Στην Πνευματική Εστία Σπάρτης ο συμπατριώτης μας ζωγράφος, από τον Κότρωνα, εξέθεσε τα έργα του από τις 19 έως τις 25 Απριλίου. Η έκθεση είχε τίτλο: Scriptorium ή ο κόσμος της σιωπής. Ο συγγραφέας Αριστείδης Κυριαζής αναφερόμενος στον καλλιτέχνη συμπατριώτη μας γράφει: Ο Λεωνίδας, με ευαισθησία και σεβασμό στην πλούσια παράδοση της ηρωικής Μάνης και ιδιαίτερα στο από χιλιετίες αξεπέραστο μοιρολόι της, με κυρίαρχο εργαλείο την πανέμορφη “βυζαντινή μικρογράμματη επισεσυρμένη γραφή”, συνθέτει επιδέξια στο τελάρο το χρώμα των λέξεων, παρουσιάζοντάς μας μια πρωτότυπη εξαίρετη δημιουργία όπου τα σχήματα των γραμμάτων δεν εκφράζουν μόνο φθόγγους αλλά επεκτείνονται σε συμβολικές μεταμορφώσεις που μας οδηγούν στην καλλιτεχνική συγκίνηση που προκαλείται από τον απαλό ρυθμό, τον έντονο ψυχισμό, τη θαυμαστή ποίηση και την ελευθερία της έκφρασης του λαϊκού ή έντεχνου λόγου.
Αρχείο κατηγορίας εφημερίδα
Επιστημονικό συνέδριο: Γιάννης Ρίτσος: ο ποιητής της Ρωμιοσύνης πραγματοποιήθηκε στο Γύθειο.
Επιστημονικό συνέδριο με θέμα “Γιάννης Ρίτσος: ο ποιητής της Ρωμιοσύνης” διοργάνωσε ο δήμος Ανατολικής Μάνης σε συνεργασία με το Γενικό Λύκειο Γυθείου, κατά το διήμερο 13 και 14 Απριλίου στο Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Ανατολικής Μάνης.
Στο συνέδριο έλαβε μέρος και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος που, στο ποιητικό του έργο, έχει εμπνευστεί από το Γιάννη Ρίτσο (φωτο ).
Κατά τη διάρκεια των εργασιών, στο χώρο υπήρχε έκθεση φωτογραφίας με θέμα “Γύθειο 1920-1930”, με έργα από την προσωπική συλλογή του συλλέκτη Κώστα Δρογκάρη.
Ο Γιάννης Ρίτσος συνδέεται με το Γύθειο λόγω της καταγωγής της μητέρας του αλλά και λόγω της φοίτησης σε σχολεία του.
Ο Μανιάτης Ανάργυρος Μαριόλης γενικός γιατρός της χρονιάς 2019 για την Ευρώπη
Ο Έλληνας Ανάργυρος Μαριόλης, διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης, είναι ο βραβευμένος από την WONCA Γενικός Γιατρός της Χρονιάς για όλη την Ευρώπη. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Οικογενειακών Ιατρών (WONCA) είναι μια παγκόσμια μη κερδοσκοπική επαγγελματική οργάνωση που εκπροσωπεί οικογενειακούς ιατρούς και γενικούς ιατρούς από όλες τις περιοχές του κόσμου. Η αποστολή της WONCA είναι να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των λαών του κόσμου μέσω υψηλών προτύπων φροντίδας στη γενική πρακτική / οικογενειακή ιατρική.
Ο βραβευθείς συμπατριώτης μας θα παραλάβει το βραβείο στη Μπρατισλάβα της Σλοβακίας στο συνέδριο της WONCA.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Η. ΒΕΝΙΖΕΛΕΑΣ
Είναι άχαρο και οδυνηρό να νεκρολογείς νέους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν έχεις συνεργαστεί και συναναστραφεί μαζί τους.
Αναφέρομαι στο Γιώργο Η. Βενιζελέα, που έφυγε από κοντά μας πριν λίγες ημέρες. Ο Γιώργος καταγόταν από τα Τσέρια της Δυτικής Μάνης και εργαζόταν στο Υπουργείο Εξωτερικών, στη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού. Σύζυγός του η Ευαγγελία, το γένος Σκοπετέα, με την οποία απέκτησαν δύο αξιόλογες κόρες, τη Μαρία (ιστορικό μουσειολόγο, που επιμελήθηκε τη λαογραφική συλλογή της Μάνης που στεγάστηκε στο χώρο του παλαιού Γυμνασίου Πλάτσας) και τη Γεωργία (που σπούδασε στο ΤΕΙ Μεσολογγίου και ασχολείται με εφαρμογές ηλεκτρονικών υπολογιστών).
Η δραστηριότητά του ήταν πολυποίκιλη. Άρθρα και φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Συνεργάστηκε με πολιτιστικούς και επαγγελματικούς συλλόγους, διοργανώνοντας εκδηλώσεις, όπως το Τουριστικό Πανόραμα καιτα Ταινάρια, στους δήμους Ανατολικής και Δυτικής Μάνης, Καλαμάτας, Αθηναίων, Πειραιά, Χολαργού καθώς και σε πολλά χωριά της Μάνης με τη βοήθεια πολιτιστικών και περιβαλλοντικών φορέων, αναδεικνύοντας τα Μανιάτικα ήθη και έθιμα.
Εκδόθηκαν και κυκλοφόρησαν οι πνευματικές δημιουργίες του από τις εκδόσεις «Αδούλωτη Μάνη» του Γιώργου Δημακόγιαννη: το 2003 ο «Ταξιδιωτικός και Πολιτιστικός Οδηγός της Μάνης», το 2011 το ιστορικό μυθιστόρημα «Ο Γενίτσαρος Μανιάτης». Το 2008 δημιούργησε δύο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Εκκλησίες με Ιστορία» που αφορούσαν 1.800 εκκλησιαστικά μνημεία της Μάνης καθώς και το διπλό ντοκιμαντέρ «Βυζαντινή Μάνη». Έργο ζωντανό, που οδηγεί τον αναγνώστη στις πολυπληθείς σελίδες του, μέσω των οποίων ζει περιπλανήσεις σε χωριά, καλντερίμια, γεφύρια, φαράγγια, σπήλαια, κάστρα και εκκλησίες.
Η αγάπη του για τον τόπο μας, τον τόπο της Μάνης, φώλιαζε στην ψυχή του, ώστε να γίνεται ακράτητο πάθος.
Φεύγοντας από κοντά μας άφησε πόνο και θλίψη. Εμείς όμως μέσα από το έργο του θα τον φέρνομε στη μνήμη μας, ενθυμούμενοι τις όμορφες στιγμές των συναναστροφών μας.
Θα λείψει από όλους μας, ως τρυφερός σύζυγος, στοργικός πατέρας, αγαπημένος αδελφός και φίλος. Έφυγε από κοντά μας αλλά τον αγκάλιασε η αιωνιότητα.
Θα τον θυμόμαστε πάντα σαν φίλο και στυλοβάτη της Μανιάτικης Ιδέας.
Αντώνης Ρουμανέας
POLITICAL ETHICS: THE MOST IMPORTANT CRITERION IN THE UPCOMING ELECTIONS
Political activism is a fundamental obligation for all citizens, especially for those who possess not only natural abilities and social solidarity skills, but also organisational and management skills, acquired through knowledge and experience during the course of their lives. Political activism based on ambition is not in itself reprehensible, as long as the political skills of a particular candidate exceed his or her ambition. History has shown that those nations, which elect politicians with high social solidarity skills, excellent organisational and managerial skills as well as ambition, have enjoyed peace and a high standard of living for a very long time.
The above thoughts are very relevant at present, now that legislation has enforced proportional representation in both the municipal and parliamentary elections. We have already witnessed an unusually high number of candidates in the municipal elections and a “flight” of current members of parliament from constituencies with few supporters of their political party. We have also seen misguided political events, tailored to the upcoming proportional representation elections. All of these activities show that in many cases, ambition surpasses the abilities, knowledge, organisational and managerial skills of candidates. It seems that many candidates, in addition to ambition, also have strong personal interest motives, financial and otherwise. These situations are a source of great concern for the election of a competent government for our country in the near future, first in the municipal sector and then in the state sector, since both municipal and state elections are both taking place in the year 2019.
In other countries, the activities described in the previous paragraph could be dismissed as random and occasional. In Greece, however, at a time when we are trying to exit from the ten-year long financial crisis of our country, caused mainly by financial irregularities on both the individual and state level, these activities are a cause for alarm, danger and great insecurity for the future. We see that many candidates for the next elections are currently following the same practices that have brought the public sector to bankruptcy. We need to search for the causes that have led us to the present situation, and to find ways to avoid catastrophic consequences that always follow the kind of activities described above.
A study of the history of different countries and geographical regions in the world proves that political ethics is the basis for individual nations’ success. The citizens of nations, which for a long time have been governed with strong political ethics, have been enjoying high prosperity and social wellbeing. Unfortunately, in our country, political ethics is not one of our strengths. On the contrary, we have seen elaborate schemes of disguising the personal and political motives of some candidates and the parties they belong to. These schemes, combined with the political immaturity of many members of the electorate, often bring to power populist leaders. Once a populist government is elected, the negative consequences of its governance are simply a matter of time. Post-election allowances given to certain groups which helped elect a particular candidate or political party, do not offer a permanent solution to the economic distress of these groups, nor contribute to balancing out financial irregularities among the citizens. On the contrary, they create resentment among those who are heavily taxed, and who in effect are paying for the allowances given to elected politicians’ favourite target groups.
In countries which have enjoyed for many years stable conditions of social and economic balance, citizens are politically mature enough to see through political and self-serving schemes, and therefore populist governments are a short-lived and easily reversed phenomenon. In countries like ours, particularly in the present precarious circumstances, choosing political candidates irresponsibly can be suicidal, because it changes Greece from a country with an uncertain future to a country with no future at all. This is why it is imperative that the most important criterion for electing a political candidate should be his or her political ethics. Only in this way the municipities, prefectures and the state will finally have an ethical and responsible government, which can then build a reasonable future for the generations to come.
In the present difficult circumstances, the Greek electorate has a moral obligation to look beyond personal interests, friendships and family relations. We need to vote for those candidates who have displayed social solidarity, effectiveness, but most importantly, political ethics in their personal and professional lives.
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΦΥΛΛΟΥ 241- ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019
Γιάννης Μπεχράκης (1960-2019)
Ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε φωτογραφία στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Εργάστηκε ως φωτορεπόρτερ από το 1987 στο πρακτορείο Reuters, του οποίου κατείχε τη θέση του προϊστάμενου του φωτογραφικού τμήματος στην Ελλάδα και την Κύπρο. Είχε βραβευτεί με πολλά διεθνή βραβεία και είχε εκθέσει δουλειά του σε ατομικές και συλλογικές εκθέσεις. Τον Δεκέμβριο του 2015 η εφημερίδα Guardian τον ανακήρυξε “φωτογράφο της χρονιάς”, για τη φωτογραφική κάλυψη της προσφυγικής κρίσης στο Αιγαίο και στην ελληνική ενδοχώρα. Τον Απρίλιο του 2016, η φωτογραφική ομάδα του πρακτορείου Reuters μοιράστηκε το κορυφαίο, διεθνώς, βραβείο Pulitzer/Κατηγορία φωτογραφίας “έκτακτης επικαιρότητας”, με τη φωτογραφική ομάδα της εφημερίδας The New York Times , «για τις καθηλωτικές τους φωτογραφίες, καθεμιά με τη δική της φωνή, που ακολουθούν κινούμενους πρόσφυγες μέσα από εκατοντάδες μίλια αβέβαιων συνόρων προς άγνωστους προορισμούς”. Έφυγε από τη ζωή στις 2 Μαρτίου 2019 σε ηλικία 59 ετών, μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Η οικογένεια Μπεχράκη είχε αρχική εστία και μόνιμη κατοικία, μέχρι το 19ο αιώνα ,τον οικισμό Τριανταφυλλιά της Μέσα Μάνης. Κατά τις επόμενες δεκαετίες άρχισε η σταδιακή μετοίκηση μελών της στο λεκανοπέδιο Αττικής και στην Καλαμάτα, αλλά και σε κοντινότερες πόλεις της Λακωνίας, το Γύθειο, τη Σπάρτη και την Αρεόπολη. Πολλά μέλη της διακρίθηκαν ή/ και διακρίνονται στον επιστημονικό και στον επιχειρηματικό χώρο αλλά και στην πολιτική.
Εκδήλωση: «Οι δρόμοι του μπαρουτιού» και φέτος στον Αλμυρό Βέργας Δυτικής Μάνης.
Πραγματοποιήθηκε και φέτος το Σάββατο 16 Μαρτίου, στον Αλμυρό της Βέργας, η καθιερωμένη πιά εκδήλωση με την ονομασία «δρόμοι του μπαρουτιού», σε ανάμνηση του φορτίου με μπαρούτι και μολύβι, που έφθασε εκεί προερχόμενο από τη Σμύρνη. Τη μεταφορά αυτή είχε αποφασίσει η Φιλική Εταιρεία, ορίζοντας υπεύθυνο για την προμήθεια και τη μεταφορά το Γρηγόριο Δικαίο – Παπαφλέσσα. Ακολουθώντας τις εντολές του Παπαφλέσσα, ο Ποριώτης καπετάν Χριστόδουλος Μέξης φόρτωσε, με απόλυτη μυστικότητα και μεγάλη προσοχή, στη σκούνα του Ποριώτη Φιλικού Μάνεση Χατζηαναστάση τα πολεμοφόδια (270 βαρέλια των 12 οκάδων μπαρούτι και έξι καντάρια ==6Χ 57= 342 κιλά μολύβι). Το πλοίο του «ΔΗΜΗΤΡΑ» κατάφερε και πέρασε όλα τα θαλάσσια μπλόκα και αγκυροβόλησε αρχικά στην Καρδαμύλη, όπου ξεφόρτωσε μέρος του φορτίου του. Στις 17 Μαρτίου, ο καπετάν Μέξης αγκυροβόλησε τελικά στο λιμανάκι του Αλμυρού, που ήταν και μανιάτικος τελωνιακός σταθμός. Το μπαρούτι κατέφτασε μέσα στη νύχτα πάνω σε μουλάρια, από τον Αλμυρό της Βέργας στη Μονή Μαρδακίου στη Νέδουσα, για να ετοιμάσουν φυσέκια για τον Αγώνα.
ΗΛΙΑΣ ΕΥΣΤΡ. ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑΣ
Επειδή λόγοι υγείας, αλλά πρωτίστως και ηλικίας, με ανάγκασαν να μη βρίσκομαι στην επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αιωνίας σου ανάπαυσης, σου απευθύνω αυτό το γραπτό ύστατο χαιρετισμό και αυτός είναι το πώς σε γνώριζα επί 70 περίπου χρόνια, εξάδελφε Ηλία.
‘Ησουν το μικρότερο από τα 6 εν ζωή παιδιά της αείμνηστης θείας μου Μαριώς. Όταν ήσουν 4 με 5 ετών εχήρεψε από μια «κακιά ώρα» όπως λέμε στο χωριό και αγωνίστηκε να μεγαλώσει όλα αυτά τα παιδιά της, Πέτρο, Βενετσιάνο, Βαγγέλη, Μίμη, Ζαφειρούλα και εσένα το μικρότερο.
Πόση επιμονή και πάθος για τη ζωή και πόση αγάπη και όρεξη είχες για να γίνει καλύτερο το χωριό σου, σύγχρονο και πολιτισμένο, ώστε να αναπτύσσεται σε όλους τους τομείς: πολιτιστικά, αγροτικά, τουριστικά.
Θυμάμαι το 1948 που αμούστακο παιδί ανέβηκες στην Αθήνα, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Που αλλού να πας; Στον θείο σου τον παπα-Γιώργη, και δούλεψες ως βοηθός σε κάποιο μπακάλικο εκείνης της εποχής, κάπου στις στήλες του Ολυμπίου Διός και επειδή έπρεπε κάποια ψώνια να τα πηγαίνεις στο σπίτι διαφόρων πελατών, το μαγαζί διέθετε ένα μικρό καροτσάκι με ρόλες ρουλεμάν και ένα ποδήλατο, αλλά ποδήλατο εσύ δεν ήξερες και προσπάθησες κάποιες Κυριακές ή Τετάρτες απόγευμα που είχες ελεύθερο χρόνο, να μάθεις. Πόση υπομονή και πείσμα σε διέκρινε στην εκμάθηση της οδήγησης ποδηλάτου, μέσα στα χωματένια στενά της Καισαριανής, μέχρι που εκτός από τα ματωμένα γόνατα, σκίσαμε και κανα δυό παντελόνια που έμπλεξαν στην αλυσίδα του ποδηλάτου.
Αργότερα το 1954-52 ως στρατιώτης του Ε.Σ. πόσο καμάρι και περήφανος αισθανόσουν που ήσουν στο Λόχο Βαθμοφόρων, ως Λοχίας, εσύ ένα παιδί «επαρχιωτάκι» όπως έλεγες. Το καλοκαίρι του 1954 σε θυμάμαι να ανεβοκατεβαίνεις το δρόμο του βουνού Καταφύγιο Τσερίων – Αγία Παρασκευή Ταϋγέτου (Κοψολαιμέικα), μια απόσταση περίπου 20 χιλιομέτρων, έχοντας πολλές φορές και μια αντένα κάποιου ξερού έλατου στον ώμο σου, μήκους 6 έως 8 μέτρων, για να τη χρησιμοποιήσεις ως στήριγμα στην κληματαριά του σπιτιού σου.
Το 1955 το καλοκαίρι σε θυμάμαι να συμμετέχεις ενεργά και υπεύθυνα στην πολιτιστική ανάπτυξη του χωριού μας μετέχοντας σε πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως στο θεατρικό έργο «Γκόλφω» στο ρόλο του Κίτσου.
Εν συνεχεία δημιούργησες οικογένεια, παντρεμένος με την αφοσιωμένη Λιλίκα σου μέσα στις δύσκολες στιγμές της καθαρά αγροτικής σου δραστηριότητας, απέκτησες δύο αγγελούδια την Μαρία και τον Στράτη και θυμάμαι που έλεγες: «έχω οργώσει τόσα χωράφια (λαχίδια με πολλές αγκωνές με κατσάβραχα) κάθε χρόνο στην αρχή με βόδια και εν συνεχεία με την μούλα, που αν τα έσμιγες στη σειρά, θα έπιαναν σε έκταση όλη τη Μεσσηνία» και κάθε χρόνο το μάζεμα και το θέρισμα το αλώνισμα και το λίχνισμα των δημητριακών και τέλος να πηγαίνεις το στάρι στο Βιρό στους νερόμυλους για να κάνεις αλεύρι. Να ασχολείσαι με το μάζεμα της ελιάς από τις αρχές του Νοέμβρη μέχρι το τέλος του Φλεβάρη στα δικά σου αλλά και για να βοηθήσεις κάποιους συγχωριανούς, όπως ακριβώς σε βρήκα μια Κυριακή μεσημέρι να ανακατεύσεις ένα τελευταίο χαρμάνι τσιμέντο, μπροστά στο μαγαζί του Σωτήρη Σαφιολέα του «Κουτσού», για να στρώσετε το δρόμο, να μπορεί να έρθει το αυτοκίνητο μέχρι την πλατεία του Ταξιάρχη, όνειρο μεταπολεμικής ιδέας, για να έρθει κάποιος πλανόδιος πραματευτής να φέρει φρούτα, ψάρια ή κάθε άλλο εμπόρευμα να το δεχθούμε και εμείς «φρέσκο» όπως έλεγες και όχι να το κουβαλάμε με μουλάρια από την Καρδαμύλη ή το Προσήλιο (Λιασίνοβα) ή ακόμη και από την Καλαμάτα μες τον ήλιο με το μουλάρι.
Όταν τελικά τη δεκαετία του 1980 αποφάσισες μια και ήσουν δεμένος με τα δρώμενα του χωριού να ασχοληθείς με τα κοινά, να γίνεις και εσύ μπροστάρης στην ανάπτυξη του μικρού σου χωριού σκεπτόμενος ότι οι διάφορες συναντήσεις μέσω Νομαρχίας με άλλες κοινότητες και Κοινοτάρχες θα άκουγες περισσότερες και καλύτερες προτάσεις για το καλό του τόπου σου, αποφάσισες να βάλεις υποψηφιότητα ως Πρόεδρος Κοινότητας και εξελέγης για μια δεκαετία, θυμάμαι πόση αγωνία αλλά και δέσμευση είχες όλα αυτά τα χρόνια της προεδρικής σου θητείας, ως Κοινοτάρχης.
Πόσα βράδια δεν φύγαμε από την ταράτσα του σπιτιού μου στην Λιμπόχοβα (Ζαχαριά) για να ανεβούμε στα τελευταία σπίτια στα Γιατρέϊκα και εν συνεχεία στου Κουτρούλη και στη δεξαμενή για να δούμε αν τρέχουν οι βρύσες, αν υπάρχει νερό ή στο Λεφτίνι να δούμε αν η αντλία λειτουργεί κανονικά γιατί τότε έκανες και το εσωτερικό δίκτυο ύδρευσης σε κάθε σπίτι, επειδή είχαμε άφθονο νερό και από τη δεύτερη πηγή νερού που έπεσε στο αρχικό δίκτυο της Λιασοβάς, που λόγω υψομετρικής διαφοράς υπήρχε μεγάλη πίεση και έσπαγαν οι σωλήνες.
Πόση αγωνία, (ως και υποθήκη της ιδιωτικής σου περιουσίας έβαλες το σπίτι που με πολύ κόπο είχες φτιάξει στην Καλαμάτα), δεν αντιμετώπισες για το δρόμο των κάτω οικισμών Πεδινού και Καταφυγίου όπου και η κατοικία σου.
Πόσα εμπόδια δεν αντιμετώπισες για τον δρόμο της Λιμπόχοβας να ενωθεί με τον κάτω δρόμο, αλλά θυμάμαι και αρχικά από την Ασκαδαρίτσα που κατέβασες (τσιμεντόστρωσες) με την πλατσίτσα της Λιμπόχοβας πόση διαφωνία είχαμε για αυτό το λόγο! πως το τσιμέντο χάλασε το μισοκατεστραμμένο καλντερίμι του δρόμου που ένωνε την Λιμπόχοβα με τους επάνω οικισμούς. Τότε είχα τόσο θυμώσει που την πρώτη εβδομάδα δεν κατέβαζα το αυτοκίνητό μου στη Λιμπόχοβα και το άφηνα επάνω στο Σωποτό παρότι εσύ επέμενες ότι έτσι όπως ήταν το καλντερίμι δεν μπορούσε άνθρωπος να το διαβεί και εσύ ως Κοινοτάρχης ενδιαφερόσουν για την σωματική ακεραιότητα των κατοίκων και την εξυπηρέτησή τους, μεταφέροντας διάφορα βαριά αντικείμενα, όπως ψυγείο, κουζίνα κ.λπ. στα σπίτια τους.
Και πράγματι έτσι ήταν, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι και με έναν μουντό καλοκαιρινό ουρανό κατεβαίνοντας από τα πάνω Τσέρια με τη θεία μας τη Γεωργίτσα τη Μπάκενα που είχε παραμείνει στο μαγαζί της κόρης της, μια και θα είχε παρέα θα κατεβαίναμε μαζί στη Λιμπόχοβα όταν φθάσαμε εκεί στο αλώνι των Μπενέων που οι λάμπες της ΔΕΗ ή δεν φωτάνε τον δρόμο από τα φύλλα των δέντρων που τις κρύβουν ή είναι πολλές φορές καμένες. Άκουσα δίπλα μου τη θεία μας να λέει «μπα! καλή του ώρα του ανηψιοού μου του Κάτσουλα που τσιμεντόστρωσε τον δρόμο! αλλιώς θα είχαμε σκοτωθεί εμείς οι Λιμποχωρίτες» και τότε κατέκρινα τον εαυτό μου, στο είπα την επομένη μέρα που σε είδα, για τις αντιρρήσεις και διαφωνίες που διατύπωνα, αλλά επειδή και εγώ πεισματάρης Τσεριώτης, αντιπρότεινα ότι θα μπορούσε να επισκευασθούν τα κατεστραμμένα αγκωνάρια, αλλά και τα 3-4 σκαλιά εκεί στη ρούγα της Παναγίας που τσιμεντοστρώθηκε αργότερα μπροστά στο βράχο που παίζαμε τρίλιζα. Τι θα γινότανε; Θα σκαρφάλωνε το αυτοκίνητο;
Στο δρόμο πάλι της Λιασοβάς και τι δεν ακούστηκαν! Αλλά η Λιασοβά ήταν λιότοπος για το χωριό και ήταν απαραίτητο να πάει αγροτικός δρόμος, όπως έλεγες, να μπορεί ο καθένας να μεταφέρει τα τσουβάλια, τις ελιές ή τα λιπάσματα σ’ αυτή την απόσταση των 2-3 χιλιομέτρων χωρίς να χρησιμοποιεί όπως παλιά τα ζώα γι’ αυτές τ ις μεταφορές, γιατί και τα ζώα θα λείψουν, λόγω των αυτοκινήτων, αλλά και οι χωρικοί και ζώα να έχουν, δεν θα μπορούν να τα φορτώνουν και να τα ξεφορτώνουν αφού θα γερνούν, και όμως κατόρθωσες παρ’ όλα τα εμπόδια και τις κακόβουλες διαδόσεις να πας με τη δική σου και μόνο επιμονή από άλλη κατεύθυνση το δρόμο που ικανοποίησες και άλλες περιουσίες (κτήματα).
Έτσι σε γνώρισα μια ολόκληρη ζωή να θέλεις να εξυπηρετήσεις τον συνάνθρωπό σου με επιμονή και υπομονή, με ζήλο για ένα καλύτερο αύριο του τόπου μας. Αλλά και με τη δική σου ευρύτερη οικογένεια φρόντισες να ενώσεις με τα πατρογονικά δεσμά των Ταβουλαραίων αφού κάποιο καλοκαίρι και μάλιστα στη γιορτή του εγγονού σου Ηλία μάζεψες όλο το σόι, ξαδέλφια, ανήψια, εγγόνια για να γνωριστούν μεταξύ τους.
Πράγματι η ζωή μας επιβραβεύει ως προς την κοινωνικοποίηση και την αναγνώριση της προσφοράς μας ως πολίτες, η Άτροπος όμως μοίρα μας δίνει το πιο πικρό φαρμάκι από τα τόσα που έχουμε στο διάβα της ζωής μας καταπιεί. Να θρηνήσεις εν καιρώ ειρήνης το δικό σου παιδί, τον αξιαγάπητο, ευγενικό και πάντα πρόθυμο Στράτη σου. Να πας εκεί και να τον συναντήσεις και να τον μαλώσεις που δεν πρόσεχε έγκαιρα τον εαυτό του, ενώ έτρεχε να φροντίσει όλους τους άλλους.
Καλό ταξίδι ξάδελφε και να ξέρεις ότι η κόρη σου Μαρία, ο γαμπρός σου, η νύφη σου, τα εγγόνια σου, πάντα θα σε θυμούνται μέχρι που ο δισέγγονός σου που θα μάθει για σένα θα σε αναφέρει στη θύμησή του.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.
Βαγγέλης Μπενέας
MANIOT SOLIDARITY”: 20-YEAR ANNIVERSARY – CONCEPT AND EVOLUTION
The current “Maniot Solidarity” is the 241st issue is our newspaper. This means that for 20 continuous years, our newspaper has been reaching its Maniot and philo-Maniot readers every single month, without interruption or multiple-month issues.
At the beginning of 1999, when our association decided to publish a Maniot newspaper, we were not aware of the difficulties involved in such an undertaking. However, for those of us who were determined to devote our precious free time to this effort, our love for Mani was stronger than the difficulties. For the past 20 years, we have kept researching and publishing data referring to the heritage that our ancestors have bequeathed to us, connecting elements of the past to the needs of the present and the prospects for the future. We have been envisaging a bright and prosperous future for Mani and its future generations. With optimism and strong will we are devoted to continuing our publication.
The course of our efforts has not always been smooth. We have encountered many obstacles in our path. Through team work and determination, the members of our association and its leaders managed to overcome these obstacles. Print media has been hit hard in recent years, and the economic crisis in our country has made matters even worse. We had to mobilise all our forces and resources in order to survive. We are grateful to our loyal readership who has supported us during these hard times. It is due to their support and our determination that we have managed to survive.
At the 10th anniversary of our newspaper, we decided to go further by expanding our publishing efforts. As our knowledge of the history and the evolution of social data in our area improved, we broadened our horizons, and ventured for the first time into the publication of books referring to Mani. Our publications so far have been: “Guide to Tourist Investments”, “Pages from the History of Mani, Volume I”, and “Western Mani: Sightseeing Important Sites, Starting in Kalamata”. We continued with the publication of the 2-volume book “Travel Routes in Outer, Inner and Lower Mani and Vardounia” with detailed information on various villages.
As the 20th anniversary of our newspaper drew near, our publishing efforts turned to electronic media. We have redesigned our website www.maniatiki.gr , which is being visited by a disproportionately high number of readers, given the small population of Mani. We have also completed the second volume of the book “Pages from the History of Mani”, which covers the historical period until the revolution of 1821, which will be published soon. Through both our printed and electronic press publications, we have strived to present to Maniots and philo-Maniots the history, geography, customs and traditions of Mani in a structured and objective way. We feel that in the multicultural Mani of today, it is our moral duty to showcase the long history of small Maniot societies and their achievements as well as their struggles for retaining their freedom and administrative autonomy through the centuries.
In closing this article, we think that is is timely to repeat an excerpt from the lead article of our first issue of April 1999: “By publishing this newspaper, we hope to fill a void. Mani is characterised by sparse settlements and populations. The infertile soil, the need for work and the civil conflicts have forced a high number of Maniots to emigrate to other areas of Greece and abroad. However, Maniots retain their main characteristics: their love for the land of their ancestors, its institutions, the activities of its inhabitants and their concern for a prosperous future. Our newspaper intends to inform on all these issues, as they are developing in the present time, so that Maniots can learn reliably and objectively the news of our area. Mani is an area integrated with its inhabitants, who through heredity and century-long living in the same physical area have developed a common way of life and have distinguished themselves in the Greek struggles for independence. Our newspaper will strive to locate relevant information and data in hard-to-find archives and resources , so that it becomes known to Maniots, and particularly young Maniots, and so that it can inspire all of us in our way forward.”
On the occasion of our 20th anniversary, we assure our readers that today, in 2019, our newspaper continues on the same course. The main ideas which were expressed in the previous paragraphs should be considered as an open invitation to our younger readership, to align with the goals of our publishing efforts and prepare themselves for the future.
THE EDITORIAL BOARD