Όλα τα άρθρα του/της admin

ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ

Μέρος του πρώην στρατοπέδου Μαντούβαλου στο Γύθειο σχεδιάζεται να παραχωρηθεί στο Δήμο Ανατολικής Μάνης για κατασκευή κλειστού γηπέδου

Το Σάββατο, 3 Μαΐου, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής Λακωνίας Θανάσης Δαβάκης πραγματοποίησε επίσκεψη στο πρώην Στρατόπεδο Ταγματάρχη Π. Μαντούβαλου στο Γύθειο με τη συμμετοχή αρμοδίων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η εν λόγω επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνονται για την αξιοποίηση στρατιωτικών υποδομών, με στόχο τη μέγιστη δυνατή απόδοση προς όφελος της τοπικής κοινωνίας και της ευρύτερης αναπτυξιακής προοπτικής της περιοχής της Λακωνίας

Ο κ. Δαβάκης δήλωσε σχετικά:

«Το περασμένο Σάββατο, επισκέφθηκα το πρώην Στρατόπεδο Μαντουβάλου στο μαζί με αρμόδια στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Η επίσκεψη αυτή, έρχεται σε συνέχεια σύσκεψης στο γραφείο μου με τη συμμετοχή του Δημάρχου Ανατολικής Μάνης Πέτρου Ανδρεάκου, του Προέδρου του Πανγυθειατικού Αθλητικού Συλλόγου Γρηγόρη Αναγνωστάκου και αρμόδιους επιτελείς. Εκεί αποφασίσαμε, να παραχωρηθεί μέρος του στρατοπέδου για τη δημιουργία Κλειστού Αθλητικού Κέντρου στο Γύθειο και άλλων κοινοφελών σκοπών».

 «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», όπως έλεγαν στην αρχαία Ελλάδα. Μπορεί να αποφασίστηκε πριν από λίγους μήνες το κλείσιμο του στρατοπέδου αλλά, αν η εξαγγελία παραχώρησης ολοκληρωθεί, θα δοθεί έτσι η δυνατότητα για προώθηση των υποδομών στον αθλητικό τομέα της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μάνης.

Εκδηλώσεις στην Καλαμάτα και στην Τραχήλα για την επέτειο της μάχης της Καλαμάτας(28.4.1941)

Η Μάχη της Καλαμάτας (28.4.1941) ανάμεσα στους εισβολείς στην Ελλάδα του ναζιστικού στρατού από τη Μακεδονία και τα υπολείμματα του Αγγλικού Εκστρατευτικού Σώματος που υποχωρούσαν προς νότο με σκοπό την διεκπεραίωση τους στην Αίγυπτο με μικρά πλοία ή υποβρύχια, ήταν η τελευταία μάχη στην ηπειρωτική Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις φετινές επετειακές εκδηλώσεις στην Καλαμάτα συμμετείχαν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, και βετεράνοι του εκστρατευτικού σώματος (που εκτός από τους Άγγλους συμπεριλάμβανε και στρατευμένους από τις τότε Αγγλικές αποικίες).

Στη συνέχεια των εκδηλώσεων στην Καλαμάτα μία μικρή εκδήλωση έγινε και στην Τραχήλα της Δυτικής Μάνης, με τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας του Συλλόγου των ομογενών μας της Μελβούρνης «ο Παπαφλέσσας» και με την παρουσία του Αυστραλού ιστορικού φιλέλληνα Jim Claven και της πρέσβεως της Αυστραλίας Alison Duncan. Η πλάκα φιλοτεχνήθηκε σε ανάμνηση της διαφυγής στην Αίγυπτο 200 στρατιωτών του αγγλικού εκστρατευτικού σώματος από την Αυστραλία, που αποκρύφτηκαν και τροφοδοτήθηκαν από Μανιάτες και τελικά φυγαδεύτηκαν στην Αίγυπτο μετά την δυσμενή γι` αυτούς έκβαση της μάχης της Καλαμάτας.

