Όλα τα άρθρα του/της admin

HOLISTIC PLANNING AND MANAGEMENT COMPETENCE:

ESSENTIAL PREREQUISITES FOR WATER SUFFICIENCY IN MANI

As the summer season begins, a familiar debate resurfaces in Mani about whether the water supply provided by municipal water services is sufficient to meet consumption demands. In reality, this conversation should be taking place at the end of the previous summer season, not at the onset of a new one. It does not take much reflection for any reasonable observer to reach the conclusion that water sufficiency is not a matter for superficial approach. It requires holistic planning and effective management—particularly by those who bear the responsibility and have been entrusted with creating adequate water supply in their regions. These are the areas for which they were elected to manage crucial issues affecting both the present and the future, and among these, water sufficiency ranks as one of the most pressing—especially given the significant growth of tourism in the region.

A key prerequisite for any planning—especially on critical issues such as water—is the objective recording of the data. Only then can planning be translated into specific measures, projects, and actions whose completion will lead to the desired outcome of sufficiency. Management competence in dealing with such complex issues is not an honorary title; it either emerges or not from the objective capabilities of the personnel who, through the electoral process, have been given the mandate to manage these critical regional concerns, such as water sufficiency. Where such capacity is lacking, legislation provides the option to enhance the local administration by hiring qualified staff possessing such skills —within, of course, the financial means of the governing body.

Our newspaper, Maniot Solidarity, intervenes in this discussion in an advisory capacity, drawing on experience from effective actions undertaken by members of our administrative team in previous decades.

It is our view that the water accumulated annually in the region of Mani—in the form of surface springs and underground basins—has the potential to meet current population needs, and even allow for moderate future growth. The primary evidence for this comes from the springs flowing from the Agia Marina cave in Eastern Mani, which—thanks to the geological composition of its rocks—can be easily captured and channelled for consumption, without pumping costs, due to elevation differences. Such favourable conditions do not exist on the western slopes of Taygetos. However, the transverse fault that extends to both sides of the mountain is the same. On the eastern side, it feeds the river Smynos, which winds its way to the beach of Mavrovouni in Gytheio. On the western side, the fault leads from Kato Chora of Milea to the submarine springs (βλυχάδες) of Stoupa.

In conclusion: The long and majestic Taygetos range conceals within its depths vast water reservoirs. This water is gathered from its expansive slopes and snow-covered peaks, as well as from the drainage basin of Megalopolis at the mountain’s northern edge. Due to the limestone character and the metamorphic nature of most of its rocks, the largest volume of water slides deep into its bowels, from where most overflows and springs emerge.

These observations make clear—even to the naked eye—the process that research must follow in order to make use of the water currently being lost to the sea. A naïve approach would focus on springs discharging directly into the sea. However, given the high energy cost of pumping, the difficulty of maintaining a steady flow across submerged channels, and especially the additional cost of transporting the water to the elevated areas where it is needed, this solution must be rejected outright. Research for locating underground basins must be oriented towards areas near the terrestrial fault and always avoiding soils with possible salinisation from seawater inflow due to its greater penetrating capacity. This method represents the only viable path toward harnessing a portion of the abundant water resources with which Taygetos has endowed Mani—resources that, unfortunately, remain largely untapped. It is essential to seek scientific support from the appropriate state agency, the Hellenic Authority for Geological and Mineral Research (ΕΑΓΜΕ – Ελληνική Αρχή Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών), the successor to the Institute of Geological and Mineral Exploration (ΙΓΜΕ – Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Directing research efforts towards areas identified by major land ruptures (streams, ravines) will increase the chances of locating underground flow paths that currently carry freshwater into the sea.

In the past three decades, hundreds of thousands of euros have been spent on failed attempts to enhance the water supply in Mani—especially in the western part. It is therefore crucial that the understandable concern of local authorities be paired with mature, data-driven planning and a synthetic understanding of all relevant factors.

In the short term, efforts should focus on addressing the numerous leaks—both hidden and visible—within the water supply network. At the same time, the revenue collection system must be made more efficient to help balance the budget. Finally, once the summer season ends, it is imperative that a more effective approach be developed to tackle this vital issue—so central to the sustainable development of our region.

THE EDITORIAL BOARD

AΛOYMINOKATAΣKEYΡΣ – ΣIΔHPOKATAΣKEYEΣ

του Σωτήρη Πολυμενέα. Στο Σταυροπήγιο Aβίας

O Σωτήρης Πολυμενέας γεννήθηκε στο Σταυροπήγιο Aβίας, όπου ασκεί το επάγγελμα του τεχνίτη αλουμινοκατασκευών και σιδηροκατασκευών από το 1973 που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία Σταυροπηγίου επί του επαρχιακού δρόμου Kαλαμάτας – Aρεόπολης. Συνεχίζει μια παράδοση 50 χρόνων στις σιδηροκατασκευές που ξεκίνησε από τον παππού του το 1956 και ακολούθησε η ανάληψη της επιχείρησης από τον πατέρα του.  

Η εταιρεία ασχολείται με αλουμινοκατασκευές και σιδηροκατασκευές, παρέχοντας υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και επαγγελματισμού. Η έμπειρη επαγγελματική ομάδα της αναλαμβάνει την κατασκευή ή την επισκευή κάθε είδους αλουμινοκατασκευών με αξιοπιστία και ακριβή κατασκευή.

Έχει δημιουργήσει στενές συνεργασίες με τους καλύτερους προμηθευτές υλικών στον χώρο, εξασφαλίζοντας την ποιότητα και την αντοχή των υλικών που χρησιμοποιούνται. Σέβεται τις ανάγκες και τις προτιμήσεις των πελατών, προσφέροντας λύσεις που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους σε ανταγωνιστικά κόστη.

Η παράδοση των παραγγελιών στον επιθυμητό χρόνο αποτελεί προτεραιότητά της, κατανοώντας τη σημασία της τακτικής παράδοσης.

Η επιχείρηση έχει εξειδικευτεί στην κατασκευή και τοποθέτηση αλουμινοκατασκευών και σιδηροκατασκευών για πόρτες, παράθυρα, σίτες, ρολά, γκαραζόπορτες, σκάλες, πόρτες ασφαλείας. Ποικίλες επιλογές και σχέδια προτείνονται στον πελάτη οι κατάλληλες λύσεις που θα αναδείξουν τον χώρο του προσφέροντας λειτουργικότητα και ασφάλεια.

Εκτός από τη περιοχή της Μάνης που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητάς της, η επιχείρηση επεκτείνεται και σε εκτέλεση παραγγελιών τόσο από κατοίκους της υπόλοιπης Mεσσηνίας όσο και από κατοίκους του λεκανοπεδίου της Aττικής.  

Aντώνης Pουμανέας

ΙΟΥΛΙΟΣ 2025

“Όχι αιολικά στη Μάνης τα βουνά!” – Συμβολική διαμαρτυρία στο κέντρο της Καλαμάτας

Συμβολική διαμαρτυρία πραγματοποίησαν στο κέντρο της Καλαμάτας, το απόγευμα της Παρασκευής 31 Μαΐου, εκπρόσωποι συλλογικοτήτων, φορέων και δημοτικών παρατάξεων, ενάντια στο σχεδιασμό ανέγερσης ανεμογεννητριών στο Γαϊδουροβούνι της Δυτικής Μάνης. Η διαμαρτυρία έγινε στον πεζόδρομο της οδού Αριστομένους, μπροστά στα γραφεία εταιρίας Volton,που συνδέεται με το επιχειρούμενο σχέδιο  εγκατάστασης ανεμογεννητριών που, αν δε ματαιωθεί, θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα τη φυσιογνωμία της Μάνης.’

8ο μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα από το Λευτέρη Πετρούνια

«Χρυσός» και εκ νέου πρωταθλητής Ευρώπης στους κρίκους αναδείχτηκε ο, συμπατριώτης μας με καταγωγή από τη Λάγεια, Λευτέρης Πετρούνιας στη Λειψία όπου διεξήχθη ο τελικός του πρωταθλήματος ενόργανης γυμναστικής, παίρνοντας την 1η θέση με 14.400 βαθμούς (ισοβαθμίζοντας με τον Αντέμ Ασίλ από την Τουρκία).

Ο Γεώργιος Κοφινάκος ορίστηκε από το Υπερταμείο πρόεδρος του Ελληνικού Επενδυτικού Ταμείου Υποδομών.

Το Υπερταμείο ανακοίνωσε τη σύνθεση του πενταμελούς Διοικητικού Συμβουλίου της νέας, 100% θυγατρικής του, του Ελληνικού Επενδυτικού Ταμείου Υποδομών (HIIF – Hellenic Infrastructure Investment Fund), με τη νομική μορφή της ανώνυμης εταιρείας.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, το Διοικητικό Συμβούλιο του Υπερταμείου, ως μοναδικού μετόχου του Ταμείου, επέλεξε στελέχη με εκτεταμένη διεθνή και εγχώρια εμπειρία και τεχνογνωσία, προκειμένου να υλοποιήσουν την κρίσιμη αποστολή του νεοσύστατου Επενδυτικού Ταμείου.

Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Υπερταμείου ενέκριναν ομόφωνα την εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής για τη στελέχωση του Δ.Σ. και εξουσιοδότησαν τον Διευθύνοντα Σύμβουλο να υποβάλει τη σχετική πρόταση στον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, για τη σύμφωνη γνώμη του, σύμφωνα με το Ν. 4389/2016, όπως ισχύει.

Στη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου προτείνεται για τη θέση του Προέδρου – μη Εκτελεστικού Μέλους ο συμπατριώτης μας από το Γύθειο Γεώργιος Κοφινάκος.

Το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο Υποδομών φιλοδοξεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας, συν-επενδύοντας σε στρατηγικούς τομείς υποδομών σχετικούς με την ψηφιακή τεχνολογία, την ενεργειακή μετάβαση κλπ. σε συνεργασία με αξιόπιστους διεθνείς και εγχώριους εταίρους.

Ο Γεώργιος Κοφινάκος  είναι στέλεχος με άνω των 30 ετών διεθνούς εμπειρίας σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, ιδιωτικοποιήσεις, τιτλοποιήσεις και διαχείριση χρέους. Senior Advisor στην Alvarez & Marsal UK, Πρόεδρος Επενδυτικής Επιτροπής της Sporos Platform. Πρώην CEO Citigroup Global Markets Greece και Visiting Professor στο Rutgers Business School. Κάτοχος MBA από το Rutgers University.

Το Υπερταμείο (επίσημη ονομασία: Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας – Growthfund, είναι μια εταιρεία συμμετοχών με μοναδικό μέτοχο το Ελληνικό Δημόσιο, όπως εκπροσωπείται από το Υπουργείο Οικονομικών και έχει έδρα την Αθήνα. Συστάθηκε σε εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου μετά από απαίτηση των δανειστών του Ελληνικού Δημοσίου, με τον νόμο 4389/2016 και μέσα από το έργο του αξιοποιεί την εθνική περιουσία. Σκοπός του είναι η διαχείριση του χαρτοφυλακίου του Ελληνικού Δημοσίου, η αξιοποίησή του και η εύρυθμη λειτουργία των νομικών προσώπων που ανήκουν σε αυτό.

Εμείς, με αυτή την ευκαιρία, μαζί με τις ευχές μας για αποτελεσματική διαχείριση, ας ευχηθούμε και ειδικότερα για τον εστιασμό του ενδιαφέροντός του και για την αξιοποίηση του μεγάλου οικονομικού πόρου της Μάνης, των Σπηλαίων του Διρού που για δεκαετίες παραμένουν αναξιοποίητα με αποτέλεσμα την απώλεια εσόδων για τη Μάνη και τους πολίτες της.

Θετικό αποτέλεσμα από τον προσυμβατικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τους επτά Σταθμούς Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) στην Πελοπόννησο.

Εξέλιξη πάνω στο θέμα των πρώτων, επτά σταθμών μεταφόρτωσης απορριμμάτων, στο πλαίσιο της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Αποβλήτων της Περιφέρειας Πελοποννήσου.Σύμφωνα με ανακοίνωση του Φορέα Διαχείρισης Αποβλήτων Πελοποννήσου, το Ελεγκτικό Συνέδριο, συμφώνησε στην κατασκευή των πρώτων, επτά σταθμών μεταφόρτωσης. Η απόφαση, που πάρθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του Κλιμακίου, φαίνεται να ολοκληρώνει, θετικά, τον προσυμβατικό έλεγχο. Πλέον, ανοίγει ο δρόμος για την υπογραφή της σύμβασης και την έναρξη των εργασιών κατασκευής των επτά αυτών σταθμών μεταφόρτωσης, στο πλαίσιο και της ΣΔΙΤ απορριμμάτων.

Η χωροθέτηση και η κατασκευή των σταθμών, εντάσσεται στον σχεδιασμό που στοχεύει στην αποσυμφόρηση των δήμων, στη βελτίωση της λειτουργίας των υπηρεσιών καθαριότητας και βασικά, στη μείωση του κόστους μεταφοράς. Αναθέτουσα αρχή στο έργο αυτό, είναι ο ΦΟΔΣΑ Πελοποννήσου. Το συνολικό κόστος υλοποίησης του έργου είναι στα 7,4 εκατ. ευρώ. Θα κατασκευαστούν όλες οι απαραίτητες εγκαταστάσεις και όλα τα έργα υποδομής ενώ θα γίνει και η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, σύμφωνα με την εγκεκριμένη μελέτη.  Ακόμα, εκτός απ’ το φυσικό αντικείμενο, θα γίνουν και έργα υποδομής για την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία των ΣΜΑ.

