Τον κυρ Παναγιώτη τον γνώρισα πριν από τρεις δεκαετίες και πλέον, όταν υπηρετούσα στο Λύκειο Καρδαμύλης, όπου φοιτούσε ο γιός του, ο Λεωνίδας. Ήταν ένας από εκείνους τους γονείς που έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρόοδο των παιδιών τους, με συχνές επισκέψεις και άριστη συνεργασία με τους καθηγητές. Πατέρας και γιός αποτελούσαν υποδειγματικά πρότυπα για το πώς δομούνται οι συνεργασίες στο εσωτερικό της σχολικής κοινότητας (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, τοπική αυτοδιοίκηση).
Λίγα χρόνια μετά την αποφοίτηση του Λεωνίδα, όταν αποφάσισα να ανοικοδομήσω το οικογενειακό μου σπίτι, θυμήθηκα ότι ο κυρ Παναγιώτης ασκούσε το επάγγελμα του σιδηρουργού, έχοντας το εργαστήριό το στη Μάλτα του Σταυροπηγίου. Τον επισκέφθηκα και του ζήτησα να αναλάβει τις σιδηρουργικές εργασίες που απαιτούνταν. Ήμουν βέβαιος ότι δε χρειαζόμουν συζήτηση μαζί του για την οικονομική και την τεχνοκατασκευαστική πτυχή της συνεργασίας, αλλά η εξέλιξη με εξέπληξε ευχάριστα: κανονική τιμολόγηση, ιδιαίτερη εστίαση στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος, αλλά και στις λεπτομέρειες και στην αρτιότητα των κατασκευών.
Με αυτή την ιδιαίτερα χαρακτηριστική εξέλιξη των συνεργασιών στις δύο αυτές φάσεις που συναπαντήθηκα μαζί του, είχα τη διάθεση να τον συναντώ αραιά και που για να προσεγγίσω καλύτερα τον τρόπο σκέψης του και της στάσης ζωής που ακολουθούσε. Παρέκαμπτα κάποια βράδια τη διαδρομή από την Καλαμάτα στο Νιοχώρι και έμπαινα στη Μάλτα για να τον βρω στο καφενείο του αδελφού του, του Γιάννη. Από τη μικρή παρέα που κάναμε επιβεβαίωνα τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του: εντιμότητα, συνέπεια, φροντίδα για την οικογένεια, συμβολή στη βελτίωση της τοπικής κοινωνίας. Χαιρόμουν ιδιαίτερα γιατί αυτές τις αρχές, που δυστυχώς δεν συναντιούνται πολύ συχνά, τις υιοθετούσαν και τις εφάρμοζαν στην πράξη όχι μόνο οι αδελφοί Κουκούτση, αλλά και τα άλλα μέλη αυτής της μικρής παρέας.
Όταν, το 1999, πληροφορήθηκε ότι εκδόθηκε η ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ πήγε στην Καρδαμύλη, βρήκε τον Κώστα Γεωργουλέα και γράφτηκε συνδρομητής. Ανανέωνε τη συνδρομή του με τον ίδιο τρόπο ανελλιπώς τα είκοσι και πάνω χρόνια που έχουν περάσει από τότε, μετακινούμενος στην Καρδαμύλη γι` αυτό το σκοπό.
Τα τελευταία χρόνια φορτωμένος με περισσότερες υποχρεώσεις, δεν τον συναντούσα. Έμαθα από τους συγχωριανούς του τη συνταξιοδότησή του και, τις λίγες φορές που συνάντησα το Λεωνίδα, μάθαινα τα νέα του. Από τις εφημερίδες πληροφορήθηκα το θάνατό του και ήλθαν στη μνήμη μου οι εικόνες αυτής της ποιοτικής, αλλά και αφανούς, προσωπικότητας που, παρότι συγκροτείται από απλά χαρακτηριστικά, σπάνια συναντάμε τέτοιες στο διάβα της ζωής. Είμαι αισιόδοξος ότι ο Λεωνίδας, και η οικογένεια που έχει δημιουργήσει, βαδίζουν στη ζωή τους, στα χνάρια του άξιου πατέρα του.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

Η των αγίων όμαιμος και των Αγγέλων ομόσκηνος Γιατί έτσι λίγο να βαστάξη τούτη η γιορτή κι η Πασχαλιά…!!! Έφυγες κι έχουμε ρημάξει…!!! Η Πασχαλιά γιατί έτσι λίγο να βαστάξη; Ω! τι Μεγάλη η Καλωσύνη Σου…!!! Κακό δεν κάνεις σε κανένα…!!! Κι αν το κακό απ’ τους άλλους γίνηκε, τρέμεις μη γίνηκε από Σένα…!!! Κι αν το κακό σε Σένα γίνηκε, να συγχωρήσης δεν σου φτάνει…!!! Πας και ζητάς εσύ συγχώρεσι για το κακό, που Σου ’χουν κάνει…!!! Σου ’χει γεμίσει η καλωσύνη Σου ανθούς τα χέρια, τα μάτια Φως. Πέφτουν στο διάβα Σου λευκά φτερά από περιστέρια…!!! Για πες μου, που ’ναι η στράτα Σου και που η περπατη
σιά Σου; Ρόδα να ρίξω πίσω Σου, τριαντάφυλλα μπροστά Σου…!!! Σήμερα ο παράδεισος πανηγυρίζει…!!! Σήμερα οι Άγιοι Λαμπροφορούν…!!! Σήμερα οι Άγγελοι φτεροκοπούν και χαίρουνται, γιατί ανεβάζουνε στους ουρανούς την Άγια την ψυχή Σου…!!! Φιλάνθη μου κορώνα μου…!!! Πού σ’ είχα Μάννα κι Αδερφή…!!! Στο έμπα μου, στο έβγα μου ήσουν η Καλημέρα μου…!!! Για την Αγάπη την πολλή πώς να στο πούμε; Τί να σου πούμε; Πόσα να πούμε «ευχαριστώ», χίλια και μύρια κι εκατό χίλιες φορές «ευχαριστώ»…!!! Φιλάνθη μου κορώνα μου αντιστύλι μου. Χαρά των ομματιών μου είχες το μέλι στο λαιμό, τη ζάχαρη στο στόμα…!!! Κορώνα μου!!! Ο Χριστός διαλέγει τις παρέες του…!!! Γι’ αυτό εδιάλεξε και Σένα να Σ’ έχη για παρέα Του στου παραδείσου την Αυλή…!!! Φιλάνθη μου!!! Η σαρκωμένη Αγάπη! Όσα έδωσαν τα χέρια Σου, τόσα θα βρη η ψυχή Σου. Καλό ταξίδι να ’χης στα πέλαγα του Ουρανού, στις θάλασσες του κόσμου. Στη γλύκα του κεχριμπαριού. Στις χάρες του Μαγνήτη…!!! Στις ομορφιές τ’ Αυγερινού, στο φως τ’ Αποσπερίτη Νάναι στρωμένη η στράτα Σου τριαντάφυλλα και ρόδα. Με την Αγία μας μαζί σου παραδείσου την αυλή… Καλό ανηφόρι νάχης για τα παλάτια τ’ ουρανού, τις γειτονιές, τις ρούγες των Αγγέλων. Εμείς θα Σε θυμόμαστε. Θα Σ’ Αγαπάμε πάντα…!!! Χριστός Ανέστη…!!! Γεώργιος Σταύρου Μπόσινας

Μια Ηρωίδα Μανιατοπούλα Σπίτι μου – Σπιτάκι μου και φτωχοκαλυβάκι μου…!!! Χώμα, που γεννήθηκα, ποτέ μου δεν σ’ αρνήθηκα…!!!
Σπίτι μου – Σπιτάκι μου Αγιάτρευτο Μεράκι μου…!!! Κι αν τους κόσμους γύρισα, κοντά Σου ξαναγύρισα…!!!
Σπίτι μου – Σπιτάκι μου Πάλιωσαν οι θάλασσες…!!! Μονάχα εσύ δεν πάλιωσες…!!!
Ανθούλα μου, χίλιες φορές Αγαπημένη. Στην άκρη της Γης ξενιτεμένη, με την καρδούλα Σου με πίκρες φορτωμένη, μα πάντοτε σαν γνήσια Μανιατοπούλα πάντοτε αντρειωμένη!!! Με πίστη και πείσμα. Με θέληση και κουράγιο. Με δύναμη και πάθος έδωσες τους αγώνες Σου, τις νικηφόρες μάχες Σου και πάντοτε στην καρδιά Σου έκρυβες σαν άγιο φυλαχτό τον τόπο μας και το χωριό μας. Αυτή Σου την πελώρια Αγάπη για την Σβίνα μας την έδειξες και με το θάνατό Σου, αφού διάλεξες το κουρασμένο Σου κορμί ν’ αναπαυθή στο χώμα του χωριού μας, στου Άγιου Νικόλα το λουρί με τους γονείς κι όλους τους χωριανούς Σου. Ανθούλα μου, πόσα πολλά μάς δίδαξες, μ’ όλη Σου τη ζωή και με τον θάνατόν Σου!!! Ανθούλα μου, η ηρωίδα Μάννα με τους τρεις Σου γυιούς, που είναι Αετοί και Σταυραετοί!!! Άγγελοι κι Αρχάγγελοι!!! Ευχή Σου τους από ψυχής νάναι της Μάνης μας οι γυιοί και οι Λεβέντες!!! Νάχης καλό ταξίδι για τα παλάτια τ’ ουρανού. Εμείς θα Σε θυμόμαστε. Θα Σ’ Αγαπάμε πάντα…!!! Γεώργιος Σταύρου Μπόσινας

Στις 23 Οκτωβρίου 2019 «έφυγε» ο Παναγιώτης Περδικέας από το Προάστιο. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, γιος, αδελφός, σύζυγος, πατέρας, παππούς, συγγενής. Γεννήθηκε σε δύσκολα χρόνια, το 1934, και από μικρός γνώρισε την ορφάνια (ο πατέρας του ήταν ο πρώτος Πραστιώτης νεκρός του πολέμου). Ήταν εκείνος, ο γιος, που στήριξε την μητέρα και αποκατάστησε τις τρεις αδελφές του, την Ελένη, τη Σοφία και την Διαμάντω, που «έφυγε» και αυτή πρόσφατα. Από 16 χρονών πήγε στα καράβια και εργάσθηκε 20 χρόνια ναυτικός. Το 1963 παντρεύτηκε μια εξαι
ρετική κοπέλα, την Βάσω Κων/νου Μουτζουρέα, κοντοχωριανή από το Ξεχώρι, ορφανή και αυτή, που ήρθε από 18 χρονών στο Προάστιο. Πέρασαν 56 ευτυχισμένα χρόνια μαζί και απέκτησαν ένα παιδί, τον Κώστα, και δύο εγγόνια. Ορφανός και έχοντας ελάχιστες αναμνήσεις από τον πατέρα του, αποφάσισε ότι θα βρίσκεται πάντα δίπλα στο παιδί του. Θυμόταν με συγκίνηση ότι, όταν μετά από πολλές στερήσεις έφτιαχναν το σπίτι τους, ο πατέρας του τον πήρε στους ώμους του για του ζήτησε να βάλει εκείνος, ο Παναγιώτης, την πρώτη πέτρα των θεμελίων… Μετά την γέννηση του δικού του παιδιού, του Κώστα, έμεινε στην στεριά, και η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα το 1968, όπου εργάσθηκε άλλα 20 χρόνια στο Νοσοκομείο Παίδων. Ήταν στοργικός πατέρας και παππούς και πολύ περήφανος για την γυναίκα, τον γιό, την νύφη και τα εγγονάκια του. Έζησε την ζωή του με μέτρο, με απλότητα, με καλοσύνη και με αγάπη για τον συνάνθρωπό του. Καλό ταξίδι, θείε Παναγιώτη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα του χωριού που σε σκέπασε. Παναγιώτα Κομπιλήρη