Απονεμήθηκαν οι Γαλάζιες Σημαίες σε παραλίες για το 2025

ÃÁËÁÆÉÁ ÓÇÌÁÉÁ ÓÔÇ ÐÁÑÁËÉÁ ÔÔÏÕ ËÏÕÔÑÁÊÉÏÕ (EUROKINISSI/ ËÕÄÉÁ ÓÉÙÑÇ)

Σ` αυτές περιλαμβάνονται πέντε παραλίες στη διοικητική περιοχή του Δήμου Καλαμάτας;• Ανατολική Καλαμάτα 1/Ανάσταση  • Δυτική Καλάματα-Παραλία Κορδία •          Ανατολική Καλαμάτα 2-Τέρμα Ναυαρίνου • Βέργα-Αλμυρός • Μικρή Μαντίνεια (οι δύο τελευταίες στο τμήμα της ΒΔ Μάνης που το 1998 εντάχθηκε διοικητικά στο δήμο Καλαμάτας)

Για πρώτη φορά φέτος δεν περιλαμβάνεται σ` αυτές καμία παραλία στη διοικητική περιοχή των δύο δήμων της Μάνη

Η «Γαλάζια Σημαία» απονέμεται από το 1987, σε ακτές που πληρούν αυστηρές προϋποθέσεις. Για την βράβευση- που έχει διάρκεια ενός έτους – απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κριθεί «εξαιρετική» η ποιότητα των υδάτων. Επιπλέον, πρέπει να τηρούνται και τα υπόλοιπα από τα συνολικά 33 κριτήρια για τις ακτές. Σε αυτά περιλαμβάνονται – μεταξύ άλλων – η καθαριότητα, οργάνωση, πληροφόρηση, ασφάλεια λουόμενων και επισκεπτών, προστασία του φυσικού πλούτου της ακτής και του παράκτιου χώρου και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Ο μηδενισμός των παραλιών με Γαλάζιες Σημαίες στη Μάνη αποτελεί «καμπανάκι κινδύνου», απευθυνόμενο κυρίως στους αιρετούς εκπροσώπους, ιδιαίτερα των παραλιακών περιοχών και της κεντρικής διοίκησης των δήμων. Οι παραλίες απαιτούν ποιοτικού χαρακτήρα έργα ουσίας, ώστε το περιβάλλον, χερσαίο και υδάτινο, να παραμένει στη φυσική του κατάσταση. Οι επιπόλαιες και επιφανειακές παρεμβάσεις δεν αποτελούν ριζικές λύσεις που να οδηγούν σε μόνιμα ποιοτική κατάσταση.

Ο Χρήστος Μαραφάτσος με οικογενειακές ρίζες από τη Λακωνία και τη Μάνη μιλάει για τη σχέση του με τον Ντόναλντ Τραμπ.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ουάσιγκτον, αλλά οι ρίζες μου είναι περήφανα και βαθιά ελληνικές. Ο πατέρας μου, Γιώργος Μαραφάτσος, γεννήθηκε στη Σπάρτη και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία έντεκα ετών, ενσαρκώνοντας το όνειρο του μετανάστη και ενσταλάζοντας στην οικογένειά μας τις διαχρονικές αξίες της σκληρής δουλειάς, της πίστης και της τιμής. Οι παππούδες μου κατάγονταν από τα λακωνικά χωριά Κροκεές και Βορδόνια. Ανθρωποι της γης, της Εκκλησίας και της ανθεκτικότητας. Από την πλευρά της μητέρας μου, η οικογένειά μας κατάγεται από τα Καρδάμυλα της Χίου και την Αθήνα.

Οι παππούδες μου έχτισαν τη ζωή τους από το τίποτα – και ποτέ δεν παραπονέθηκαν. Υπέμειναν τον πόλεμο, τη φτώχεια και τον εκτοπισμό. Και όμως, έδωσαν περισσότερα από όσα είχαν. Στον σημερινό κόσμο – γεμάτο δικαιώματα και ηθικό σχετικισμό – αυτό το θεμέλιο του χαρακτήρα είναι μια πυξίδα που δεν εγκαταλείπω ποτέ. Τροφοδοτεί τα πιστεύω μου, τη διπλωματία μου, την υπηρεσία μου στην ελληνοαμερικανική κοινότητα και την πίστη μου στην αποστολή του Προέδρου Τραμπ να αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο μέσω της πίστης, της ισχύος και των αρχών»

 «Σήμερα, υπηρετώ ως πρόεδρος των «Ελληνοαμερικανών για τον Τραμπ», εργαζόμενος με υπερηφάνεια στο πλευρό του βουλευτή Γκας Μπιλιράκη και της βουλευτού Νικόλ Μαλλιωτάκη».

Αποσπάσματα από τη συνέντευξή του στο Δημήτρη Δανίκα για το «Πρώτο Θέμα».

ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ – ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ «ΛΙΘΑΡΙ»

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΟΤΣΗ

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΑΒΙΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΝΗΣ

Το «ΛΙΘΑΡΙ» βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα,  με χώρο ευρύχωρο για άνετη στάθμευση. Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο προς τις Κιτριές στο ύψος του Αρχοντικού, στην πρόσφατα διαμορφωθείσα βοτσαλωτή παραλία, πινακίδα με τον τίτλο του καταστήματος μάς οδηγεί στον ενδότερο χώρο του. Εισερχόμενος, εντυπωσιάζεται ο επισκέπτης από την περιποίηση των ιδιοκτητών και του λοιπού προσωπικού.

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το καλοκαίρι του 1997 και από τότε λειτουργεί ανελλιπώς χειμώνα – καλοκαίρι. Η υπαίθρια αίθουσα φιλοξενεί μεγάλο αριθμό επισκεπτών, ενώ για το χειμώνα υπάρχει ο εσωτερικός χώρος του παλιού ελαιοτριβείου.

Άμεση η πρόσβαση στη θάλασσα, και με ειδικές εγκαταστάσεις για πρόσβαση ατόμων με ειδικές ανάγκες, που επιθυμούν να απολαύσουν το μπάνιο τους, ενώ ομπρέλες και ξαπλώστρες προσφέρονται δωρεάν στους λουόμενους.

Η πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα προσφέρει μαγειρευτά φαγητά καθώς και της ώρας, ως και εκλεκτές ποικιλίες θαλασσινών και κρεατικών που συνοδεύονται από διαλεχτά κρασιά, τσίπουρα και αναψυκτικά.

Στο θαυμάσιο μπαρ η εξυπηρέτηση είναι εντυπωσιακή. Εκεί προσφέρονται διάφορα κοκτέιλ και σπιτικά γλυκά που συνοδεύουν τον καφέ, ή άλλα ροφήματα.

Το «ΛΙΘΑΡΙ» είναι μια μονάδα αντάξια του φυσικού κάλλους της περιοχής, που σέβεται τον πελάτη ώστε ο πελάτης να επανέρχεται ξανά και ξανά, φεύγοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Αντώνης Ρουμανέας

INFORMATION OVERLOAD AS THE ENEMY OF INFORMATIONAND THE COURSE OF ACTION TO ADDRESS IT

MAIN ARTICLES IN ENGLISH

With the “opening up” of our region 3–4 decades ago, new residents were drawn to its unique natural, climatic and cultural features. For the first time since Mani appeared as a distinct entity in historical records, the integration of these newcomers, due to their number and diversity, has become a very difficult task. This is what leads us to seek, in various ways, the recording, evaluation, and promotion of the region’s social and historical characteristics, aiming to offer elements of self-awareness to our fellow citizens and to deepen the understanding of the area for those new residents who have chosen to settle here.

To serve this goal, we at MANIOT SOLIDARITY are especially drawn to researching the flow of social and historical elements of our region, as recorded by notable intellectuals of Mani, those who became widely recognised writers and journalists over the two centuries of the modern Greek state. We republish their texts, particularly those closely connected to our region, their homeland. Our readers have, of course, understood this by simply observing each issue. However, our exploration of such texts has also led us to a comparative approach between the quality of writing in books and journalistic texts of older periods and the current one, which we would like to present below. We do this to better justify our choices and to connect them to a broader framework for helping new residents become acquainted with our region.

The literary and journalistic texts of earlier times are characterised by structure and precision, with meanings that are immediately understandable. The texts are dense with content, directly accessible to their readers. These features form a quality archive of documented material that outlines our land and defines the concept of MANI both as a place and as a way of life for its people. We make these observations in contrast to much of the literary and journalistic output of today, emphasizing our determination not to follow this general trend, but instead to draw inspiration from the journalism of the past.

Modern technologies, as they have evolved, have created a deluge of information through contemporary communication channels (radio, television, print and digital media, and the internet). Today’s citizen endures this endless flow 24 hours day, which whether you look at it or turn your gaze away, is always there to overwhelm you. Today’s citizen has “matured” under its influence and now “lives” through headlines with capital letters on screens, thus devaluing the significance of capital letters of the old writing, which were crucial elements for structuring the most important chapters of our very lives. 

At MANIOT SOLIDARITY we strive to adopt only those characteristics of new technology that do not compromise the quality and richness of written language and meanings, as these were taught to us a few decades ago by our elders —at home and in school— and as we continue to see them reflected in older writings. From the very first issue, our primary goal has been to combat information overload. We attempt this by filtering the news and limiting it to that which directly or indirectly concerns our broader region. Our principle is that news should not be a dry report, but should include a critical perspective and a thoughtful commentary, always presented gently, with the aim of encouraging readers to reflect. We also reject any attempt to create a climate of petty political manipulation through the repeated presentation of the same news at different stages of its development, avoiding the deliberate misinformation that this tactic can cause. We prioritise news based on the social benefit that can be produced by implementing its content, while identifying and silencing elements of subjective bias.

Ultimately, we are convinced that the course we follow in crafting the content of each issue not only counters the phenomenon of information overload, an endemic illness in modern communication, but also offers reliable and objective information about our region. This contributes not only to strengthening pride in our homeland, but also to the harmonious integration of Mani’s new residents. These aims are also embedded in the mission of our non-profit association of the same name, which has been publishing this newspaper for 27 years.

THE EDITORIAL BOARD

ΗΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΕΑΣ

εφημερίδα

Ένας ακόμα συμμέτοχος στις σημαντική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών θεσμών της Δυτικής Μάνης, κατά την κρίσιμη δεκαετία 1975 -1985, έφυγε από τη ζωή.

Η οικογένειά του, όπως και πολλές άλλες της Μάνης, ακολούθησε το δρόμο της μετανάστευσης στην Αυστραλία προς βιοπορισμό, όταν άνοιξε αυτός ο δρόμος κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τον γνώρισα,μετά την επιστροφή του,  κατά τα πρώτα χρόνια της μακράς εκπαιδευτικής μου υπηρεσίας στην Καρδαμύλη με την ιδιότητα του γονέα που εντάχθηκε στη μικρή ομάδα εκπαιδευτικών και γονιών που σχεδίαζαν και υλοποιούσαν ενέργειες για αναβάθμιση του Γυμνασίου και για ίδρυση Λυκείου. Τότε είχε ολοκληρώσει και την κατασκευή του μεγάλου διώροφου σπιτιού του που στο ισόγειο στέγασε το παντοπωλείο του και το ανώγειο προοριζόταν για κατοικία του. Το 1984 ήταν υπό κατασκευή ο δεύτερος όροφος του κτιρίου του Γυμνασίου που θα στέγαζε το Λύκειο που είχε ιδρυθεί πριν από δύο χρόνια και αναπτυσσόταν γοργά σε αριθμό μαθητών και τμημάτων. Ο εργολάβος είχε συμβατική υποχρέωση να παραδώσει το κτίριο το αργότερο στις 31 Αυγούστου αλλά όπως συμβαίνει συνήθως στα δημόσια έργα οι καθυστερήσεις αυξάνουν τα κέρδη με αποτέλεσμα το σχολείο να μην έχει χώρο για να στεγαστεί. Τότε η συντονιστική επιτροπή (Διευθυντής, Σχολική Επιτροπή, Σύλλογος Γονέων) ζήτησε από τον Ηλία να στεγαστεί προσωρινά στον άνω όροφο του νεόδμητου σπιτιού του. Έτσι και έγινε. Μεταφέραμε με το μελισσοκομικό φορτηγό του αδελφού μου και με τη βοήθεια πολλών μαθητών τα τραπεζοθρανία, τα καθίσματα, τους πίνακες και τα λοιπά αναγκαία για τη λειτουργία του σχολείου και τα στριμώξαμε στα στενά για σχολείο δωμάτια του σπιτιού του Ηλία. Έτσι, σε «πολεμικές» συνθήκες λειτουργήσαμε μέχρι τα Χριστούγεννα και γλιτώσαμε από την αναστολή λειτουργίας του σχολείου, δύο χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Από τότε χαιρετιόμαστε με εγκαρδιότητα όταν τύχαινε να συναντηθούμε στο κατάστημά του ή στην πλατεία του χωριού, μέχρι την τελευταία περιπέτεια της υγείας του. Η Φωτεινή μου μετέφερε αισιοδοξία για ανάρρωση από το πέσιμό του, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε.

Θα τον θυμόμαστε ως συμμέτοχο στις αξιόλογες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες εκείνης της περιόδου. Οι άνθρωποι φεύγουν, τα κοινωνικά έργα μένουν  και μαρτυρούν το πέρασμά τους.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΠΟΤΗΣ) ΧΟΥΣΕΑΣ

εφημερίδα

Αποχαιρετίσαμε ένα ακόμα μέλος της παρέας του Πραστείου κατά τη δεκαετία του 1970. Τότε «που ζούσαμε». Βγαλμένη από το «γύψο» της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, η κοινωνία, έκανε δειλά – δειλά βήματα αυτοθέσμισης σε όλους τους τομείς. Εκεί, στην καμάρα του μαγαζιού του Παναγιώτη Βεζυρέα, ανάμεσα σε δύο ποτήρια κρασί και λίγο μεζέ, ζυμώναμε τα βράδια με αιρετούς της αυτοδιοίκησης και γονιούς μαθητών, ιδέες για την τοπική αυτοδιοίκηση και την τοπική εκπαίδευση. Ο Πότης ανήκε στην πρώτη κατηγορία, εκλεγμένος κοινοτικός σύμβουλος με τον πρόεδρο Στέλιο Ξεπαπαδέα, είχε ενστερνιστεί πλήρως την απόφασή του να περάσει ο δρόμος το γεφύρι για να εξυπηρετούνται οι ελαιοκαλλιεργητές των 10 000 ελαιόδεντρων του Πάνω Κάμπου του χωριού, που μέχρι τότε έκαναν όλες τις εργασίες στα κτήματά τους με τα μουλάρια. Ο Πότης στάθηκε κοντά στο Στέλιο και την απόφαση να ανοίξουν το δρόμο, εκτελώντας το έργο με προσωπική τους αυτεπιστασία για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και να ολοκληρωθεί με τους ισχνούς οικονομικούς πόρους της Κοινότητας. Τους συμπαραστάθηκα προωθώντας όλο το γραφειοκρατικό μέρος της προσπάθειας και από τότε κρατάει η φιλία μας και η αλληλοεκτίμηση.

Παρ` όλες τις υποχρεώσεις μου στην εκπαίδευση, όλα αυτά τα 50 χρόνια που πέρασαν από τότε, είχαμε τουλάχιστο μία συνάντηση κάθε καλοκαίρι, όπου αναπαραγόταν η ατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου και τα μικροσυμβάντα αυτής της συντονισμένης δράσης. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα μαζί με δύο εξαιρετικούς συμπατριώτες και φίλους, τον Πότη Στεφανέα, που εκείνα τα χρόνια ήταν στην Αμερική αλλά είχαμε στην παρέα τον Τηλέμαχο, τον πατέρα του, και τη φιλόλογο Ποτούλα Κομπιλήρη, κόρη της φωτεινής προσωπικότητας του Πραστείου, του δάσκαλου και πολύγραφου συγγραφέα των τοπικών ιστορημάτων Παναγιώτη Κομπιλήρη, μόνιμα εγκατεστημένης στο Καναδά, που ερχόταν τα καλοκαίρια στην πατρική γη και στο σπίτι που μεγάλωσε.

Το περασμένο καλοκαίρι ο Πότης, παρά την ηλικία του, ήταν, όπως πάντα, κεφάτος και χαμογελαστός, έδειχνε ότι πάλευε με επιτυχία τα γηρατειά. Φαίνεται ότι ο χειμώνας τον καταπόνησε και δεν τα κατάφερε…

Ήταν ένας απλός άνθρωπος, νοικοκύρης, πιστός δουλευτής στην περιουσία του με βοηθό το μουλάρι του, που το κράτησε στη δούλεψή του μέχρι τελευταία, αλλά πάνω από όλα έντιμος στις συναλλαγές του και ντόμπρος στην έκφρασή του. Δυστυχώς, οι χαρακτήρες με αυτά τα απλά προσόντα περιορίζονται όσο περνούν τα χρόνια. Αυτό δεν εμποδίζει εμάς που βιώσαμε μακροχρόνια συναναστροφές με αυτού του είδους χαρακτήρες, όχι μόνο να τους θυμόμαστε αλλά και να προβάλλομε σε κάθε ευκαιρία αυτό το καθαρό μοντέλο ζωής.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΕΛΟΥΡΗΣ

εφημερίδα

Στον Αντώνη Φελούρη αναγνωρίζεται από όλους η ισχυρή συμβολή του στην λακωνική δημοσιογραφία και στον τοπικό τουρισμό. Ήταν ο ιδρυτής του μοναδικού στη Λακωνία τηλεοπτικού σταθμού «ΕΛΛΑΔΑ TV», μέσω του οποίου συνέβαλε καθοριστικά στην ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας για πάνω από 30 χρόνια.

Επιπλέον, το 1972, δημιούργησε στο Γύθειο το ξενοδοχείο «ΛΑΚΩΝΙΣ», το οποίο αποτέλεσε για πολλά χρόνια σημείο αναφοράς για την τουριστική ανάπτυξη της Λακωνίας, φιλοξενώντας πολιτικούς, προσωπικότητες του διεθνούς jet set και αστέρες του Χόλυγουντ.

Για αρκετά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της Αερολέσχης Σπάρτης.

Τον γνώρισα προσωπικά το 1995 και για πολλά χρόνια, κατά την παραμονή μου στη Σπάρτη, λόγω των εκπαιδευτικών μου καθηκόντων, συναντιόμαστε και είχαμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις σε εγκάρδιο κλίμα για τρέχοντα κοινωνικά θέματα της Λακωνίας αλλά και πυκνές αναφορές στην κοινή μας καταγωγή μας από τη Μάνη. ¨Ήταν πάντοτε πρόθυμος να προβάλλει, από το τηλεοπτικό του κανάλι, τις καινοτόμες δράσεις στον εκπαιδευτικό χώρο που συντόνιζα στα πλαίσια των υπηρεσιακών μου καθηκόντων, μέσω προσωπικών συνεντεύξεων και κάλυψης των σημαντικών εκπαιδευτικών συνεδρίων που διοργανώναμε.

Δυστυχώς ο τηλεοπτικός του σταθμός δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό και ο Αντώνης, όπως πληροφορήθηκα, εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα, όπου τον βρήκε ο θάνατος στις 19 Απριλίου. Ο τόπος καταγωγής του, το Γύθειο, τον δέχτηκε στην τελευταία του κατοικία.

Οι άνθρωποι «φεύγουν», οι εικόνες τους μένουν. Και του Αντώνη η εικόνα θα είναι με το χαμόγελό του, που απέπνεε εγκαρδιότητα και προσήνεια.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΣΙΔΗΡΟΥ – ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Γ. ΝΤΑΗ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

στα Μπαζιγέικα Πηγής – Πλάτσας

Λίγα μέτρα πιο πάνω από την πρώην ταβέρνα το «Αρχοντικό της Ζαχαρούλας» λειτουργεί εδώ και μια δωδεκαετία το εργαστήριο σιδηροκατασκευών – αλουμινοκατασκευών του Δημήτρη Νταή. Πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση με δυναμική σχεδίαση και προηγμένη τεχνολογία.

Κουφώματα, πόρτες, κάγκελα είναι μερικά από τα είδη που κατασκευάζονται σε ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων. Ιδιαίτερη όμως σπουδαιότητα έχουν για τους κατασκευαστές τα ενεργειακά κουφώματα και οι πέργκολες αλουμινίου, ηλεκτρικές και σταθερές. Για τους λάτρεις της αισθητικής υπάρχει μεγάλη ευελιξία που κάνει πραγματικότητα κάθε επιθυμία του πελάτη.

Η επιχείρηση «Νταή» έχοντας καταφέρει να αποσπάσει ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς σε συνδυασμό με τη σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό που τη διακρίνει είναι λογικό να θεωρείται «περιζήτητη νύφη» στον έντονο ανταγωνισμό που κυριαρχεί στην περιοχή, με τιμές προσιτές για κάθε βαλάντιο. «Εκείνο που μας ενδιαφέρει περισσότερο», μας είπε ο Δημήτρης Νταής, είναι «να κάνουμε σωστά όσα μας υποδεικνύει ο πελάτης και σχεδιάζουμε εμείς για να γίνουν κάποια καλύτερα. Το ενδιαφέρον μας επικεντρώνεται να γίνουμε όχι μόνο μεγάλη επιχείρηση αλλά η καλύτερη, μια επιχείρηση πρότυπο, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των πελατών μας, εφαρμόζοντας τη συμβουλή του πατέρα μου: «Μην κυνηγάς το χρήμα, κάνε αυτό που σου αρέσει και αρέσει και στην πελατεία σου, κάν’ το όσο καλύτερα μπορείςκαι τότε θα σε κυνηγήσει αυτό».

Αντώνης Ρουμανέας

ΜΑΪΟΣ 2025

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ

Πριν το καλοκαίρι αναμένεται η έναρξη λειτουργίας του Μουσείου Γιάννη Ρίτσου στη Μονεμβασία

Ολοκληρώθηκε η δημιουργία του Δημοτικού Μουσείου αφιερωμένου στον ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο. Το μουσείο στεγάζεται στο σπίτι του ποιητή, στην είσοδο του κάστρου της Μονεμβασίας, το οποίο αγόρασε ο Δήμος Μονεμβασίας με 750.000 €, από δικούς του πόρους. Η υπουργός Πολιτισμού κα Λίνα Μενδώνη, αποδέχθηκε αίτημα του Δήμου Μονεμβασίας και χρηματοδότησε την κατασκευή του Μουσείου με το ποσό των 276.000 €. και αναμένεται η έναρξη της λειτουργίας του στις αρχές του καλοκαιριού.

Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν γιός του  Ελευθερίου και της Ελευθερίας το γένος Βουζουναρά, μεγάλης οικογένειας της Μάνης που ήταν εγκατεστημένη πριν το 1821 στο Γύθειο. Στο Γυμνάσιο Γυθείου φοίτησε και ο ποιητής.

Μετά τη χρηματοδότηση ήλθε και η δημοπράτηση για το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης

Αναρτήθηκε, στις 14 Απριλίου, από το Υπουργείο Πολιτισμού/Γενική Διεύθυνση Αναστήλωσης Μουσείων και Τεχνικών Έργων/Διεύθυνση Μελετών και Εκτέλεσης Έργων Μουσείων και Πολιτιστικών Κτιρίων, στη Διαδικτυακή Πύλη Ηλεκτρονικών Δημοσίων Συμβάσεων και καταχωρήθηκε στην Ε.Α.ΔΗ.ΣΥ., η διακήρυξη της ανοικτής διαδικασίας για τη σύναψη ηλεκτρονικής δημόσιας σύμβασης για το έργο κατασκευής του Νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Σπάρτης. ¨όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία, η Προκήρυξη της Σύμβασης απεστάλη για δημοσίευση και στην Υπηρεσία Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Κριτήριο ανάθεσης της Σύμβασης, είναι η πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά, βάσει βέλτιστης σχέσης ποιότητας-τιμής. Στην Περίληψη Διακήρυξης αναφέρεται ως εκτιμώμενη αξία χωρίς ΦΠΑ, οι 24.642.622,58 € και ως διάρκεια Σύμβασης οι 40 μήνες. Ως προθεσμία παραλαβής των προσφορών, ορίζεται η 26η Μαΐου και αποσφράγισής τους, η 29η Μαΐου.

Φεστιβάλ Ελιάς και Ελαιολάδου στο Συνεδριακό Κέντρο του ξενοδοχείου Pharae Palace Καλαμάτας

Το 11ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Επιτραπέζιας Ελιάς Καλαμάτας έχει προγραμματιστεί για το τριήμερο από τις 25 έως και τις 27 Απριλίου στο Συνεδριακό Κέντρο του Ξενοδοχείου Pharae Palace Καλαμάτας. Το διοργανώνουν ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Καλαμάτας, οι Δήμοι Καλαμάτας και Πύλου – Νέστορος, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, το Επιμελητήριο Μεσσηνίας, το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας.

Εισηγήσεις πλούσιο επιστημονικό τεχνολογικό και αγροδιατροφικό περιεχόμενο θα παρουσιάσουν

Οι εργασίες ουσιαστικής βελτίωσης στην αρχή της οδού που συνδέει την Καλαμάτα με τη Μάνη

Στη συνέχεια της παρουσίασης του θέματος στο προηγούμενο φύλλο της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, σημειώνομε ότι η χρηματοδότηση των 800 000 ευρώ για βελτιωτικές παρεμβάσεις στο τμήμα αυτό, από τον κόμβο της Φωτεινής μέχρι μετά το Messinian Bay όπου η διασταύρωση του δρόμου προς Μάνη και Κιτριές, της 1ης επαρχιακής οδού, περιλαμβάνει εκτεταμένες εργασίες συντήρησης και βελτίωσης σ` αυτό τον πολύ σημαντικό, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τον τουρισμό της περιοχής, δρόμο.

Το συγκεκριμένο τμήμα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα και ως προς την ασφαλτόστρωσή του και ως προς την εξυπηρέτηση πεζών, καθώς δεν έχει πεζοδρόμια, ενώ δημιουργούνται προβλήματα και με τη συγκέντρωση νερών κατά τις βροχοπτώσεις.

Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται οι ακόλουθες εργασίες:

-Απόξεση παλαιού ασφαλτοτάπητα

-Διάστρωση ισοπεδωτικής (εξομαλυντικής) στρώσης μεταβλητού πάχους πάνω στην παλαιά επιφάνεια οδοστρώματος για την επίτευξη της απαιτούμενης επίκλησης του οδοστρώματος και την εξάλειψη επιφανειακών ανωμαλιών

-Διάστρωση επιφανειακής αντιολισθηρής στρώσης κυκλοφορίας πάχους 4cm

-Διαγράμμιση νέου ασφαλτοτάπητα

-Κατασκευή επενδεδυμένων τάφρων κατά τμήματα.

