Αρχείο κατηγορίας Εφημερίδα

Αφορά την έντυπη έκδοση της εφημερίδας

TOURIST DEVELOPMENT IN MANI

Now that the peek tourist season has passed, it is the right time to examine all sides of the tourist development issue in our area. We need to look at the reasons why tourist development has become a necessity and why it needs to continue in the long term. We also need to look at the dangers that undermine the growth of tourist development.

   Ever since the name “Mani” appeared in history as a self-governed area, there has been a production deficit. The yields on the land have always been poor, and were never sufficient to support its inhabitants, who were as a result forced to find other means of survival. At different times there have been different ways to supplement family income. In the past, some Maniots made the extra money necessary for their family’s survival by becoming members of mercenary armies and plundering. Others became pirates who profited from looting and charging ransoms for the release of prisoners.

   After the creation of the modern Greek state and the transition from war to peace, the production deficit was dealt with by finding other means for survival, the most common being the temporary move during spring or summer to the neighbouring regions of Messinia and Laconia. There the Maniots worked as seasonal workers, cultivating, collecting and packaging various agricultural products. (It is worth mentioning here that the massive immigration to the USA at the beginning of the 20th century was caused mainly because of the disruption in the exports of raisins and by the subsequent negative impact on viniculture). In addition, the preferential appointment of Maniots to Armed Forces  positions, which had started already during the reign of King Otto (see article on p. 2 of our current issue) continued for many decades  and became not only a way of diverting the warfare skills of the Maniots to the military needs of the modern Greek state, but also a means of relieving the population surplus of our area.

At the end of the 1940-50 decade, after ten years of foreign occupation and civil war, Mani was exhausted and overwhelmed.  The population had diminished and the production deficit became even worse, because the land had been neglected during the years of war.  A new immigration wave started towards Australia and Western Europe, to countries that needed to satisfy the labour needs of their industries. The depletion of Mani’s population became so severe, that many people believed that the Maniot agglomerations would be deserted. It was during the decades of 1980 and 1990 that a few people started to believe that Mani’s resources had not been exhausted, and that the nature, the climate and the cultural monuments of the region could attract visitors and create a new source of wealth for our area. These characteristics of Mani,as well as the increase in the living standard of the European and American middle class, attracted more and more visitors and led to the tourist development of Mani. After basic improvements in the road and water infrastructures of our area, private initiative was awakened. Small businessmen started to invest in tourism in order to respond to increasing interest in Mani by tourist agents. (It would have been much better if the political leaders of the time had passed strict legislation regarding the usage of land, so that the private tourist infrastructure of that time had been of better quality).

   In a final analysis, it was the tourist development that gave the younger generations of Maniots  the opportunity to supplement their agricultural income and to stay at their place of birth, without immigrating to a foreign land. These young people have become today the keepers of the Maniot traditions and the guardians of our cultural monuments. They introduce our philo-Maniot visitors to the way of life of  our ancestors. However, at an epoch of globalisation, competition and volatility of the international financial balance, we cannot afford to rest on our laurels. We need to find ways, so that the public investment in infrastructure will reach the corresponding high level of the private investment in our area. This can only be achieved in one way: with common goals, common planning and cooperation. If we are successful in this, then we will also succeed in improving the financial balance in our region.

Λευτέρης Πετρούνιας: Το έκτο κατά σειρά χρυσό μετάλλιο στο άθλημα των κρίκων.

Ο τελικός των κρίκων αποτέλεσε επίδειξη δύναμης για τον συμπατριώτη μας,  με οικογενειακή καταγωγή από τη Λάγεια της Ανατολικής Μάνης, Λευτέρη Πετρούνια. Έτσι έδειξε ότι είναι πανέτοιμος για να υπερασπιστεί τον τίτλο του στο επερχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Μόντρεαλ (2-8 Οκτωβρίου). Ο Λευτέρης Πετρούνιας κατέκτησε το έκτο του χρυσό μετάλλιο σε ισάριθμους αγώνες τους τελευταίους 19 μήνες, στο «Μπερσί» του Παρισιού, ισοφαρίζοντας έτσι το μακρύτερο αήττητο σερί της καριέρας του και θέτοντας πλέον ως στόχο την κατάρριψη του παγκόσμιου ρεκόρ στο άθλημα των κρίκων! Η τελευταία φορά που είχε χάσει την πρωτιά ήταν στις 18 Απριλίου 2016 στο προ-Ολυμπιακό test event του Ρίο, όπου κατέλαβε τη 2η θέση πίσω από τον Βραζιλιάνο «οικοδεσπότη» Αρτούρ Ζανέτι, αλλά έκτοτε δεν ξαναέπεσε από την κορυφή. Πανηγύρισε διαδοχικούς θριάμβους στο περσινό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βέρνης (Μάιος 2016), στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (Αύγουστος 2016) και συνέχισε εξίσου εντυπωσιακά φέτος, επικρατώντας στο πανελλήνιο πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2017), στο παγκόσμιο κύπελλο του Μπακού (Μάρτιος 2017), στο ευρωπαϊκό του Κλουζ της Ρουμανίας (Απρίλιος 2017), για να έρθει τώρα ο θρίαμβός του στο Παρίσι.

Χάρη σ’ αυτόν, ο Πετρούνιας ισοφάρισε το επίτευγμα των έξι συνεχόμενων νικών, το οποίο είχε σημειώσει και παλαιότερα. Από τον Απρίλιο του 2015 και μέχρι την ήττα στο προ-Ολυμπιακό test event, τη μοναδική της τελευταίας διετίας, ο συμπατριώτης μας αθλητής  είχε επίσης κατακτήσει έξι αλλεπάλληλα χρυσά μετάλλια (04/2015: ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Μονπελιέ, 05/2015: πανελλήνιο πρωτάθλημα, 06/2015: Ευρωπαϊκοί Αγώνες Μπακού, 09/2015: διεθνές γκραν πρι Σομπατέλι, 10/2015: παγκόσμιο πρωτάθλημα Γλασκώβης, 03/2016: παγκόσμιο κύπελλο Ντόχα).

Συνδέσεις με κεντρικό αγωγό λυμάτων Δ.Ε. Αβίας

Νέα σύμβαση ποσού 51.095,51 ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέγραψε ο Δήμαρχος Δυτικής Μάνης Γιάννης Μαραμπέας με την ανάδοχο εταιρεία «ΙΚΤΙΝΟΣ Α.Ε.» για την κατασκευή των διακλαδώσεων – αναμονών προκειμένου να συνδεθούν οι οικίες των οικισμών της παράλιας Αβίας του δήμου με τον κεντρικό αγωγό αποχέτευσης που έχει κατασκευαστεί το προηγούμενο χρονικό διάστημα με προγραμματική σύμβαση μεταξύ του πρώην Δήμο Αβίας και της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης – Αποχέτευσης Καλαμάτας που εκτέλεσε το έργο του κεντρικού αγωγού

ΠΕΝΘΗ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πάνδημη τελέστηκε, στον Άγιο Γεώργιο Καλαμάτας, το Σάββατο 19 Αυγούστου η κηδεία του αλησμόνητου Γιώργου Γιαννόπουλου. Υπήρξε ένας καλός άνθρωπος, υπόδειγμα στην κοινωνία του τόπου μας. Επί σειρά ετών υπηρέτησε ως Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος στο δήμο Καλαμάτας.

Έμπορος αγροτικών προϊόντων στο επάγγελμα, διακρινόταν για την πραότητά του, τη σύνεση αλλά και για την τιμιότητα και την ηθική του. Βασική του αρχή ήταν η ικανοποίηση του πελάτη κατά τον καλύτερο τρόπο, αφού ήταν συντοπίτης του αλλά και σε πολλές περιπτώσεις συγγενής του.

Διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τη Μάνη που τους δυνάμωνε ακόμη περισσότερο η ισχυρή δυναμική της συζύγου του Ευανθίας, το γένος Μουστάκα, από το Νομιτσή Δυτικής Μάνης. Στυλοβάτης δίπλα του στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Πλήρης ημερών άφησε πίσω του παιδιά και εγγόνια που πρέπει να νοιώθουν υπερήφανοι για τον σύζυγο, πατέρα, αδελφό, παππού και πάνω από όλα για τον άνθρωπο Γιώργο Γιαννόπουλο και τον αδαμάντινο χαρακτήρα του.

Έχαιρε καθολικής εκτίμησης για την ευγένειά του, την ανθρωπιά του και την προσφορά του σε κάθε αδύναμο που είχε την ανάγκη του.

Ήρεμος, γενναίος και πάντα γελαστός αντιμετώπισε με καρτερία και αξιοπρέπεια το κάλεσμα του χάρου, δίνοντας τις ευχές του στα παιδιά του και εγγόνια του.

Εμείς θα τον θυμόμαστε με σεβασμό, τιμώντας τη μνήμη του.

Αντώνης Ρουμανέας

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΦΥΛΛΟΥ 222 – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

1η ΣΕΛΙΔΑ (Νο 221)

ΔΑΣΙΚΑ ΜΑΝΗΣ: ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ:

  • Ψήγματα από την Ιστορία της Μάνης στη δεύτερη Τουρκοκρατία

ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ:

Oι εκδηλώσεις για την 191η Επέτειο της Μάχης του Διρού

  • Ξενάγηση στην ριζικά ανανεωμένηιστοσελίδα μας www.maniatiki.gr.
  • Νόμος – Ηθική – Δίκαιο

ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ:

  • Σχολεία, διδάσκαλοι και μαθητές στη Μάνη κατά τον πρώτο αιώνα του

νεοελληνικού κράτους (XΙΙ)

ΜΙΚΡΑ, ΤΟΠΙΚΑ, ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

  • Λαϊκίστικες πολιτικές πρακτικές

ΤΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ:

  • Παρατείνεται έως τις 7 Σεπτεμβρίου η ανάρτηση των Δασικών Χαρτών
  • Νέα εμπλοκή στο θέμα των Σκουπιδιών της Πελοποννήσου .
  • Προωθείται ο αθλητικός τουρισμός στη Μάνη: Αθλητικοί αγώνες

στη Στούπα και στην παραλία Οιτύλου

  • Εμπλοκή στο κυκλοφοριακό Γυθείου

KEY FEATURES IN ENGLISH

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

  • Ξενοδοχείο «Πέτρα και Φως Boutique Hotel and Spa» στο Οίτυλο.

ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:

  • Υπόθεση Συνεταιρισμού Δολών

ΠΕΝΘΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΠΕΝΘΗ – ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΡΗΣ – ΚΟΥΛΟΥΜΠΕΡΗΣ

Ο Πυργιανός, Γεώργιος Κλέρης – πρώην Κουλουμπέρης – έφυγε από τη ζωή στα 87 χρόνια. Υπήρξε γιατρός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ατλάντα U.S.A. και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Γεώργιος Κλέρης -πρώην Κουλουμπέρης- γεννήθηκε στο Πύργο Λεύκτρου το έτος 1929 και ήταν το έκτο άρρεν τέκνο του Σπύρου και της Πελαγίας Κουλουμπέρη. Ο Γιώργος το πρώτον απεφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο Πύργου Λεύκτρου. Στη συνέχεια εισήχθη και απεφοίτησε από το τριτάξιο Γυμνάσιο Καρδαμύλης. Στη συνέχεια φοίτησε στο Οκτατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, από όπου και απεφοίτησε.

Στην Αμερική μετανάστευσε πλησίον του εκεί ευρισκόμενου αδελφού του, όπου γρήγορα εισήχθη στην Ιατρική Σχολή αμερικανικού Πανεπιστημίου απ’ όπου επιτυχώς, έλαβε το πτυχίο ΜΠΑΤΣΕΛΟΡ. Ερχόμενος στην Ελλάδα και στην Αθήνα, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου επιτυχώς έλαβε το πτυχίο του Ιατρού. Στη συνέχεια στο ίδιο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε Διδακτορικό, με την ειδικότητα του Δερματολόγου – Αφροδιοσιολόγου, με Άριστα.

Αργότερα, ανακηρύχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ιδιότητα όπου και διατηρούσε εν ζωή. Ζούσε μαζί με την οικογένειά του στην Ατλάντα U.S.A.

Ο Γιώργος Κλέρης, ήταν γνήσιος Έλληνας και δεν ξεχνούσε τον τόπο καταγωγής του, τον Πύργο Λεύκτρου, τον οποίο και επισκεπτόταν με την οικογένειά του, κάθε χρόνο. Υπήρξαμε παιδικοί φίλοι και συμμαθητές του τριταξίου Γυμνασίου Καρδαμύλης και Καλαμάτας τα έτη της Κατοχής (σχολικό έτος 1942-43). Τότε στην Καρδαμύλη είχαν εγκατασταθεί μονάδες στρατού της Γερμανίας και της Ιταλικής καραμπινιερίας. Η Ελλάδα τότε, ευρίσκετο υπό κατοχή και οι μαθητές που πηγαίναμε στο Γυμνάσιο, είμαστε πολύ λίγοι. Από τον Πύργο, ο Γιώργος Κλέρης κι εγώ (Γεώργιος Πετρέας του Ηλία), από το Νεοχώριο οι Γιάννης Τσιλιγωνέας, ο Παναγιώτης Τζανετέας, Γιάννης Οικονομέας, Παναγιώτης Αναγνωστέας, από τη Στούπα ο Σταύρος Γιαννουλέας και από τα Ρίγκλια ο Γεώργιος Εξαρχουλέας. Πλην των Γεωργίου Κλέρη – Κουλουμπέρη, Γιάννη Τσιλιγωνέα και Παναγιώτη Τζανετέα, που φοιτούσαν στην τρίτη τάξη, οι υπόλοιποι στο σχολικό έτος 1942-43, δώσαμε εισιτηρίους εξετάσεις προφορικώς και γραπτώς, στους τότε καθηγητές Βασίλειο Πατριαρχέα, Σωτήριο Φωτέα και Χρήστο Φιλιππίδη, άπαντες καταγόμενους από το Εξωχώριο.

Δεν θα παραλείψω ότι ποδαράτα πηγαίναμε άπαντες, κάθε Δευτέρα στο Γυμνάσιο και επιστρέφαμε στα χωριά μας κάθε Σάββατο. Στο μεταξύ υπήρξε ένα δυσάρεστο γεγονός, ο πατέρας του Κλέρη, Σπύρος Κουλουμπέρης, σταμάτησε το Γιώργο από το Γυμνάσιο, προκειμένου να φυλάει τα πρόβατά τους. Ο πατέρας μου Ηλίας Πετρέας, βαπτισιμιός του Σπύρου Κουλουμπέρη, πατέρα του Γιώργου, παρενέβη και τελικώς έπεισε το νονό του, Σπύρο Κουλουμπέρη και ανέστειλε την απόφασή του να διακόψει το Γυμνάσιο ο Γιώργος, όπου και συνέχισε επιτυχώς, με αποτέλεσμα να γίνει στη διαδρομή των σπουδών του γιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Αυτή ήταν η διαδρομή της ζωής του.

Το άκουσμα του θανάτου του, που τόσο αιφνίδιος ήταν με άφησε άφωνο, δεν μπορώ να το πιστέψω, πως τόσο γρήγορα έφυγε από τη ζωή, αφήνοντάς μας πόνο, θλίψη, στην αγαπημένη του σύζυγο Μεταξία, στα παιδιά του και εγγόνια του, στους συγγενείς του και φίλους του και ιδιαιτέρως σ’ εμένα τον παιδικό του φίλο.  Γιώργο ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Πάντα θα σε μνημονεύω σ’ όλη μου τη ζωή.

Γειά σου, αγαπημένε παιδικέ μου φίλε Γιώργο.

Γεώργιος Ηλία Πετρέας, πρώην Μανωλίτσης