Είχα την τύχη να είμαι μαθήτρια της άξιας αυτής εκπαιδευτικού. Από εκείνη έμαθα τα πρώτα γράμματα και από εκείνη αγάπησα το σχολείο. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο κατάλληλος άνθρωπος για να διδάξει τα παιδιά της Α΄ τάξης, σε αυτή την τρυφερή ηλικία, που το κάθε παιδάκι χρειάζεται ενθάρρυνση, στήριξη και αγάπη, αλλά και γερά θεμέλια για τα επόμενα 12-16 χρόνια που θα καθίσει στα θρανία. Θα έλεγα ότι από τη δασκάλα της Α΄ εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό το αν ένα παιδάκι θα αγαπήσει το σχολείο και αν θα προχωρήσει στα γράμματα ή όχι. Η δική μας «κυρία», με όλον τον ενθουσιασμό της πρωτοδιόριστης, είχε συναίσθηση της ευθύνης της και έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, για εμάς, τους μικρούς μαθητές της, και εμείς αισθανόμαστε απέραντη ευγνωμοσύνη. Τα πρώτα γράμματα δεν ξεχνιούνται…
Η αγαπημένη μας δασκάλα τελείωσε την Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία με άριστα (βαθμός πτυχίου 9,28), διορίστηκε για ένα εξάμηνο στην Σέλιτσα και στη συνέχεια υπηρέτησε στο Προάστιο κατά τα έτη 1956-63. Παντρεύθηκε τον άξιο χωριανό μας Χρήστο Περδικέα, και μαζί δημιούργησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια που ευλογήθηκε με δύο πολυτάλαντα παιδιά, τον Τάσο και την Τόνια, και εγγονάκια. Μετά την συνταξιοδότησή τους, επέλεξαν να ζήσουν στο Νέο Προάστιο, όπου η Ευαγγελία, πλήρης ημερών, άφησε την τελευταία της πνοή, την 16η Μαρτίου. Ετάφη στην Στούπα. Άς είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει!
Εμείς, οι μαθητές της, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την αγάπη της, τα μαθήματά της, τα παραμύθια, τα τραγούδια, την ωραία ζωγραφική της… Θα την θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
(ἡ μαθήτριά της Παναγιώτα Παν. Κομπιλήρη)