Με τη ραγδαία τουριστική ανάπτυξη της Μάνης τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος οδικός άξονας έχει κυκλοφοριακό φόρτο, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ είναι η μοναδική οδική σύνδεση της Καλαμάτας με το παραλιακό μέτωπο προς Μικρή Μαντίνεια και μέχρι τις Κιτριές της βορειοδυτικής Μάνης.

Καλό είναι οι αρμόδιοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου που στην αρμοδιότητά τους ανάγεται η δημοπράτηση και η υλοποίησή του έργου να συμπεριλάβουν στους της δημοπρασίας χρόνο ολοκλήρωσης του έργου πριν από την τουριστική περίοδο του 2026ερευνητές, επιστήμονες και εκπρόσωποθ του αγροδιατροφικού τομέα.

ARE WE ELECTING LEADERS WHO LIVE “FOR” POLITICS OR WHO LIVE “FROM” POLITICS?

MAIN ARTICLES IN ENGLISH

The situation that prevails at this time in the socio-political system of the country, both at the highest level and largely at its lower-level structures as well, leads to the search for and presentation of well-documented scientific analyses related to its main characteristics and also the causes that shaped these conditions. An important source for such an approach is the German sociologist and political economist Max Weber, and more specifically, his concise analysis of the political system in a lecture he gave to his students shortly after the end of World War I, in 1918, titled: “Politics as a Vocation”.

We present key points from its content: «Political leaders of all levels of power are divided into two main categories: those who live “for” politics and those who live “off” politics. The politician who lives “for” politics makes this activity synonymous with “the content of his life”. He moves through life either enjoying the sense of power he exercises, or deriving his inner balance and the feeling of self-worth from the awareness that his life acquires meaning by serving a “purpose”. With this inner meaning, every sincere person who lives “for” a purpose also lives “from” that purpose. Whoever lives “off” politics as a profession, strives to make it a permanent source of income, whoever lives “for” politics does not do so. On the basis of this distinction, the concept of a “calling” to power is also formed for those who exhibit characteristics of individuals who possess the charisma of a “leader”, that is, individuals who belong to the category of those who live “for” politics. The devotion created by the charisma of the “leader” means that people do not obey him because of customs or decrees, but because they believe in him. The leader himself lives for his purpose and “cares” for his work». It should be noted that the concept of leader in the text extends throughout the social spectrum, including the states and their individual administrative and self-governing structures, the religious expressions and the trade union associations.

The elements that emerge from this content, linked to the events of more than a century that has passed since then, are confirmed by the recorded results that were created in states and in other structures of power. The few leaders who responded to the moral “calling” that was validated through the electoral process and functioned “for” politics during the exercise of the power that was entrusted to them, led countries – or their respective institutional structures – to prosperity and qualitative reform. The opposite occurred with those leaders whose actions, as recorded by history, lead to the conclusion that they lived “off” politics.

These historical observations should be strongly considered during critical periods when the population groups are called upon to elect the leaders who will guide them into the future, especially when the time context points to difficult economic conditions that threaten social cohesion and the smooth functioning of social institutions. Unfortunately, we are currently living in such a period, and the evaluation of leaderships based on Max Weber’s criterion, is emerging as a necessity for every citizen who participates in any form of institutional expression.

The category of those who live “off” politics has evolved over time, has taken on various forms, and has spread into the wider social sphere, so that its intentions are not perceived. It attempts, through the confusion it creates, to be perceived as its opposite, in order to enjoy the social acceptance necessary for its dominance.To achieve this goal, it creates subordinate systems of decentralized power in which it integrates a swarm of individuals who operate in the same way – that is, they live “off” politics – while simultaneously attempting to blur citizens’ vision, as they try to distinguish those politicians who, through the “calling”, seek to embody the characteristics of the leader who lives “for” politics: someone who offers his/her natural and intellectual abilities, for the benefit of the community.

An insightful observation of the current political landscape will certainly lead the informed citizens to a clear distinction between those who are involved in politics and to their classification into one of the two opposing categories of leaders according to Max Weber – and to determine their support accordingly. Especially in decentralized forms of power, such as local government, due to the proximity between the observer and the observed, the distinction is easier and the subsequent classification can lead to choices that result in effectiveness and social prosperity…

THE EDITORIAL BOARD