Στους 7 αυτούς σταθμούς μεταφόρτωσης συμπεριλαμβάνονται και οι:

1. Για εξυπηρέτηση των αναγκών του Δήμου Δυτικής Μάνης, στη θέση “ΔΥΟ ΠΕΤΡΕΣ”, κοινότητας Προσηλίου, Δ.Ε. Λεύκτρου και

2. Για την εξυπηρέτηση των αναγκών στους Δήμους Καλαμάτας και Μεσσήνης, στον Αντικάλαμο Δήμου Καλαμάτας εκτός ορίων οικισμού   

Ο πρόεδρος του Φορέα Διαχελιρισης Στερεών Απορριμμάτων (Φο.Δ.Σ.Α) Πελοποννήσου, Γιάννης Σμυρνιώτης, είπε τα εξής: ” Η χωροθέτηση, η μελέτη, η ωρίμανση  και η διασφάλιση χρηματοδότησης τέτοιων υποδομών απαιτούν σύνθετες διοικητικές και τεχνικές διαδικασίες, με τη συμμετοχή πλήθους εμπλεκομένων φορέων. Ως Φο.Δ.Σ.Α Πελοποννήσου, κινηθήκαμε υπεύθυνα και  μεθοδικά, ώστε αυτό το σημαντικό έργο να μπαίνει πλέον σε τροχιά υλοποίησης“.

ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

Μέρος του πρώην στρατοπέδου Μαντούβαλου στο Γύθειο σχεδιάζεται να παραχωρηθεί στο Δήμο Ανατολικής Μάνης για κατασκευή κλειστού γηπέδου

Το Σάββατο, 3 Μαΐου, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής Λακωνίας Θανάσης Δαβάκης πραγματοποίησε επίσκεψη στο πρώην Στρατόπεδο Ταγματάρχη Π. Μαντούβαλου στο Γύθειο με τη συμμετοχή αρμοδίων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η εν λόγω επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνονται για την αξιοποίηση στρατιωτικών υποδομών, με στόχο τη μέγιστη δυνατή απόδοση προς όφελος της τοπικής κοινωνίας και της ευρύτερης αναπτυξιακής προοπτικής της περιοχής της Λακωνίας

Ο κ. Δαβάκης δήλωσε σχετικά:

«Το περασμένο Σάββατο, επισκέφθηκα το πρώην Στρατόπεδο Μαντουβάλου στο μαζί με αρμόδια στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Η επίσκεψη αυτή, έρχεται σε συνέχεια σύσκεψης στο γραφείο μου με τη συμμετοχή του Δημάρχου Ανατολικής Μάνης Πέτρου Ανδρεάκου, του Προέδρου του Πανγυθειατικού Αθλητικού Συλλόγου Γρηγόρη Αναγνωστάκου και αρμόδιους επιτελείς. Εκεί αποφασίσαμε, να παραχωρηθεί μέρος του στρατοπέδου για τη δημιουργία Κλειστού Αθλητικού Κέντρου στο Γύθειο και άλλων κοινοφελών σκοπών».

 «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», όπως έλεγαν στην αρχαία Ελλάδα. Μπορεί να αποφασίστηκε πριν από λίγους μήνες το κλείσιμο του στρατοπέδου αλλά, αν η εξαγγελία παραχώρησης ολοκληρωθεί, θα δοθεί έτσι η δυνατότητα για προώθηση των υποδομών στον αθλητικό τομέα της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μάνης.

Εκδηλώσεις στην Καλαμάτα και στην Τραχήλα για την επέτειο της μάχης της Καλαμάτας(28.4.1941)

Η Μάχη της Καλαμάτας (28.4.1941) ανάμεσα στους εισβολείς στην Ελλάδα του ναζιστικού στρατού από τη Μακεδονία και τα υπολείμματα του Αγγλικού Εκστρατευτικού Σώματος που υποχωρούσαν προς νότο με σκοπό την διεκπεραίωση τους στην Αίγυπτο με μικρά πλοία ή υποβρύχια, ήταν η τελευταία μάχη στην ηπειρωτική Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις φετινές επετειακές εκδηλώσεις στην Καλαμάτα συμμετείχαν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, και βετεράνοι του εκστρατευτικού σώματος (που εκτός από τους Άγγλους συμπεριλάμβανε και στρατευμένους από τις τότε Αγγλικές αποικίες).

Στη συνέχεια των εκδηλώσεων στην Καλαμάτα μία μικρή εκδήλωση έγινε και στην Τραχήλα της Δυτικής Μάνης, με τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας του Συλλόγου των ομογενών μας της Μελβούρνης «ο Παπαφλέσσας» και με την παρουσία του Αυστραλού ιστορικού φιλέλληνα Jim Claven και της πρέσβεως της Αυστραλίας Alison Duncan. Η πλάκα φιλοτεχνήθηκε σε ανάμνηση της διαφυγής στην Αίγυπτο 200 στρατιωτών του αγγλικού εκστρατευτικού σώματος από την Αυστραλία, που αποκρύφτηκαν και τροφοδοτήθηκαν από Μανιάτες και τελικά φυγαδεύτηκαν στην Αίγυπτο μετά την δυσμενή γι` αυτούς έκβαση της μάχης της Καλαμάτας.

Απονεμήθηκαν οι Γαλάζιες Σημαίες σε παραλίες για το 2025

ÃÁËÁÆÉÁ ÓÇÌÁÉÁ ÓÔÇ ÐÁÑÁËÉÁ ÔÔÏÕ ËÏÕÔÑÁÊÉÏÕ (EUROKINISSI/ ËÕÄÉÁ ÓÉÙÑÇ)

Σ` αυτές περιλαμβάνονται πέντε παραλίες στη διοικητική περιοχή του Δήμου Καλαμάτας;• Ανατολική Καλαμάτα 1/Ανάσταση  • Δυτική Καλάματα-Παραλία Κορδία •          Ανατολική Καλαμάτα 2-Τέρμα Ναυαρίνου • Βέργα-Αλμυρός • Μικρή Μαντίνεια (οι δύο τελευταίες στο τμήμα της ΒΔ Μάνης που το 1998 εντάχθηκε διοικητικά στο δήμο Καλαμάτας)

Για πρώτη φορά φέτος δεν περιλαμβάνεται σ` αυτές καμία παραλία στη διοικητική περιοχή των δύο δήμων της Μάνη

Η «Γαλάζια Σημαία» απονέμεται από το 1987, σε ακτές που πληρούν αυστηρές προϋποθέσεις. Για την βράβευση- που έχει διάρκεια ενός έτους – απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κριθεί «εξαιρετική» η ποιότητα των υδάτων. Επιπλέον, πρέπει να τηρούνται και τα υπόλοιπα από τα συνολικά 33 κριτήρια για τις ακτές. Σε αυτά περιλαμβάνονται – μεταξύ άλλων – η καθαριότητα, οργάνωση, πληροφόρηση, ασφάλεια λουόμενων και επισκεπτών, προστασία του φυσικού πλούτου της ακτής και του παράκτιου χώρου και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Ο μηδενισμός των παραλιών με Γαλάζιες Σημαίες στη Μάνη αποτελεί «καμπανάκι κινδύνου», απευθυνόμενο κυρίως στους αιρετούς εκπροσώπους, ιδιαίτερα των παραλιακών περιοχών και της κεντρικής διοίκησης των δήμων. Οι παραλίες απαιτούν ποιοτικού χαρακτήρα έργα ουσίας, ώστε το περιβάλλον, χερσαίο και υδάτινο, να παραμένει στη φυσική του κατάσταση. Οι επιπόλαιες και επιφανειακές παρεμβάσεις δεν αποτελούν ριζικές λύσεις που να οδηγούν σε μόνιμα ποιοτική κατάσταση.

Ο Χρήστος Μαραφάτσος με οικογενειακές ρίζες από τη Λακωνία και τη Μάνη μιλάει για τη σχέση του με τον Ντόναλντ Τραμπ.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ουάσιγκτον, αλλά οι ρίζες μου είναι περήφανα και βαθιά ελληνικές. Ο πατέρας μου, Γιώργος Μαραφάτσος, γεννήθηκε στη Σπάρτη και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία έντεκα ετών, ενσαρκώνοντας το όνειρο του μετανάστη και ενσταλάζοντας στην οικογένειά μας τις διαχρονικές αξίες της σκληρής δουλειάς, της πίστης και της τιμής. Οι παππούδες μου κατάγονταν από τα λακωνικά χωριά Κροκεές και Βορδόνια. Ανθρωποι της γης, της Εκκλησίας και της ανθεκτικότητας. Από την πλευρά της μητέρας μου, η οικογένειά μας κατάγεται από τα Καρδάμυλα της Χίου και την Αθήνα.

Οι παππούδες μου έχτισαν τη ζωή τους από το τίποτα – και ποτέ δεν παραπονέθηκαν. Υπέμειναν τον πόλεμο, τη φτώχεια και τον εκτοπισμό. Και όμως, έδωσαν περισσότερα από όσα είχαν. Στον σημερινό κόσμο – γεμάτο δικαιώματα και ηθικό σχετικισμό – αυτό το θεμέλιο του χαρακτήρα είναι μια πυξίδα που δεν εγκαταλείπω ποτέ. Τροφοδοτεί τα πιστεύω μου, τη διπλωματία μου, την υπηρεσία μου στην ελληνοαμερικανική κοινότητα και την πίστη μου στην αποστολή του Προέδρου Τραμπ να αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο μέσω της πίστης, της ισχύος και των αρχών»

 «Σήμερα, υπηρετώ ως πρόεδρος των «Ελληνοαμερικανών για τον Τραμπ», εργαζόμενος με υπερηφάνεια στο πλευρό του βουλευτή Γκας Μπιλιράκη και της βουλευτού Νικόλ Μαλλιωτάκη».

Αποσπάσματα από τη συνέντευξή του στο Δημήτρη Δανίκα για το «Πρώτο Θέμα».

ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ – ΚΑΦΕ ΜΠΑΡ «ΛΙΘΑΡΙ»

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΟΤΣΗ

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΑΒΙΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΝΗΣ

Το «ΛΙΘΑΡΙ» βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα,  με χώρο ευρύχωρο για άνετη στάθμευση. Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο προς τις Κιτριές στο ύψος του Αρχοντικού, στην πρόσφατα διαμορφωθείσα βοτσαλωτή παραλία, πινακίδα με τον τίτλο του καταστήματος μάς οδηγεί στον ενδότερο χώρο του. Εισερχόμενος, εντυπωσιάζεται ο επισκέπτης από την περιποίηση των ιδιοκτητών και του λοιπού προσωπικού.

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το καλοκαίρι του 1997 και από τότε λειτουργεί ανελλιπώς χειμώνα – καλοκαίρι. Η υπαίθρια αίθουσα φιλοξενεί μεγάλο αριθμό επισκεπτών, ενώ για το χειμώνα υπάρχει ο εσωτερικός χώρος του παλιού ελαιοτριβείου.

Άμεση η πρόσβαση στη θάλασσα, και με ειδικές εγκαταστάσεις για πρόσβαση ατόμων με ειδικές ανάγκες, που επιθυμούν να απολαύσουν το μπάνιο τους, ενώ ομπρέλες και ξαπλώστρες προσφέρονται δωρεάν στους λουόμενους.

Η πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα προσφέρει μαγειρευτά φαγητά καθώς και της ώρας, ως και εκλεκτές ποικιλίες θαλασσινών και κρεατικών που συνοδεύονται από διαλεχτά κρασιά, τσίπουρα και αναψυκτικά.

Στο θαυμάσιο μπαρ η εξυπηρέτηση είναι εντυπωσιακή. Εκεί προσφέρονται διάφορα κοκτέιλ και σπιτικά γλυκά που συνοδεύουν τον καφέ, ή άλλα ροφήματα.

Το «ΛΙΘΑΡΙ» είναι μια μονάδα αντάξια του φυσικού κάλλους της περιοχής, που σέβεται τον πελάτη ώστε ο πελάτης να επανέρχεται ξανά και ξανά, φεύγοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Αντώνης Ρουμανέας

INFORMATION OVERLOAD AS THE ENEMY OF INFORMATIONAND THE COURSE OF ACTION TO ADDRESS IT

With the “opening up” of our region 3–4 decades ago, new residents were drawn to its unique natural, climatic and cultural features. For the first time since Mani appeared as a distinct entity in historical records, the integration of these newcomers, due to their number and diversity, has become a very difficult task. This is what leads us to seek, in various ways, the recording, evaluation, and promotion of the region’s social and historical characteristics, aiming to offer elements of self-awareness to our fellow citizens and to deepen the understanding of the area for those new residents who have chosen to settle here.

To serve this goal, we at MANIOT SOLIDARITY are especially drawn to researching the flow of social and historical elements of our region, as recorded by notable intellectuals of Mani, those who became widely recognised writers and journalists over the two centuries of the modern Greek state. We republish their texts, particularly those closely connected to our region, their homeland. Our readers have, of course, understood this by simply observing each issue. However, our exploration of such texts has also led us to a comparative approach between the quality of writing in books and journalistic texts of older periods and the current one, which we would like to present below. We do this to better justify our choices and to connect them to a broader framework for helping new residents become acquainted with our region.

The literary and journalistic texts of earlier times are characterised by structure and precision, with meanings that are immediately understandable. The texts are dense with content, directly accessible to their readers. These features form a quality archive of documented material that outlines our land and defines the concept of MANI both as a place and as a way of life for its people. We make these observations in contrast to much of the literary and journalistic output of today, emphasizing our determination not to follow this general trend, but instead to draw inspiration from the journalism of the past.

Modern technologies, as they have evolved, have created a deluge of information through contemporary communication channels (radio, television, print and digital media, and the internet). Today’s citizen endures this endless flow 24 hours day, which whether you look at it or turn your gaze away, is always there to overwhelm you. Today’s citizen has “matured” under its influence and now “lives” through headlines with capital letters on screens, thus devaluing the significance of capital letters of the old writing, which were crucial elements for structuring the most important chapters of our very lives. 

At MANIOT SOLIDARITY we strive to adopt only those characteristics of new technology that do not compromise the quality and richness of written language and meanings, as these were taught to us a few decades ago by our elders —at home and in school— and as we continue to see them reflected in older writings. From the very first issue, our primary goal has been to combat information overload. We attempt this by filtering the news and limiting it to that which directly or indirectly concerns our broader region. Our principle is that news should not be a dry report, but should include a critical perspective and a thoughtful commentary, always presented gently, with the aim of encouraging readers to reflect. We also reject any attempt to create a climate of petty political manipulation through the repeated presentation of the same news at different stages of its development, avoiding the deliberate misinformation that this tactic can cause. We prioritise news based on the social benefit that can be produced by implementing its content, while identifying and silencing elements of subjective bias.

Ultimately, we are convinced that the course we follow in crafting the content of each issue not only counters the phenomenon of information overload, an endemic illness in modern communication, but also offers reliable and objective information about our region. This contributes not only to strengthening pride in our homeland, but also to the harmonious integration of Mani’s new residents. These aims are also embedded in the mission of our non-profit association of the same name, which has been publishing this newspaper for 27 years.

THE EDITORIAL BOARD

ΗΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΕΑΣ

Ένας ακόμα συμμέτοχος στις σημαντική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών θεσμών της Δυτικής Μάνης, κατά την κρίσιμη δεκαετία 1975 -1985, έφυγε από τη ζωή.

Η οικογένειά του, όπως και πολλές άλλες της Μάνης, ακολούθησε το δρόμο της μετανάστευσης στην Αυστραλία προς βιοπορισμό, όταν άνοιξε αυτός ο δρόμος κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τον γνώρισα,μετά την επιστροφή του,  κατά τα πρώτα χρόνια της μακράς εκπαιδευτικής μου υπηρεσίας στην Καρδαμύλη με την ιδιότητα του γονέα που εντάχθηκε στη μικρή ομάδα εκπαιδευτικών και γονιών που σχεδίαζαν και υλοποιούσαν ενέργειες για αναβάθμιση του Γυμνασίου και για ίδρυση Λυκείου. Τότε είχε ολοκληρώσει και την κατασκευή του μεγάλου διώροφου σπιτιού του που στο ισόγειο στέγασε το παντοπωλείο του και το ανώγειο προοριζόταν για κατοικία του. Το 1984 ήταν υπό κατασκευή ο δεύτερος όροφος του κτιρίου του Γυμνασίου που θα στέγαζε το Λύκειο που είχε ιδρυθεί πριν από δύο χρόνια και αναπτυσσόταν γοργά σε αριθμό μαθητών και τμημάτων. Ο εργολάβος είχε συμβατική υποχρέωση να παραδώσει το κτίριο το αργότερο στις 31 Αυγούστου αλλά όπως συμβαίνει συνήθως στα δημόσια έργα οι καθυστερήσεις αυξάνουν τα κέρδη με αποτέλεσμα το σχολείο να μην έχει χώρο για να στεγαστεί. Τότε η συντονιστική επιτροπή (Διευθυντής, Σχολική Επιτροπή, Σύλλογος Γονέων) ζήτησε από τον Ηλία να στεγαστεί προσωρινά στον άνω όροφο του νεόδμητου σπιτιού του. Έτσι και έγινε. Μεταφέραμε με το μελισσοκομικό φορτηγό του αδελφού μου και με τη βοήθεια πολλών μαθητών τα τραπεζοθρανία, τα καθίσματα, τους πίνακες και τα λοιπά αναγκαία για τη λειτουργία του σχολείου και τα στριμώξαμε στα στενά για σχολείο δωμάτια του σπιτιού του Ηλία. Έτσι, σε «πολεμικές» συνθήκες λειτουργήσαμε μέχρι τα Χριστούγεννα και γλιτώσαμε από την αναστολή λειτουργίας του σχολείου, δύο χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Από τότε χαιρετιόμαστε με εγκαρδιότητα όταν τύχαινε να συναντηθούμε στο κατάστημά του ή στην πλατεία του χωριού, μέχρι την τελευταία περιπέτεια της υγείας του. Η Φωτεινή μου μετέφερε αισιοδοξία για ανάρρωση από το πέσιμό του, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε.

