Ήταν η δεκαετία του 1960 που γνωριστήκαμε με το Σταύρο, ως συμφοιτητές στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Η γνωριμία αυτή με οδήγησε στη συνέχεια στο σπίτι τους, όπου γνώρισα την οικογένειά του, το Μαθηματικό πατέρα του και τις μεγαλύτερες αδελφές του, τη Δάφνη και τη Μαρία, όπως επίσης και την αδελφή του πατέρα τους την Κυριακούλα, που έμεινε ανύπαντρη για να βοηθήσει στην ανατροφή των ανιψιών της μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας τους. Τους συμπάθησα αμέσως. Είχαν πάρει όλοι, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, πολλά στοιχεία από την καλοσύνη και την ηπιότητα του χαρακτήρα του πατέρα τους, για την οποία μιλούν πολλές γενιές μαθητών του, στην Πτολεμαΐδα, τη Δάφνη Καλαβρύτων (που τίμησε δίνοντας το όνομά της στην πρωτότοκη κόρη του), την Τρίπολη και τη Γλυφάδα.
Η επικοινωνία μας συνεχίστηκε αραιά την πρώτη περίοδο μετά το Πανεπιστήμιο λόγω και του διαφορετικού επαγγελματικού προσανατολισμού, δεδομένου ότι Σταύρος εντάχθηκε στο επιστημονικό προσωπικό του Ινστιτούτου Ωκεανολογικών Μελετών και ταξίδευε συχνά. Στη συνέχεια, όμως, με τη συνταξιοδότησή του, πύκνωσε και τις επισκέψεις του στη Στούπα, τόπο καταγωγής της οικογένειας όπου ο πατέρας του είχε κατασκευάσει σπίτι και έζησε εκεί τα τελευταία του χρόνια. Οι καλοκαιρινές συναντήσεις μας ήταν γεμάτες συναισθηματικές αναπολήσεις για την Αθήνα της δεκαετίας του 1960, τους συμφοιτητές και τους δασκάλους μας. Τα τελευταία χρόνια ερχόταν στη Στούπα και παρέμενε όλο τον Αύγουστο, χρονοθετόντας έτσι και τις συναντήσεις μας. Τον τελευταίο Αύγουστο δεν ήλθε. Ανησύχησα, αλλά άφησα να περάσουν λίγες μέρες μέχρι την ονομαστική του γιορτή για να μάθω την αιτία. Η αδερφή του η Μαρία, που του συμπαραστεκόταν στις ανάγκες του, με ενημέρωσε για κάποια προβλήματα υγείας, αλλά καταβαλλόταν προσπάθεια να κατεβεί στη Στούπα τον Οκτώβρη. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε…
Με την έκδοση της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ το 1999 και τα τρία αδέρφια συγκαταλέχτηκαν στους πρώτους συνδρομητές της και ενισχυτές της εκδοτικής μας προσπάθειας. Μακάρι μνήμες για τέτοιου ποιοτικού χαρακτήρα οικογένειες να έχομε αποθηκεύσει όλοι στη μνήμη μας για να μας δίνουν τη δυνατότητα για αισιοδοξία στους δύσκολους καιρούς μας.
Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας