Όλα τα άρθρα του/της admin

HISTORIC SOURCES FOR THE DOMINATION IN MANI (1774-1821)

εφημερίδα

Mani known for the polemic and revolutionary spirit of its inhabitants always provided Turkey with several goods taking constantly suppressive and safety measures against the Turkish domination in this harsh and inaccessible country. So, after the defeat of Crete, the Turks attempted to capture Mani building two castles, one in Zarnata and the other in Kelefa, which were characterized by Hammer as the bridles of Mani.

A century later, after the treaty of Kioutsouk Kainartzi (1774) and the end of the Russian and Turkish war and the eviction of the Albanians from Morea, they implemented potent measures for the government of Mani.

Mani was detached from Morea and became subjected to the Admiral of the Navy, as all places near the sea. It is given the privilege to be governed by a local governor, who is elected by the captains, the bishops and the dignitary having the obligation to pay an annual homage to the Turks. This policy was presented as recognition of the Turks to Mani; however, in reality it was a measure to control the area in case of rebellion, which could be better handled via the sea than the land.

Since 1776, when the new administration system was applied, until 1821 the year of the Greek Revolution, 8 local Beys ruled Mani: 1. Tzanetbey Koutifaris, captain of Stavropigio or Zarnata (1776-1779), 2. Michalbey Troupakis, captain of Androuvitsa (1779-1782), 3. Tzanetbey Grigorakis, captain of Marathonisi (1782-1798), 4. Panagiotbey Koumoundourakis, captain of Ageranou (1803-1808), 5. Antonbey Zervakos, son in law of Antonbey (1808-1812), 7. Theodorbey Grigorakis, captain of Marathonisi (1812-1815) and Petrobey Mavromichalis, captain of Tsimova with headquarters in Kitries in Stavropigio (1815-1821).

Apart from Tzanetbey Grigoraki, who governed incessantly for 16 years, all the others ruled for short periods of time. The Turks always tried not to extend the power of each Bey in order to avoid any subsequent dangers. They could always find a reason to change Bey, either due to delay to pay the homage or due to disobedience or due to participation to pirate acts. As a result, they were evicted or imprisoned or even hanged. In all cases their fortune was confiscated.

KARYOVOUNI (ARAHOVA)

εφημερίδα

It was recognized to be a community by the G.D 31-8-1912 after the pause of the operation and division of Lefktron Municipality. The Municipality appeared for the first time in the administrative history of newer Greece in 1835 after the G.D 9-3-1835. First it was put in the 3rd rank with population of 768 inhabitants and center the village of Pyrgos and following, by the G.D 21-11/1940 published in the newspaper of the government 5/1841 it was put in the 2nd rank with population 5729 inhabitants, the center being the village of Platsa. Administratively, it belonged to the county of Vytilo of Laconia Prefecture.

In 1840, when the big merge of the Municipalities took place at Lefktron Municipality they incorporated the villages of the annulled Municipalities Pefnos, Milea, Thalames, Poliana and Kastanea.

The official stamp of the Municipality was defined after the proposition of the archaeologist P. Efstratiadis with the G.D 3-11/1870 published in the newspaper of the government 4/1871. It was round whereas in the center it demonstrated “ a column on oak leaves and an arrow hanging from the column” (E. Skiadas – Ιστορικό Διάγραμμα των Δήμων της Ελλάδας 1833-1912).

First mayor was Ioannis Konstantopoulos who was replaced in 1940 by Constantinos Kyvelos who until then was the mayor of Milea.

In 1842, Jiannakis Petreas was appointed mayor. At the elections in 1944, bloody riots broke out in the municipality during affrays with the forces of Petrakis Kyriakoulis Mavromihalis. Jiannakis Petreas was replaced in 1846 by Pierros Kallagas who remained at the mayor’s place until 1850 when he was replaced by Ioannis Zaveas.

Amongst the mayors who offered a lot to Lefktron Municipality there were also: Stylianos Stylianeas who originated from Platsa and was elected in 1866, Xristos Xristeas who originated from Lefktron and was elected in 1870.

Lefktron Municipality ceased to be the Organization of the Local Selfgovernment and was divided administratively in small communities by the Law ΔΖΝ 71912 and became were taken from Laconia Prefecture to Messinia Prefecture in 1937 (Α.ν. 102β/24-12-3-1937, ΝG A8/1938)

The community was renamed to Karyovouni Community with the G.D17-7-1930. The community consisted of the villages Arahova and Piala. Then, the village Piala was renamed Dryopi by the G.D 18-5-1956, which was published in the newspaper of the government A 125/1956. In 1928, the village Arahova had 159 inhabitants and Piala 61. In 1940, the village Karyovouni had 173 inhabitants and Piala 81. In 1951, Karyovouni had 129 and Piala 57. In 1991, 84 and 7. In 2001, 71 and 11, respectively.

GARDENITSA

εφημερίδα

Villages of the Local Compartment Koita of Vytilo Municipality. They stemmed from the earlier Messi Municipality. The population is 81 and 23 inhabitants (census 2001), whereas in past censuses there were 120 and 64 inhabitants (census 1940) and 92 and 37 inhabitants (census 1951), respectively.

The past centuries left untouched their beauty and engrafted it with legends, history and civilization. Magnificent and imposing is Sotiras church (11th Century) with the eight-corners dome and rich frescos. It is a stone piece of art embroidered with art and mastery. The harmonious dimensions of the temple make it a diachronic monument of civilization. The stone covered walls and the serrated fascias are a very rich decoration, especially to the side of the arch. The narthex makes two identical opposite openings which are divided by marble pillars. In the entrance of the church, at the marble frame, there is a cross with a strange geometrical design at the upper part which implies maybe the “tree of life”. Inside, the frescos belong to different eras. Amongst them stands out Agios Jeorgios killing the dragon and to the right of the temple the poignant Agios Ioannis (Prodromos) with wings, as it is used in Byzantine iconography. Agios Petros (13th Century), Agios Ioannis Theologos (11th century) is a Byzantine one arch church with significant frescos. There are also many other chapels and small churches wonderful remnants of seclusion and splendor.

This place behind the mountains, amongst the olive groves and the towers is  boundless and cannot be described neither by words or images. It is the combination of the local geography, local history and local civilization.

Antonis Roumaneas

TSOPAKAS

εφημερίδα

Tsopakas is a village at the local compartment Dryalos in Vytilo Muni-cipality. It counts 50 inhabitants (census 2001). It is the biggest village of the compartment with various population fluctua-tions at the census in 1920 (169 inhabitants), 1928 (91 inhabitants), 1940 (83 inha-bitants), 1951 (66 inhabi-tants). The glory of the past is still visible at the houses and the lanes of the village. Next to the imposing war-tower there is a hole in the earth the precipice “Agriot-sopakas”. There are still the signs of fortification, while it is surrounded by vast plantation. At the end, there is a cave with many stalactites which has been mapped by the Spelaeo-logy Club Taygetus Parnonas “O POSEIDON”. The church Agia Triada in Trisakia with the marble temple and frescos, as well as Agioi Teodoroi, the one-room deserted temple with frescos of the 13th century are dominant.

At the end of the country road that goes to Areopoli, there is a sign that leads to the monastery for women Faneromeni. The first constructions take us back to the 11th century. There is a one room church covered with an arch with simple tile decoration, bell tower and dome with noteworthy frescos from three chronological periods. At the yard of the monastery, there is a cave in the rock (the icon of Holy Mother was found there) which is used as a chapel creating a sense of worship that caresses the chords of the pilgrim’s soul.

The ground of the area is hard and covered with small olive trees, prickly bushes, lentisks and thyme; however it doesn’t lack creativity and inspiration. An original civilization sheds all over the area; it started a few centuries ago and lasts until today in the vivid form of tradition of men and their deeds. Towers pop up, in harmony with the natural environment surrounded by olive groves, stone fences and rocks with the few inhabitants that remain there as guardians of their land and tradition despite the times and present reality.

The place may be poor, but the local society is friendly and cordial. The beauty of nature that surrounds the area in combination to the cultural wealth could be the ideal destination for those who seek something different in their getaways.

Antonis Roumaneas

 

 

ΝΤΕΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΕΑΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, Κοινωνικά

Ο Γιάννης ο γαμπρός του, το αγνό παιδί που ωρίμασε βιώνοντας στην πράξη την έννοια της κοινωνικότητας κοντά μου κατά τη δεκαετία του 1990, μου ανάγγειλε την απώλεια… Απώλεια στη μάχη για τη ζωή, που ό Ντένης έδινε μέρα τη μέρα τα τελευταία πέντε χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτής της μάχης, δεδομένο για όλους μας, αλλά η μαχητικότητα μέχρι τέλους σπάνια ιδιότητα για λίγους και εκλεκτούς, όπως ο Ντένης.

Λίγα ήξερα για το Ντένη πριν τις εκλογές του 1998. Τότε μου τηλεφώνησε ότι ήθελε να ενταχθεί στην ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Τον δεχθήκαμε με ευχαρίστηση. Μάθαμε λίγο – λίγο και για τη ζωή του, την οικογένεια που καταγόταν, την εκτέλεση του πατέρα του από τους Γερμανούς στα χρόνια της Κατοχής, τη μετανάστευσή του στην Αμερική και τις σπουδές του, την οικογένεια που δημιούργησε με την αξιαγάπητη σύζυγό του Eυγενία, τις πολλαπλές πνευματικές του ανησυχίες, εκδηλωμένες στους τομείς της μουσικής και των γραμμάτων σε συνδυασμό με τις πρακτικές μορφές έκφρασής τους. Στη συνέχεια τον παρακολουθήσαμε να τα συνθέτει όλα αυτά μέσα από τη στήλη που κρατούσε σ` αυτή την εφημερίδα, τη ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. ΜΗΝΑΙΑ την είχε βαφτίσει, και την κάλυπτε ανελλιπώς από το 1999 που πρωτοκυκλοφόρησε η εφημερίδα και μέχρι την προ πενταετίας έκτακτη επιδείνωση της υγείας του.

Ο Ντένης ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Λίγοι σαν αυτόν κυκλοφορούν αυτή την εποχή στον τόπο μας. Δε θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω με μια ιδιότητα. Εκείνος ο επιθετικός προσδιορισμός που θα του ταίριαζε είναι «πολύτροπος», έννοια παρμένη από το προοίμιο της Οδύσσειας. Πολύτροπος, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με την έννοια του ανθρώπου που έχει πολύμορφα και ετεροειδή σε ένα βαθμό υπόβαθρα, γνωστικά και εμπειρικά, από τα οποία μπορεί να βγάζει στην επιφάνεια τις δικές του πρωτότυπες προτάσεις. (Αυτή η ιδιότητα διαφαίνεται και από το κείμενό του που δημοσιεύεται στη διπλανή στήλη: τα πρώτα ΜΗΝΑΙΑ στο φύλλο αριθ. 1 – Απριλίου 1999 της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ)

Η τελευταία συγγραφική του δραστηριότητα ήταν ιδιαίτερα συναισθηματική. Στο ένα βιβλίο του σκιαγράφησε, με ανάγλυφο τρόπο, τη δραματική οικογενειακή κατάσταση που δημιουργήθηκε κατά την περίοδο της φυλάκισης και τελικά της εκτέλεσης του πατέρα του, το 1944. Εκτός από την εκπλήρωση του οικογενειακού του καθήκοντος, κυρίως για τις γενιές των απογόνων του που θα ακολουθήσουν, μας άφησε και ένα ιστορικό ντοκουμέντο που αφορά πρόσωπα και καταστάσεις σ` εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Στο άλλο το τελευταίο απέδωσε, με το δικό του τρόπο, μνήμες για καταστάσεις που βίωνε στην Καρδαμύλη, γιός δικαστικού υπαλλήλου της Καλαμάτας αυτός, κατά τις παραμονές του στην προγονική εστία σε ταξίδια και διακοπές, μέχρι την τελευταία χρονική περίοδο της μονιμότερης διαμονής του εκεί. Άλλος ο τρόπος γραφής στο ένα βιβλίο, άλλος ο τρόπος στο άλλο. Δείγματα της ιδιότητας ενός πολύτροπου μυαλού.

Είμαι βέβαιος ότι, χωρίς να παραιτείται από έστω και ένα λεπτό ζωής, έφυγε χορτάτος από ζωή. Έτσι χορτάτο από ζωή και χαμογελαστό θα τον θυμόμαστε…

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

Ντένης (Διονύσης) Δημητρέας

Έφυγε από τη ζωή στις 11 Οκτωβρίου 2017 ο Ντένης. Σε νεαρή ηλικία έφυγε για τις Η.Π.Α. όπου σπούδασε επικοινωνιολόγος. Κατά την παραμονή του στις Η.Π.Α. δημιούργησε το «DENNIS DEN» στο Σικάγο, στέκι πολιτισμού και συνάθροισης διαφορετικών εθνοτήτων καθιστώντας γνωστή την ελληνική κουλτούρα και την ελληνική μουσική σε άλλους διαφορετικούς κόσμους. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα μετέφερε το «DENNIS DEN» στην Καλαμάτα, γνωρίζοντας και εκεί για πολλά χρόνια μεγάλη επιτυχία.

Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας μας «Μανιάτικη Αλληλεγγύη» και άλλων εντύπων, από την έκδοσή της με ειδική στήλη, δίνοντας τη μάχη της ενημέρωσης χρονογραφώντας επίκαιρα θέματα, πάντα σε συνάρτηση με το μανιάτικο στοιχείο. Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων για το συγγραφικό του έργο.Πρωτοπόρος στις ιδέες του με την μαχητική του πένα διατύπωνε τις σκέψεις του με θάρρος και με τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Ο Ντένης υπηρέτησε τον πολιτισμό, την τέχνη του λόγου στις διάφορες μορφές του, διατηρώντας μια ζώσα σχέση με την καθημερινότητα, τον σύγχρονο άνθρωπο, τους καημούς και τους πόθους του.

Θα τον θυμόμαστε πάντα,διατηρώντας τις καλύτερες αναμνήσεις.

Αντώνης Ρουμανέας

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ

Κοινωνικά, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Η 20ετής στενή φιλία μου με τον αείμνηστο Χαράλαμπο Κρυπωτό, λαμπρό εκπαιδευτικό από τα Πάκια, έφερνε πολύ συχνά τα βήματά μου στους Μολάους, την ξεχωριστή αυτή κωμόπολη της Λακωνίας. Η ιδιότητά μου, του Σχολικού Συμβούλου του κλάδου Φυσικών για τους Νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας, με επιβοηθούσε επίσης στη δημιουργία συχνής επαφής με το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Επιδαύρου Λιμηρά. Έτσι, από την περίοδο  αυτής της πολύχρονης πορείας, γνώρισα και εκτίμησα το Γιάννη Μοσχοβάκο, το ήθος και την αγάπη του για τους Μολάους, που μια της έκφανση είναι και οι σχετικές μ` αυτούς συγγραφές του.

Καταγόταν από πατέρα γεννημένο τη Γέρμα, το μικρό οικισμό κοντά στο Οίτυλο,  και εγκατεστημένο σε ώριμη ηλικία στους Μολάους, όπου σταδιοδρόμησε επαγγελματικά και δημιούργησε οικογένεια με έντονη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή της κωμόπολης. Την πορεία αυτή ακολούθησε και ο γιός του ο Γιάννης, που εκτιμήθηκε από τους Μολαϊτες με την εκλογή του στη θέση του δημάρχου της κωμόπολης.

Με την απώλεια του κοινού μας φίλου, του Χαράλαμπου Κρυπωτού και τη συνταξιοδότησή μου στη συνέχεια, αραίωσαν οι άμεσες επικοινωνίες μας. Περιορίστηκαν σε τηλεφωνικές, που προκαλούνταν με αφετηρία αξιόλογα πολιτιστικά γεγονότα και πάντα με την υπόσχεσή του για προσκύνημα στις προγονικές του, μανιάτικες, περιοχές. Δυστυχώς δεν προλάβαμε, η από κοινού περιήγηση μετατίθεται σε νοερή μορφή, εμπλουτισμένη, όμως, με το ισχυρό κοινωνικό και πολιτιστικό αποτύπωμά του.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑΣ

Κοινωνικά, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Ένας άνθρωπος, ένας αιώνας… Τόσο κόντεψε να φθάσει ο Σωτήρης. Και μάλιστα όρθιος και σε κυκλοφορία μέχρι τον τελευταίο μήνα. Φαίνεται, όμως, ότι τελευταία είχε χάσει την  υπεραισιοδοξία που τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή.

Τον γνώρισα σχετικά καθυστερημένα, όταν το 1975 διορίστηκα καθηγητής στο Γυμνάσιο Καρδαμύλης. Είχε το βενζινάδικο και η γνωριμία μαζί του γινόταν αυτόματα, δημιουργόταν από το χαμόγελο και την καλή κουβέντα. Η ουσιαστική γνωριμία μας , όμως,διαμορφώθηκε τα αμέσως επόμενα χρόνια, όταν τα τρία κορίτσια του ήλθε η ώρα να φοιτήσουν στο Σχολείο. Στη διευρυμένη προσπάθεια να ιδρύσομε Λύκειο στην Καρδαμύλη, που η έντονη φάση της ήταν το 1981 -2,ο Σωτήρης  ήταν από τους πρωτοπόρους. Στην κατανομή ρόλων, που αποφασιζόταν από κοινού από τη διευρυμένη ομάδα εκπαιδευτικών και γονιών που είχε το συντονισμό, ορίστηκε πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής. Δίδυμο με το μακαρίτη Πέτρο  Σωτ. Σπυρέα άπλωναν υπερκομματικά την προσπάθεια που αγκάλιαζε τις ανάγκες όλης της Δυτικής Μάνης. Ιδιαίτερα για το Σωτήρη που ήταν από τους ένθερμους θιασώτες της Καρδαμύλης, η επιδιωκόμενη ίδρυση Λυκείου, εκτός από την εξυπηρέτηση των μαθητών και των οικογενειών που αναγκάζονταν μέχρι τότε είτε να σταματούν τα παιδιά τους από σπουδές μετά την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο είτε να τα στέλνουν σε Λύκειο της Καλαμάτας, σήμαινε και αναβάθμιση της Καρδαμύλης ως διοικητικού κέντρου της Δυτικής Μάνης. Και αυτό ενίσχυε ακόμα περισσότερο τη συμβολή του.

Ιδρύθηκε το Λύκειο και λειτούργησε από το 1982, μετά από λίγα χρόνια μετακινήθηκα από την Καρδαμύλη για να ασκήσω αλλού εκπαιδευτικά καθήκοντα, αλλά οι συναντήσεις μου με το Σωτήρη ήταν πάντα εγκάρδιες και διαχυτικές. Με πλατειά χαμόγελα και αναφορές στην κοινή προσπάθεια που, παρά τις δυσκολίες, καταφέραμε να ευδοκιμήσει. Οι συναντήσεις πύκνωσαν όταν επέστρεψα και πάλι, για δύο χρόνια, στην Καρδαμύλη και τα σχολεία της. Με καλή παρέα και  λίγο κρασί οι αναμνήσεις εμπλουτίζονταν με λεπτομέρειες αλλά και με αθώα πειράγματα από εκείνους από τα μέλη της παρέας που είχαν τέτοιο χάρισμα. Έτσι συνεχίστηκαν οι σχέσεις μας και κατά  την επόμενη περίοδο, όταν έφυγα πάλι για άλλα εκπαιδευτικά καθήκοντα. Με την επιστροφή όμως στη γενέθλια γη, μετά τη συνταξιοδότησή μου, επαναλάβαμε, αν και κάπως αραιότερα, τις βραδινές παρέες στα μαγαζάκια της περιοχής ,με τους παλιούς συμμέτοχους στις τοπικέςεκπαιδευτικές δράσεις …

Το φθινόπωρο που μας πέρασε συναντηθήκαμε σε καφενείο στην Καρδαμύλη και τον είδα αλλαγμένο. Είχε, αυτός ο πάντα νηφάλιος, έναν έντονο εκνευρισμό. Του το παρατήρησα και μου απάντησε ότι είχε ταλαιπωρηθεί στην Αθήνα όπου πήγε για μία ιατρική μικροεπέμβαση. Τον ενθάρρυνα, αλλά διέκρινα ότι ο εκνευρισμός του δεν έφυγε. Τον αποχαιρέτησα με συναισθηματισμό και υπόσχεση για συνάντηση σύντομα… Δυστυχώς η συνάντηση ήταν η αποχαιρετιστήρια…

Οι άνθρωποι φεύγουν, τα έργα τους μένουν. Αλλά μένουν και οι στάσεις ζωής τους και όσων, όπως ο Σωτήρης, διακρίνονταν με ποιοτικά στοιχεία, μένουν ως φωτεινές εικόνες για εκείνους που τους γνώριζαν. Έτσι οι αποχαιρετισμοί δεν είναι στιγμιαίοι, διαρκούν…

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΡ. ΡΟΥΜΠΕΑΣ

Εφημερίδα, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, Κοινωνικά

Με τον Τάκη ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, ως συμμαθητές της 1ης Γυμνασίου, που κατέληξε σε φιλία και συνεχίσαμε μαζί μέχρι την αποφοίτησή μας. Μετά χώρισαν οι δρόμοι μας για λίγο, αφού διαλέξαμε χωριστούς κλάδους σπουδών. Ύστερα ήρθαν οι στρατιωτικές υποχρεώσεις, αλλά στη συνέχεια ξανασυναντηθήκαμε αφού επιλέξαμε ως τόπο εγκατάστασής μας την πόλη της Καλαμάτας.

Ο Τάκης ελεύθερος επαγγελματίας, οδοντίατρος, εγώ στη Δημόσια Διοίκηση. Αν και επαγγελματικά ήταν διαφορετικά τα ενδιαφέροντά μας, ο τόπος της κοινής καταγωγής μας (είλκε την καταγωγή του από τον Πύργο Λεύκτρου), η Μάνη ήταν ο συνδεκτικός κρίκος μας. Συνδρομητής της εφημερίδας «Μανιάτικη Αλληλεγγύη», από το πρώτο της φύλλο περίμενε εναγωνίως κάθε νέο φύλλο της για να διαβάσει και να σχολιάσει τα θέματά μας.

Ήταν σύντομη η ζωή του Τάκη, αρκετή όμως για να δείξει τα προτερήματα και τις αρετές του. Ήταν τίμιος, ειλικρινής, πρόθυμος στο καθήκον και στο λειτούργημα που ασκούσε με ζήλο και προθυμία, ώστε να χαίρει καθολικής εκτίμησης για την επιστημονική του επάρκεια, την ανθρωπιά του, την απέραντη καλοσύνη των αισθημάτων του, πράγμα που τον καθιστούσε αξιαγάπητο. Έδινε πρωταρχική σημασία στις σχέσεις του, στον ηθικό παράγοντα τον απαλλαγμένο από κάθε ιδιοτέλεια.

Ο νους και η καρδιά του ήταν πάντα γεμάτα αγάπη, καλλιεργώντας στο περιβάλλον του μια γνήσια, απονήρευτη και ανυπόκριτη κοινωνικότητα.

Ο θάνατός του άφησε ένα μεγάλο κενό, γιατί από την ανεξάντλητη πηγή της ζωής του όλοι αντλούσαν. Γνώσεις οι συνάδελφοί του, εξυπηρέτηση οι συναλλασσόμενοι μαζί του, αγάπη και κατανόηση οι φίλοι του, προσήλωση στους δεσμούς αίματος με τους οποίους ήταν ενωμένος, οι συγγενείς του. Πέραν όμως από αυτές τις στενές προσωπικές σχέσεις και τους υλικούς και ηθικούς δεσμούς υπήρχε η απρόσωπη και ανώνυμη κοινωνία των ανθρώπων, η οποία έπαιρνε με το παράδειγμα της ζωής του το μάννα για ένα κόσμο πιο δίκαιο και καλύτερο.

Λένε ότι ο χρόνος που όλα τα δαμάζει και τα ηρεμεί, έχει τη δύναμη να σβήνει σιγά σιγά από την ψυχή μας και τον πιο μεγάλο πόνο. Μακάρι να είναι έτσι. Όλοι έχουν ανάγκη παρηγοριάς, ιδιαίτερα η οικογένειά του, η σύζυγός του Αγγελική, τα παιδιά του, τα αδέλφια του, τα ανήψια του, οι φίλοι του.

Εμείς δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ, γιατί θα προβάλλει ζωντανός, αθώος και ωραίος μέσα στους κρυφούς μας λυγμούς. Θα ζει ανάμεσά μας και η μνήμη του θα είναι αιώνια.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του «εν χώρα ζώντων».

Αντώνης Ρουμανέας

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝ. ΣΑΡΑΝΤΕΑΣ

εφημερίδα, Κοινωνικά, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Με τον Ανδρέα είμαστε συμμαθητές στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας, κατά τη δεκαετία του 1950 με δασκάλα μας τη Βιβή Πανώτη. Πρωτότοκος από τα πέντε παιδιά του βιοπαλαιστή Παναγιώτη Σαραντέα ή Κοπανίτσα, πήγε στη συνέχεια στο Γυμνάσιο στην Καρδαμύλη και συνέχισε στο Εσπερινό στην Καλαμάτα, βιοπαλεύοντας και αυτός για να το τελειώσει.

Η μετανάστευσή του στη Γερμανία αποτέλεσε το κυριότερο σταθμό της ζωής του. Όχι μόνο γιατί έμαθε πολλά και το σφιχτό γερμανικό τρόπο στα επαγγέλματα που εξάσκησε εκεί, αλλά κυρίως γιατί εκεί γνώρισε τη σύντροφο της ζωής του, τη Γερμανίδα Τερέζα, που στάθηκε δίπλα του, με αφοσίωση και δημιουργικότητα, σε όλες τις φάσεις της ζωής του που ακολούθησαν.

Χάρη σε πετυχημένες πρωτοβουλίες του πατέρα του εξασφάλισε την οικονομική αγορά ενός οικοπέδου σε εξαιρετική θέση, πάνω από τον όρμο της Καλόγριας, και εκεί επένδυσε, μετατρέποντας σε κατοικία, ταβέρνα τα πρώτα χρόνια και σε ενοικιαζόμενα δωμάτια,  τους κόπους του από τα χρόνια της ξενιτιάς. Παράλληλα έκανε αξιόπιστες εργασίες ελαιοχρωματισμών και εξαίρετες ταπετσαρίες, όταν δεν ασχολείτο με τη μικρή ελαιοκομική εκμετάλλευσή του που συνεχώς βελτίωνε και αξιοποιούσε.

Η κοινωνικότητά του τον οδήγησε να συμμετέχει σ` όλες τις κοινές δράσεις στην περιοχή μας. Ιδρυτικό μέλος και του Ελαιουργικού Συνεταιρισμού του χωριού μας, συμμετείχε στο πρώτο του διοικητικό συμβούλιο και στις πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν,  κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, και κατέληξαν στην κατασκευή ιδιόκτητου ελαιουργείου. Συμμετείχε επίσης στις διεργασίες για την ίδρυση και λειτουργία Λυκείου στην Καρδαμύλη κατά την επόμενη δεκαετία. Το ίδιο και στην ίδρυση Πολιτιστικού Συλλόγου στη Στούπα εκείνη την περίοδο. Μέλος της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της, συμμετείχε σε όλες τις πρωτοβουλίες της στον τομέα της αυτοδιοίκησης, της ενημέρωσης και του πολιτισμού.

Έδινε το παρόν στις ετήσιες συναντήσεις των συμμαθητών στο δημοτικό σχολείο που, με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Κυριάκου Γεωργέα, άρχισαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Επιτήδειος σε ακίνδυνα πειράγματα έδινε κάθε καλοκαίρι το δικό του χρώμα στην ομήγυρη των 10-15 παλιών συμμαθητών. Τότε ήταν που και εγώ διηγιόμουν γιατί τον θεωρούσα ευεργέτη μου: Στα μαθητικά μας χρόνια, ανέβαινε τα απογεύματα σε ένα ταρατσάκι του σπιτιού του και διάβαζε φωναχτά με τη σκληρότονη φωνή τα δευτερεύοντα μαθήματα της επόμενης μέρας. Μαζί μ` αυτόν τα μάθαινα και εγώ από το σπίτι μου χωρίς να ανοίγω το δικό μου βιβλίο! Τα τελευταία χρόνια με αρρώστιες να τον περιτριγυρίζουν απουσίαζε από τις συνάξεις μας. Όμως έστελνε χαιρετισμούς και κεράσματα με τον αδελφό του το Σταύρο, που επίσης συμμετείχε στην ομάδα μας.

Έτσι έφθασε γι` αυτόν η ώρα του μοιραίου και αναπότρεπτου τέλους. Την ημέρα της γιορτής του η Τερέζα με ενημέρωσε για τη νοσηλεία του στην Αθήνα. Ελπίζαμε ότι θα επικοινωνούσαμε με την επιστροφή του, αλλά ματαίως. Παρηγοριά του ότι είδε τα τρία του παιδιά μεγαλωμένα να ακολουθούν το δικό τους δρόμο, σε συνθήκες πολύ καλύτερες από εκείνες που ζήσαμε εμείς στην ηλικία τους. Και την πιστή του Τερέζα να παραμένει γι` αυτά με διπλή στοργή: της μάνας και του πατέρα.

Όσοι από την ομάδα των συμμαθητών συνεχίζομε θα τον θυμόμαστε και θα τον μνημονεύομε στην καθιερωμένη καλοκαιρινή μας σύναξη.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΙΕΡΕΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΤ. ΠΡΕΚΑ

Εφημερίδα, Κοινωνικά, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνο το πρωινό της 4ης Ιανουαρίου του 2016 που επέστρεψες στο φως του Κυρίου μας γιατί και την ώρα του θανάτου σου έλαμπες σαν τον ήλιο παραδίδοντας το πνεύμα σου στους αγγέλους. Μοιραστήκαμε μαζί το πέρασμα της ζωής για εβδομήντα χρόνια και δεν έλειψαν ούτε για μια στιγμή η αγάπη και η αφοσίωση μερικές από τις σπάνιες αρετές σου. Ήσουν υπόδειγμα πατέρα και συζύγου, πρότυπο αξιωματικού του Λιμενικού Σώματος και θα ήθελα να υπενθυμίσω στους παλαιούς και να θυμίσω στους νεώτερους ότι στην Σαντορίνη χάριν της δικής σου πρωτοβουλίας οι φτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι του λιμένος απέκτησαν ιατρική περίθαλψη και σύνταξη και ότι στη Μύκονο ως Πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου φωταγώγησες το τότε λιμάνι και κατασκεύασες νέα προβλήτα. Στα 68 σου χρόνια έγινες ιερέας γιατί ήθελες να υπηρετήσεις και να ακολουθήσεις αυτόν που σε δίδαξε να αγαπάς και να προσφέρεις ανιδιοτελώς στους άλλους τον έναν και μοναδικό Κύριό μας. Αγάπησες τους ενορίτες σου, τους συνεφημερίους σου, τους ιεροψάλτες, το προσωπικό της Εκκλησίας και εκείνοι σου ανταπέδιδαν την αγάπη τους, την εκτίμηση και τον σεβασμό τους. Διακρίθηκες για το ορθόδοξο ήθος σου, τον ένθεο ζήλο, την απλότητα, την ταπείνωση, την εργατικότητα, την πίστη, την ευσέβειά σου και την μεγάλη σου αγάπη προς την εκκλησία μας αφήνοντας παρακαταθήκη στην Στούπα εκτός άλλων την μεγαλοπρεπή κατασκευή του Ι. Ναού Αγίας Τριάδος. Η προσφορά σου και η όλη καλή παρουσία σου στην Εκκλησία αναγνωρίσθηκε και επικυρώθηκε από τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο όταν, σε τίμησε με το ανώτατο για ιερείς, οφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου. Ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου την πνευματική σου οικογένεια, τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο, τον Πρωτοσύγκελο κ. Συμεών και όλους τους Ιερείς που ήταν πάντα στο πλευρό σου. Ευχαριστώ πολύ όλους τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους για την συνεισφορά τους στο έργο σου καθώς και τους τοπικούς φορείς. Ευχαριστώ πολύ συμπατριώτες νησιώτες Αμοργιανούς για την αγάπη τους.

Η ακούραστη συνοδοιπόρος σου πρεσβυτέρα Μαρία Πρέκα. Αιωνία σου η μνήμη.