Θα τον θυμόμαστε ως συμμέτοχο στις αξιόλογες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες εκείνης της περιόδου. Οι άνθρωποι φεύγουν, τα κοινωνικά έργα μένουν  και μαρτυρούν το πέρασμά τους.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΠΟΤΗΣ) ΧΟΥΣΕΑΣ

Αποχαιρετίσαμε ένα ακόμα μέλος της παρέας του Πραστείου κατά τη δεκαετία του 1970. Τότε «που ζούσαμε». Βγαλμένη από το «γύψο» της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, η κοινωνία, έκανε δειλά – δειλά βήματα αυτοθέσμισης σε όλους τους τομείς. Εκεί, στην καμάρα του μαγαζιού του Παναγιώτη Βεζυρέα, ανάμεσα σε δύο ποτήρια κρασί και λίγο μεζέ, ζυμώναμε τα βράδια με αιρετούς της αυτοδιοίκησης και γονιούς μαθητών, ιδέες για την τοπική αυτοδιοίκηση και την τοπική εκπαίδευση. Ο Πότης ανήκε στην πρώτη κατηγορία, εκλεγμένος κοινοτικός σύμβουλος με τον πρόεδρο Στέλιο Ξεπαπαδέα, είχε ενστερνιστεί πλήρως την απόφασή του να περάσει ο δρόμος το γεφύρι για να εξυπηρετούνται οι ελαιοκαλλιεργητές των 10 000 ελαιόδεντρων του Πάνω Κάμπου του χωριού, που μέχρι τότε έκαναν όλες τις εργασίες στα κτήματά τους με τα μουλάρια. Ο Πότης στάθηκε κοντά στο Στέλιο και την απόφαση να ανοίξουν το δρόμο, εκτελώντας το έργο με προσωπική τους αυτεπιστασία για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και να ολοκληρωθεί με τους ισχνούς οικονομικούς πόρους της Κοινότητας. Τους συμπαραστάθηκα προωθώντας όλο το γραφειοκρατικό μέρος της προσπάθειας και από τότε κρατάει η φιλία μας και η αλληλοεκτίμηση.

Παρ` όλες τις υποχρεώσεις μου στην εκπαίδευση, όλα αυτά τα 50 χρόνια που πέρασαν από τότε, είχαμε τουλάχιστο μία συνάντηση κάθε καλοκαίρι, όπου αναπαραγόταν η ατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου και τα μικροσυμβάντα αυτής της συντονισμένης δράσης. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα μαζί με δύο εξαιρετικούς συμπατριώτες και φίλους, τον Πότη Στεφανέα, που εκείνα τα χρόνια ήταν στην Αμερική αλλά είχαμε στην παρέα τον Τηλέμαχο, τον πατέρα του, και τη φιλόλογο Ποτούλα Κομπιλήρη, κόρη της φωτεινής προσωπικότητας του Πραστείου, του δάσκαλου και πολύγραφου συγγραφέα των τοπικών ιστορημάτων Παναγιώτη Κομπιλήρη, μόνιμα εγκατεστημένης στο Καναδά, που ερχόταν τα καλοκαίρια στην πατρική γη και στο σπίτι που μεγάλωσε.

Το περασμένο καλοκαίρι ο Πότης, παρά την ηλικία του, ήταν, όπως πάντα, κεφάτος και χαμογελαστός, έδειχνε ότι πάλευε με επιτυχία τα γηρατειά. Φαίνεται ότι ο χειμώνας τον καταπόνησε και δεν τα κατάφερε…

Ήταν ένας απλός άνθρωπος, νοικοκύρης, πιστός δουλευτής στην περιουσία του με βοηθό το μουλάρι του, που το κράτησε στη δούλεψή του μέχρι τελευταία, αλλά πάνω από όλα έντιμος στις συναλλαγές του και ντόμπρος στην έκφρασή του. Δυστυχώς, οι χαρακτήρες με αυτά τα απλά προσόντα περιορίζονται όσο περνούν τα χρόνια. Αυτό δεν εμποδίζει εμάς που βιώσαμε μακροχρόνια συναναστροφές με αυτού του είδους χαρακτήρες, όχι μόνο να τους θυμόμαστε αλλά και να προβάλλομε σε κάθε ευκαιρία αυτό το καθαρό μοντέλο ζωής.

Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας