεύκτρου: Το Κοινοτικό Συμβούλιο, τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια Ευαγγελισμού Θεοτόκου Νεοχωρίου και Αγίας Τριάδας Στούπας και το Συμβούλιο του Αγροτικού Συνεταιρισμού. Προσκομίσαμε και ως δώρο καλωσορίσματος αρκετά δοχεία λαδιού σε πεντόλιτρα για το γηροκομείο που συντηρούσε η Μητρόπολη στο Γύθειο. Ο νέος Μητροπολίτης εξεπλάγη ευχάριστα από την αντιπροσωπευτικότητα της Τοπικής μας Κοινωνίας και τα δώρα, και με ερωτηματικό ύφος, μας είπε: Τί θέλετε από μένα; Του απαντήσαμε ότι δεν έχομε αιτήματα άλλα, παρά μόνο την τοποθέτηση εφημερίων στις δύο πολυπληθείς ενορίες του Νεοχωρίου και της Στούπας που παραμένουν ακέφαλες για μακρό χρονικό διάστημα. Ζήτησε προτάσεις. Του απαντήσαμε αμέσως ότι για το Νεοχώρι έχει εκδηλώσει από μακρού χρόνου ενδιαφέρον ο συνταξιούχος καταξιωμένος ιερέας Δημήτριος Κατσικέας, ενώ για τη Στούπα ο Νικόλαος Πρέκας, γαμπρός του παλιού εφημερίου της ενορίας αυτής, Ανδρέα Φωτεινέα. Του υπενθυμίσαμε ότι οι αιτήσεις και των δύο βρίσκονται για πολλούς μήνες ανενεργές στα εισερχόμενα της Μητρόπολης. Η απάντησή του ήταν άμεση: Η ενορία του Νεοχωρίου θα καλυφθεί με την επαναφορά σε ενεργή υπηρεσία του ιερέα Δημητρίου Κατσικέα την επόμενη εβδομάδα. Για να μη καθυστερήσει η πλήρωση της ενορίας της Στούπας με φοίτηση σε ιερατική σχολή του υποψήφιου ιερέα, λόγω της μακράς θητείας του στην υπηρεσία της εκκλησίας ως ψάλτης και του αποδειγμένου θρησκευτικού του ζήλου, θα τον εγγράψω στις Δέλτους του Οικουμενικού Πατριαρχείου και σύντομα, μέχρι τα Χριστούγεννα, θα τον μεταγράψω στις Δέλτους της Εκκλησίας της Ελλάδος. Τα πράγματα εξελίχτηκαν έτσι ακριβώς.
  • Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σοβούσε ένταση στις σχέσεις μεταξύ των Μητροπόλεων Μεσσηνίας αφενός και Γυθείου και Οιτύλου (τώρα Μάνης) αφετέρου. Η αιτία δεν ήταν άλλη παρά τα μεταξύ τους όρια. Ειδικότερα αν τα όρια θα «ακολουθούσαν» την παλιά φυσική ροή του χειμάρρου Ξερίλα που ξεκινά από την περιοχή Ελαιοχωρίου (Γιάννιτσας) ή τη διευθετημένη ροή του. Στην πρώτη τα όρια θα ήταν βορειότερα, στο νότιο άκρο των Φαρών (Γιαννιτσανίκων) ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα μπορούσαν εναλλακτικά να φθάνουν και μέχρι το εκκλησάκι της Αγίας Σιών της Κοινότητας Βέργας. Η διαμάχη με εκατέρωθεν δηλώσεις τροφοδοτείτο από άνοες παράγοντες, της Καλαμάτας κυρίως, αλλά και συμπατριώτες μας με υποκρυπτόμενο υπόβαθρο τις εισπράξεις από το Τέλος Παρεπιδημούντων (3% επί των εισπράξεων υπέρ του οικείου οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης) των δύο μεγάλων παραλιακών ξενοδοχειακών μονάδων, του Ελίτ και του Φιλοξενία. Από άσχετη με το εξιστορούμενο θέμα αιτία είχα αποκτήσει τακτική επικοινωνία με τον από δεκαετιών, μακαριστό τώρα, Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη. Μου εξιστορούσε ότι έχει συγκεντρώσει στοιχεία 1500 σελίδων που δικαιώνουν τις απόψεις του για τα όρια και άλλα σχετικά. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τον έπεισα για τη ματαιότητα της διαμάχης αφού οι δεσμοί μεταξύ Καλαμάτας και Μάνης είναι μακροχρόνιοι και η πλειονότητα των Καλαματιανών έχει μανιάτικες γενετικές καταβολές. Συμφώνησε μ` αυτό και στη συνέχεια του πρότεινα τη διοργάνωση επιστημονικού συνεδρίου με τίτλο: “Μάνη και Καλαμάτα: Δεσμοί αγάπης και αμοιβαιότητας”, υπό την αιγίδα των τριών Μητροπόλεων (Μεσσηνίας- Γυθείου και Οιτύλου -Μονεμβασίας και Σπάρτης (στην προ του 1821 Μητρόπολη Καλαμάτας και Μονεμβασίας υπάγονταν και οι επτά τότε Επισκοπές της Μάνης. Την οργανωτική ευθύνη αναλάβαμε η εφημερίδες ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Καλαμάτας. Επισκεφθήκαμε στο Γύθειο τον μακαριστό Μητροπολίτη Χρυσόστομο, που αποδέχθηκε με ευχαρίστηση την πρόταση και μίλησε ανάλογα κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση του συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 2001.
  • Ύψιστη πράξη κοινωνικής ευαισθησίας του μακαριστού Μητροπολίτη αποτέλεσε η παραχώρηση προ διετίας στο “Χαμόγελο του παιδιού” του κτιρίου που είχαν αγοράσει, από κοινού με τον αρχιμανδρίτη, φιλόλογο και παιδοψυχίατρο Ανδρέα Μπολοβίνο, για τα γεράματά τους. Το κτίριο αυτό, στον παραλιακό οικισμό Καλύβια σε κοντινή απόσταση από το Γύθειο, σύμφωνα με την παραχωρητική πράξη προτεινόταν να χρησιμοποιείται για τις καλοκαιρινές διακοπές των παιδιών που φιλοξενούνται σ` αυτή την κοινωνική οργάνωση.

          Στο νεκροταφείο αυτού του οικισμού “αναπαύεται” τώρα και ο ίδιος.

          Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

 

ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΥΓΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΚΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΤΑ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ» ΔΙΚΤΥΑ

 

Η ρούγα και η γεροντική ήσαν μέχρι πρόσφατα δύο θεσμοί που κυριαρχούσαν σε κάθε τοπική κοινωνία της Μάνης. Η κυριαρχία τους προέκυπτε από την ίδια τη σύστασή τους και τον τρόπο λειτουργίας τους. Στις ρούγες αναλύονταν όλα τα στοιχεία της καθημερινότητας που αφορούσαν μέλη της κοινότητας και όχι μόνο, διατυπώνονταν γνώμες, εγείρονταν αντιρρήσεις αλλά τελικά, στις περισσότερες περιπτώσεις, προέκυπτε συμφωνία μετά από τη σύνθεση των απόψεων. Στη γεροντική συζητιούνταν οι σοβαρότερες υποθέσεις που αφορούσαν τη γενικότερη ισορροπία της κοινότητας. Με την εκπροσώπηση όλων των τοπικών οικογενειών, κυρίως με τους γεροντότερους, η γεροντική σε κάθε χωριό αποτελούσε μια μορφή κυβέρνησής του στα πλαίσια του αυτοδιοίκητου της Μάνης. Και σ` αυτή τη θεσμική έκφραση οι αποφάσεις παίρνονταν με σύνθεση των απόψεων, αλλά είχαν ταυτόχρονα και εκτελεστικό χαρακτήρα. Οι δύο αυτοί θεσμοί κράτησαν την ισχύ τους για αιώνες γιατί λειτουργούσαν με ολοκληρωμένο τρόπο: διατύπωση απόψεων – αντιρρήσεις – ευρεία συζήτηση – συνθετική απόφαση.

Η μετανάστευση και η τεχνολογία αποτέλεσαν τις αιτίες που αποδυνάμωναν σταδιακά και στο τέλος ματαίωσαν τη λειτουργία των δύο αυτών θεσμών. Η μετανάστευση μείωνε σταδιακά την κρίσιμη μάζα των ατόμων που συμμετείχαν στην κάθε ρούγα του χωριού, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να γίνονται ολοένα και πιο ελλειπτικές. Οι νέες τεχνολογίες , ραδιόφωνο στην αρχή και  τηλεόραση στη συνέχεια, μετακίνησαν τους ανθρώπους από τις ρούγες στα καφενεία αρχικά και στα σπίτια τους στη συνέχεια. Η γεροντική υποκαθίστατο  σταδιακά από γενιά σε γενιά από τους αυτοδιοικητικούς θεσμούς και τα δικαστήρια του νεοελληνικού κράτους και σύντομα αποτέλεσε παρελθοντικό θεσμό. Παρ` όλα αυτά διάσπαρτα στοιχεία από τους δύο αυτούς ιστορικούς θεσμούς και τις λειτουργίες τους εμφανίζονταν, και σε νεότερους χρόνους σποραδικά, στις κοινωνικές σχέσεις των οικισμών της Μάνης.

Η χαριστική βολή ήλθε μόλις πριν από λίγες δεκαετίες. Το Διαδίκτυο (ιντερνέτ)  εμφανίστηκε ως το εργαλείο της απόλυτης πολυπληροφόρησης, όχι μόνο για τα τρέχοντα αλλά και για τα παρελθόντα. Οι εξειδικευμένες μορφές του, τα κοινωνικά δίκτυα, με πρωταρχικό το Φέισμπουκ, ήλθαν με τη σειρά τους να επιχειρήσουν για να διαμορφώσουν πολυεπικοινωνίες μεταξύ των χειριστών τους. Εκεί βρισκόμαστε τώρα: στη φάση οικοδόμησης πολεπικοινωνιών μέσω των νέων τεχνολογιών. Φαίνεται, όμως, ότι λείπουν πολλά και καθοριστικά στοιχεία για να προκύψει ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, όπως συνέβαινε στα παλιά κοινωνικά δίκτυα, τις ρούγες και τη γεροντική. Έχομε τη γνώμη ότι αυτά που λείπουν δεν μπορούν να καλυφθούν με τεχνολογικό τρόπο και γι` αυτό δεν είναι δυνατό να προκύψει ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

Στα σύγχρονα κοινωνικά δίκτυα λείπει αρχικά η αμεσότητα επικοινωνίας των ατόμων που προσδιορίζεται με τη φυσική και επιτόπια παρουσία τους. Αυτή η έλλειψη οδηγεί στην επόμενη που είναι η συζήτηση με ήχο και κίνηση αποτυπωμένη στη φυσική ατμόσφαιρα του τόπου που εξελίσσονται οι κοινωνικές επαφές. Οι τεχνολογίες μπορεί να φθάσουν μόνο μέχρι μιας μορφής υποκατάσταση αυτών των χαρακτηριστικών. Η υποκατάσταση, όμως, απέχει πολύ από τη δραστικότητα και αποτελεσματικότητα του φυσικού που επιχειρεί να αποκαταστήσει. Θα προκύψουν ασφαλώς στο μέλλον και άλλες τεχνικές βελτιώσεις που θα επιχειρήσουν να πλησιάσουν το φυσικό πρωτότυπο της επικοινωνίας. Η γνώμη μας είναι ότι είναι αδύνατο να το πετύχουν ολοκληρωτικά.

Οι διαφορές που προαναφέρθηκαν, ανάμεσα στα παλιά κοινωνικά δίκτυα και τα σύγχρονα, αφήνουν βαθιά αποτυπώματα στην ανθρώπινη κοινωνία του σήμερα. Συμβάλλουν στον ατομικό απομονωτισμό, στη μείωση της διάθεσης για κοινές δράσεις, στην υποκατάσταση των ποιοτικών χαρακτηριστικών της ζωής με ποσοτικά. Διαμορφώνουν,  τελικά, τάσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε αποδυνάμωση των θεσμικών εκφράσεων που έχουν προκύψει μετά από μακροχρόνιες και επώδυνες διαδικασίες. Αυτή αποδυνάμωση ξεκινά από το κατώτερο κοινωνικό θεσμό την οικογένεια και διαπερνά όλους τους υπέρτερους: τα κοινά συμφέροντα της ομάδας που εκφράζονται από την τοπική κοινότητα, τα κοινά συμφέροντα των πολιτών με κοινές εθνικές καταβολές και καταβολές καταγωγής και τελικά τα κοινά συμφέροντα των μελών των διακρατικών ενώσεων.

Δυστυχώς οι τάσεις αυτές εμφανίζονται και στην κοιτίδα των πατροπαράδοτων κοινωνικών δικτύων: τη Μάνη. Τη χαλαρότητα των θεσμικών εκφράσεων τη διαπιστώνουμε εύκολα λόγω του μικρού μεγέθους της περιοχής μας που παρέχει εγγυημένες δυνατότητες παρατήρησης. Ασφαλώς δεν αποτελούν μοναδική αιτία όσα προαναφέρθηκαν. Όμως, εδώ στον τόπο μας, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος λόγω της αραιότητας των κατοικήσεων. Σ` αυτές τις περιπτώσεις αποτελεσματική αντιμετώπιση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από ισχυρές διαθέσεις για κοινωνικές συσπειρώσεις. Οι πρόγονοί μας τις εξεύρισκαν, όταν ήταν αναγκαίο, εμείς θα τις εφεύρομε και θα τις οικοδομήσομε;

Η νέα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της “Πολιτιστικής & Οικολογικής Κίνησης Μέσα Μάνης”.

Μετά την πρόωρη απώλεια του δραστήριου Προέδρου της Κυριάκου Κοττέα η Πολιτιστική & Οικολογική Κίνηση Μέσα Μάνης διαμόρφωσε το νέο Διοικητικό της Συμβούλιο, ως εξής:  Πρόεδρος ο Κυριάκος Ζηλάκος, Αντιπρόεδρος ο Σταύρος Κυρίμης, Γενική Γραμματέας η Βαρβάρα Γαργαλάκου, Ταμίας ο Φίλιππος Περιμένης και Μέλος ο Βασίλης Κανακάκης.

Παγκόσμιος πρωταθλητής ξανά ο Λευτέρης Πετρούνιας.

Στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ, εκεί όπου έχουν γραφτεί κάποιες από τις σημαντικότερες σελίδες στην ιστορία της ενόργανης γυμναστικής κι εκεί ακριβώς όπου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 «έλαμψε» το αστέρι της Νάντιας Κομανέντσι και δόθηκε το πρώτο τέλειο «10» στην ιστορία του αθλήματος, ο Λευτέρης Πετρούνιας θριάμβευσε και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους του Παγκοσμίου πρωταθλήματος, για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Ο 27χρονος Έλληνας Ολυμπιονίκης αποδείχθηκε ανίκητος για άλλη μια διοργάνωση. Συγκέντρωσε 15,433 βαθμούς σε άσκηση με συντελεστή δυσκολίας 6,30 και υπερασπίστηκε τον τίτλο που είχε κατακτήσει πριν από δύο χρόνια στη Γλασκώβη, αφήνοντας στην 2η θέση τον Ρώσο Ντενίς Αμπλιάζιν με 15,333 β. και στην 3η θέση Κινέζο Γιανγκ Λιου με 15,261 β.

Ο αθλητής του προπονητή Δημήτρη Ράφτη με το δεύτερο χρυσό, ισοφάρισε το… εγχώριο ρεκόρ του Βλάση Μάρα, που έχει κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 2001 και το 2002 στο μονόζυγο (ο Μάρας έχει κι ένα χάλκινο

Με τη νίκη στο Μόντρεαλ ο Πετρούνιας διατήρησε το αήττητο σερί που άρχισε τον Απρίλιο του 2016 και περιλαμβάνει επτά διαδοχικές νίκες στους ισάριθμους αγώνες που έλαβε μέρος. Η τελευταία φορά που ηττήθηκε ήταν στις 18 Απριλίου 2016, στο προ-Ολυμπιακό test event του Ρίο Ντε Τζανέιρο, όπου κατέλαβε τη 2η θέση, πίσω από τον Βραζιλιάνο «οικοδεσπότη» και Ολυμπιονίκη του 2012 Αρτούρ Ζανέτι.

Έκτοτε παραμένει ανίκητος και πανηγύρισε διαδοχικούς θριάμβους στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βέρνης (Μάιος 2016), στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο Ντε Τζανέιρο (Αύγουστος 2016), στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2017), στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μπακού (Μάρτιος 2017), στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Κλουζ (Απρίλιος 2017), στο Τσάλεντζ Καπ του Παρισιού (Σεπτέμβριος 2017) και τώρα στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ.

Χρυσό Βραβείο Best City 2017 για το Δήμο Καλαμάτας

Η επίδοση του βραβείου στο δήμαρχο Καλαμάτας Παν. Νίκα

Το Χρυσό Βραβείο Best City 2017 για τη μετασκευή του παλιού Νοσοκομείου Καλαμάτας στο νέο Δημαρχείο παρέλαβε ο Δήμαρχος, στην Τεχνόπολι του Δήμου Αθηναίων, το βράδυ της Πέμπτης 5 Οκτωβρίου 2017, στο πλαίσιο τελετής που συνδιοργάνωσαν το περιοδικό Plant και το Netweek της Boussias Communications. Βραβεία δόθηκαν για τις καλύτερες πρακτικές, τις καινοτόμους δράσεις και τις εφαρμοσμένες τεχνολογίες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι οποίες εξασφαλίζουν καθαρό περιβάλλον, υγεία, ασφάλεια, πολιτισμό, ευκαιρίες εργασίας, οικονομική ανάπτυξη και, τελικά, καλύτερη ποιότητα ζωής στους πολίτες. Την αξιολόγηση πραγματοποίησε ανεξάρτητη Κριτική Επιτροπή με επικεφαλής το Γιώργο Πατούλη, Πρόεδρο ΚΕΔΕ και Δήμαρχο Αμαρουσίου.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, που αποτελεί την τρίτη «πρωτιά» για το Δήμο Καλαμάτας σε πανελλαδικές διακρίσεις μετά το πρώτο βραβείο από τη WWF για το αστικό πράσινο και το πρώτο βραβείο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ για το νέο Δημαρχείο, ο Δήμαρχος Καλαμάτας Π. Νίκας εξέφρασε ευχαριστίες για τη βράβευση, καθώς και για την εμπειρία που άντλησε από τις πρωτοποριακές ενέργειες άλλων Δήμων, που είναι άξιες μίμησης. Ο Π. Νίκας, αναφερόμενος στο παλιό Νοσοκομείο, τόνισε ότι «κατορθώσαμε και πήραμε, εδώ και κάποια χρόνια, απαξιωμένα ή διαλυμένα κτίρια όπως αυτό όπου στεγαζόταν το Νοσοκομείο, χώρος όπου δρούσαν διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία, σε μία φτωχή περιοχή της Καλαμάτας», τα οποία μετατράπηκαν σε κόσμημα. Πολλά οφείλονται στη μελέτη της μετασκευής, που δωρίθηκε στο Δήμο από την ΤΕΜΕΣ – COSTA NAVARINO και τον αείμνηστο καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο.

FROM THE “STREET FORUM” AND THE “ELDERS’ COUNCIL” TO SOCIAL MEDIA

  Until recently the street forum (ρούγα) and the elders’ council (γεροντική) were two very important institutions in Mani. Their importance came from their structure and their mode of operation. At the street forum, everyday events relating to the members of the community as well as other events were analysed, opinions were exhanged and objections were raised. Usually at the end, after the sythesis of all points of view, an agreement was reached. At the elders’ council more important affairs were discussed, i.e. those which affected the balance of the community as a whole. The elders’ council consisted of representatives from each family in the community, usually the older members, and was a form of governance within the autonomous system of Mani. As at the street forum, at the elders’ council decisions were also made after the synthesis of all viewpoints, however, this institution also had executive powers.  These two institutions (the street forum and the elders’ council) were practised for centuries, because they operated in the following integrated way: expressing opinions – objections – broad debate – comprehensive decision.

   Immigration and technology were the reasons why these two traditional institutions gradually became weakened and eventually ceased to exist. As a result of immigration, the number of people who participated in the street forum of each village became smaller and smaller and decisions became less and less comprehensive in nature. New technology, such as radio first and television later, meant that people moved from the street to the coffee house (καφενείο)[1] and later, once they had their own radio or television, to their own home. Τhe elders’ council declined and was gradually replaced by municipal government and the first courts of the modern Greek state. However, some elements of the street forum and the elders’ council survived in later years in the social relations between various Maniot municipalities.

The coup de grâce to these two long-standing institutions came a few years ago. Internet became the absolute tool of multi-information, not only for current, but also for past events. Social media, and in particular Facebook, established new communications on many levels among their users. We are now at the phase of building multi-communication through new technology. However, these new technologies lack some basic elements of the older “social media” (the street forum and the elders’ council). We believe that these missing elements cannot be addressed by new technology, and this is why no comprehensive results can be achieved.

Communication through the modern social media means lack of immediacy – the participants are not physically present, and they communicate in isolation, usually in their home. Technology can only partially and poorly replace the sound and movement or the local atmosphere of the area, the local problems of which are debated upon. Of course, in the future new advancements in technology might achieve a closer personal approach, however, we believe that they will never be able to entirely reach the effectiveness of face-to-face communication.

The above-mentioned differences between old and new social media have a profound impact on today’s society. They bring about social isolation, they decrease the desire for undertaking joint actions, and they replace quality with quantity of human interaction. They lead to tendencies that eventually weaken long-standing institutions that were established as a result of complicated, lengthy and painful procedures. This weakening starts at the lower social institution, the family, and it permeates through all the higher ones: it affects the common interests of the local municipality, the common interests of citizens with common ethnic roots and origin, and finally the common interests of the members of alliances between countries.

Unfortunately, these tendencies have also appeared in the cradle of the time-honoured social media, our area Mani. It is easy to observe today’s laxity here, because Mani is a small area. Of course, there are other reasons for this slackness, except for those given above. However, here the danger of weakening long-standing institutions is greater because of the sparse population. In our region, effectively responding to these problems can only happen through a very strong desire for social clustering and co-operation. Our ancestors were able to find effective solutions every time there was a need. Are we able to find effective solutions and carry them through?

[1] at the beginning there was only one radio (and later one television) at the village καφενείο

TOURIST DEVELOPMENT IN MANI

Now that the peek tourist season has passed, it is the right time to examine all sides of the tourist development issue in our area. We need to look at the reasons why tourist development has become a necessity and why it needs to continue in the long term. We also need to look at the dangers that undermine the growth of tourist development.

   Ever since the name “Mani” appeared in history as a self-governed area, there has been a production deficit. The yields on the land have always been poor, and were never sufficient to support its inhabitants, who were as a result forced to find other means of survival. At different times there have been different ways to supplement family income. In the past, some Maniots made the extra money necessary for their family’s survival by becoming members of mercenary armies and plundering. Others became pirates who profited from looting and charging ransoms for the release of prisoners.

   After the creation of the modern Greek state and the transition from war to peace, the production deficit was dealt with by finding other means for survival, the most common being the temporary move during spring or summer to the neighbouring regions of Messinia and Laconia. There the Maniots worked as seasonal workers, cultivating, collecting and packaging various agricultural products. (It is worth mentioning here that the massive immigration to the USA at the beginning of the 20th century was caused mainly because of the disruption in the exports of raisins and by the subsequent negative impact on viniculture). In addition, the preferential appointment of Maniots to Armed Forces  positions, which had started already during the reign of King Otto (see article on p. 2 of our current issue) continued for many decades  and became not only a way of diverting the warfare skills of the Maniots to the military needs of the modern Greek state, but also a means of relieving the population surplus of our area.

At the end of the 1940-50 decade, after ten years of foreign occupation and civil war, Mani was exhausted and overwhelmed.  The population had diminished and the production deficit became even worse, because the land had been neglected during the years of war.  A new immigration wave started towards Australia and Western Europe, to countries that needed to satisfy the labour needs of their industries. The depletion of Mani’s population became so severe, that many people believed that the Maniot agglomerations would be deserted. It was during the decades of 1980 and 1990 that a few people started to believe that Mani’s resources had not been exhausted, and that the nature, the climate and the cultural monuments of the region could attract visitors and create a new source of wealth for our area. These characteristics of Mani,as well as the increase in the living standard of the European and American middle class, attracted more and more visitors and led to the tourist development of Mani. After basic improvements in the road and water infrastructures of our area, private initiative was awakened. Small businessmen started to invest in tourism in order to respond to increasing interest in Mani by tourist agents. (It would have been much better if the political leaders of the time had passed strict legislation regarding the usage of land, so that the private tourist infrastructure of that time had been of better quality).

   In a final analysis, it was the tourist development that gave the younger generations of Maniots  the opportunity to supplement their agricultural income and to stay at their place of birth, without immigrating to a foreign land. These young people have become today the keepers of the Maniot traditions and the guardians of our cultural monuments. They introduce our philo-Maniot visitors to the way of life of  our ancestors. However, at an epoch of globalisation, competition and volatility of the international financial balance, we cannot afford to rest on our laurels. We need to find ways, so that the public investment in infrastructure will reach the corresponding high level of the private investment in our area. This can only be achieved in one way: with common goals, common planning and cooperation. If we are successful in this, then we will also succeed in improving the financial balance in our region.