Όλα τα άρθρα του/της admin

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΗΦΑΚΟΣ

εφημερίδα

Αυτές τις ημέρες συνοδεύσαμε το θείο μου Δημήτριο Νηφάκο, το θείο μου το Μήτσο για όλους εμάς τους δικούς του, σε μια δύσκολη, τελευταία επιστροφή στην πατρική, γενέθλια γη που πρωτοείδε το φως, το Φεβρουάριο του 1940, ένα ταξίδι που άλλοτε με τόση χαρά και ανυπομονησία έκανε. Γιος του Καλλίμαχου και της Φιλάνθης και αδελφός της Παναγιώτας, του Νικήτα, της Πηνειώς και της Μαρίας.

Ακριβέ μου θείε , με αγάπη σεβασμό και λύπη σ’ αποχαιρετούμε.

Όλοι εμείς σ΄ ευχαριστούμε για την ουσιαστική και διακριτική παρουσία σου στη ζωή μας. Το πέρασμά σου στη ζωή δεν πέρασε απαρατήρητο. Μια δυνατή, ξεχωριστή προσωπικότητα, έξυπνος και δυναμικός, με ιδιαίτερες ικανότητες, ακέραιο χαρακτήρα και προσωπικές αξίες.

Στάθηκε όρθιος και πάλεψε στις πολλές δυσκολίες της ζωής, όρθιος με το ανάστημα πάντα ψηλά.

Τα λόγια του λίγα μετρημένα και με βάρος δεν είχαν απόσταση από τις πράξεις του. Ο τρόπος ζωής του ταυτόσημος με τις αξίες του.

Καλός, έντιμος επαγγελματίας με ήθος και συνέπεια, αυθεντικός, εργατικός, αγωνιστής, άνθρωπος της ευθύνης, είχε κερδίσει αναγνώριση και εκτίμηση.

Πολύτιμος για την οικογένεια του, τη γυναίκα του Βούλα και τα παιδιά του, άνθρωπος της προσφοράς, πάντα προστατευτικός με όλους, αφοσιωμένος τόσο στη στενή όσο και την ευρύτερη οικογένεια μας, μια καρδιά ανοιχτή για όλους με κατανόηση. Στις δύσκολες στιγμές πάντα παρών να βοηθήσει, ενέπνεε σεβασμό και ασφάλεια.

Με τη στάση του στη ζωή έδειξε το δρόμο στα τέσσερα όμορφα κορίτσια του εσωτερικά και εξωτερικά, με μόρφωση, παιδεία τη Μαρία, τη Φιλάνθη, την Σωτηρία και τη Χριστίνα –Φαίδρα στα οποία εμφύσησε μαζί με την ικανή μητέρα τους αξίες, συνεχίζουν το δρόμο που χάραξε και τον τιμούν.

Όπως ήταν αθόρυβος αλλά ουσιαστικός μαχητής στην ζωή έτσι και στην ασθένεια πάλεψε για πολύ καιρό ένα αγώνα δύσκολο και επώδυνο πάντα με συμπαραστάτες και συμμαχητές φύλακες αγγέλους, την δυνατή γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά, ασταμάτητα, ακούραστα και αθόρυβα. Ο αγώνας δύσκολος και τελικά άνισος, στις 21 Αυγούστου, 12.48 ξημερώματα, ένα δυνατό κλαδί από το δέντρο της οικογένειας έσπασε.

Είμαστε περήφανοι για σένα θείε μου για το πέρασμά σου, την στάση ζωής σου. Με πολλούς τρόπους θα είσαι πάντα παρών στην οικογένεια. Σε κλείνουμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας. Σε αποχαιρετούμε με συγκίνηση, λύπη, αγάπη και αίσθημα σεβασμού.

Καλό σου ταξίδι.

Μαρία Αντωνάκου

ΣΟΦΙΑ ΜΠΟΤΣΕΑ – ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ

εφημερίδα

Στις 4 Σεπτεμβρίου, μετά από σύντομη ασθένεια, «έφυγε» πρόωρα από την ζωή η Σοφία Μποτσέα. Η Σοφία αγάπησε τον τόπο της και την αγάπησαν και οι άνθρωποι, που επανειλημμένα την τίμησαν με την ψήφο τους. Δραστήρια, συμμετείχε στα κοινά, ανελάμβανε πρωτοβουλίες και επί πολλά χρόνια προσέφερε πολλά στο χωριό της, το Προάστιο.

Με την Σοφία ήμαστε συμμαθήτριες στο Δημοτικό Σχολείο Προαστίου. Τα υπόλοιπα παιδιά την αγαπούσαμε και μάς έκανε εντύπωση η φυσική ευγλωττία και η ευφράδειά της.

Καλό σου ταξίδι, Σοφία. Δώσε χαιρετισμούς στον Πέτρο Νικολακέα και τον Χρήστο Χαρέα, που «έφυγαν» πρόωρα και εκείνοι. Εμείς, οι συμμαθητές σου, τα παιδιά της δεκαετίας του 60 που μεγαλώσαμε δίπλα σου, δεν θα σε ξεχάσουμε.

Παναγιώτα Κομπιλήρη

ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΑΦΩΝ Κ. ΚΑΡΓΑΚΟΥ Ο.Ε. στο Σταυροπήγιο Δυτικής Μάνης

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Κάποιες επιχειρήσεις δεν χρειάζονται συστάσεις. Η, για πολλές δεκαετίες λειτουργία τους, αποτελεί παράγοντα ισχυρής αξιολόγησης. Μια τέτοια επιχείρηση είναι το ξυλουργικό εργοστάσιο των αδελφών Βαγγέλη, Σταύρου και Παναγιώτη Καργάκου. Η επιχείρηση ξεκίνησε από τον πατέρα τους, τον Κωνσταντίνο Καργάκο και συνεχίστηκε από τα παιδιά του, τα οποία την ανέπτυξαν περαιτέρω και την κατέταξαν σε υψηλή βαθμίδα.

Η δύναμη της εταιρείας πηγάζει από τους ανθρώπους της. Ο επαγγελματισμός και η υπευθυνότητα που τους διακρίνει, με παράλληλο σεβασμό στους πελάτες τους, με την εξελιγμένη τεχνολογία που εφαρμόζουν, αποτελούν την κινητήρια δύναμη για το καλύτερο αποτέλεσμα, βελτιώνοντας έμπρακτα τη ζωή των αγοραστών, καλύπτοντας μια μεγάλη γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών.

«Γερμανικά κουφώματα ανακλινόμενα, ντουλάπια κουζίνας και ντουλάπες υπνοδωματίων παντός τύπου, ξύλινες σκάλες, πατώματα, ταβάνια και οτιδήποτε άλλο που παράγεται από το ξύλο, σε κλασσική ή μοντέρνα γραμμή».

Το συλλογικό πνεύμα αποτελεί την κινητήρια δύναμη της εταιρείας. Όλοι δουλεύουν ομαδικά για ένα κοινό σκοπό, όπου το κάθε μέλος της έχει τη δική του συμβολή βοηθώντας στην εξέλιξή της.

Η υψηλή ποιότητα, η προσεκτική επεξεργασία και ο σχεδιασμός, συνδυασμένα με τη φερεγγυότητα αποτελούν παράγοντες εμπιστοσύνης, για την επιλογή της εταιρείας Καργάκου.

Αντώνης Ρουμανέας

Με λαμπρότητα ο φετινός εορτασμός της Παναγίας Γιάτρισσας στις 8 Σεπτεμβρίου.

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ, εφημερίδα

Με λαμπρότητα, ιεροπρέπεια  αλλά και σύμφωνα με τη μοναστική τάξη τελέστηκαν οι εορτές προς τιμήν της Παναγίας της Γιάτρισσας  στην κορυφογραμμή του Ταϋγέτου, μεταξύ Καστάνιας Ανατολικής Μάνης και Μηλέας Δυτικής Μάνης, και η  κοινοβιακή Ιερά Μονή συγκέντρωσε πλήθος προσκυνητών όχι μόνο από την Μάνη, αλλά και από άλλες περιοχές της πατρίδος μας.

Την παραμονή της εορτής, Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2019, στον Δισαρχιερατικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας, έλκων την καταγωγή του από την Μάνη, συγχοροστατούντος του Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου, πλαισιωμένων από κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. 

Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019, προεξήρχε του Όρθρου και της Θείας  Λειτουργίας ο  Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Ιλίου κ. Αθηναγόρα και Μάνης κ. Χρυσοστόμου.

Στη συνέχεια ακολούθησε λιτανευτική περιφορά της Εικόνας της Παναγίας Γιάτρισσας, υπό τους ήχους του μοναχικού ταλάντου και της φιλαρμονικής του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Σε ειδικό διαμορφωμένο χώρο τελέσθηκε η αρτοκλασία, εψάλει ο Εθνικός Ύμνος και ρίφθηκαν τιμητικές βολές από μανιάτικα όπλα, από τους άνδρες του Σώματος Απόδοσης Τιμών Δήμου Ανατολικής Μάνης.

Τέλος, το μεσημέρι της Κυριακής 8 Σεπτεμβρίου προσφέρθηκε, από την μοναστική αδελφότητα, τράπεζα σύμφωνα με το μοναστηριακό τυπικό.

Η Βασιλική Λαζαράκου* νέα πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς

ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΜΗΝΑ, εφημερίδα

Εγκρίθηκε από την Επιτροπή Δημοσίων Επιχειρήσεων, Τραπεζών, Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας και Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης της Βουλής, ο διορισμός της, μανιάτικης καταγωγής διακεκριμένης δικηγόρου, Βασιλικής Λαζαράκου στη θέση της προέδρου της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.

Κατά τη σχετική με τη διαδικασία ακρόαση ενώπιον των μελών της Επιτροπής της Βουλής, η κ. Λαζαράκου, αναπτύσσοντας τις προτεραιότητες της, τόνισε ότι στόχος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς είναι η προστασία των επενδυτών και η εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, άρα, όπως είπε, χρειάζεται ένα ενισχυμένο διαφανές πλαίσιο εποπτείας της εναρμονισμένο με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Η κ. Λαζαράκου αναφέρθηκε στο τρίπτυχο εκσυγχρονισμός, ενίσχυση και οργάνωση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και έδωσε έμφαση στους γρηγορότερους και αποτελεσματικότερους ελέγχους, καθώς και στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, ώστε να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης της οικονομίας.

«Πρέπει να προγραμματίσουμε τις νέες συνθήκες και να βοηθήσουμε τις ελληνικές επιχειρήσεις, κυρίως τις μικρές, να έχουν χρηματοδοτική βοήθεια», σημείωσε.

———————-

*Κοιτίδα της  οικογένειας Λαζαράκου  αποτελούσε η περιοχή του Κατωπαγκίου του τέως δήμου Μέσσης στη Μέσα Μάνη. Με την πάροδο των δεκαετιών πολλά μέλη της οικογένειας μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του τέως δήμου Τευθρώνης, στο Γύθειο και στο λεκανοπέδιο Αττικής

REFLECTION[1] ON THE 200TH ANNIVERSARY OF THE START OF THE GREEK REVOLUTION IN 1821

2019 MAIN ARTICLES IN ENGLISH

In the year 2021 we will be celebrating the 200th anniversary of the beginning of the Greek revolution. For some people, anniversaries of important historic events are an opportunity for self-promotion and personal gain. For others, who are wiser, these events are an opportunity for paying tribute to those who played a leading role in these events. Those who wish to reflect on important events in a deeper manner need to adopt a more comprehensive approach. They need not only examine the conditions which caused these historical events, but also their consequences in the years that followed. The anniversary of such an important event, the beginning of the Greek revolution, which led to the independence of our country, certainly makes us reflect on the events of that period, but also on other later situations and their consequences during the 200 years of the existence of the modern Greek state. Deep reflection on the historic events of the centuries before 1821 is also needed and is essential for self-awareness, as these facts defined the the course of action of our nation. The most important of these events are the dismantling of the Byzantine Empire by the crusaders of the Fourth Crusade in 1204, the Frankish rule (Φραγκοκρατία) which lasted about 150 years, and their effects on the Greek population, and on the inhabitants of the Peloponnese in particular. Of course, it was the Ottoman rule that had the largest effect on the Greek population, but we should also not overlook the effects of the 30-year Venetian rule (Eνετοκρατία) on the Peloponnese.

 

   Οur reflection should focus on the four different societal groups at the beginning of the revolution and their interrelations. These groups were: a) the militant groups (armed fighters) both on the land and in the sea with their leaders (“captains”), b) the local representatives of the Christian population during the Ottoman rule (“kotzabasides” and bishops), c) the leading Christian orthodox group in Constantinople (the elite class of “Fanariotes” and the patriarchate) and d) the Greek merchants and intellectuals who brought the Enlightment from Western Europe to Greece. All these four groups had different ideas about the revolution and participated in it in different ways. Upon examination of the deliberations in the national assemblies during the first years after the revolution, we notice that the goals and aspirations of these four groups were very similar. However, upon closer inspection, we notice that after the second national assembly in 1823, the assemblies were cancelled for about four years. Internal fighting, disputes and civil conflicts distanced these groups from the original purpose of the national assemblies. It seems that the original unity and mutual understanding between these four groups did not really have a sound base and that as time went by, the goals of these individuals and groups were changing according to their desire of power within the newly-founded nation. These observations lead us to further reflect as to whether these splits and divisions were actually overcome or were mutated into something else during the 200 years that followed the revolution.

 

  We should also reflect on the deep division that existed in the society, the clergy and the state officials during the last decades of the Byzantine empire, when these groups had to choose between East and West. We also need to examine how this division changed during the almost four centuries of the Ottoman occupation and how it has since influenced our customs, our way of thinking and our way of living during the 200 years of the modern Greek state.

 

Deep reflection is also necessary on the relations of the newly-founded Greek state with the western powers, both during the revolution and during the two centuries that have followed. We should examine why our politicians could not develop a steady national policy, but preferred to rely instead on  the great western powers of the time, by forming the English, the French and the Russian political parties.

 

   In Mani, even deeper reflection is necessary, and our conclusions should become the guidelines for our  future course. In particular, we should ask ourselves why during the first years of the revolution Maniots were able to form expeditionary forces with participants from all local groups, but later internal fighting and antagonism were getting more and more intense. We should also ask ourselves what the costs were for our ancestors and our area of the biggest part of our population siding with those who opposed the government of Capodistria, opposition which finally led to his assasination.

 

                                                                                                                                                                THE EDITORIAL BOARD

[1] we define “reflection” as the active, persistent and systematic examination of every belief or alleged knowledge in the light of supporting arguments as well as the results of such an examination

ΣΩΤΗΡΗΣ Π.  ΣΤΕΦΑΝΕΑΣ -Τρία χρόνια από το θάνατό του

εφημερίδα

Ο Σωτήρης Στεφανέας ξεχώριζε για την αγάπη του στον αδύναμο και τον φτωχό και την ανιδιοτελή του αγάπη στη Μάνη.  Γεννήθηκε στο Εξωχώρι της Μάνης το 1921. Γυιός του Πέτρου Στεφανέα, αρτοποιού της Καλαμάτας και μαχητή του Μικρασιατικού Μετώπου, και της Ελένης Κανελέα,  γνωστής μαίας σε ολόκληρη τη Μάνη. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του το 1924 από παλαιό τραύμα της Μικρασιατικής εκστρατείας, η οικογένεια επιστρέφει από την Καλαμάτα στο Εξωχώρι όπου ο μικρός Σωτήρης επιδεικνύει μεγάλη έφεση στον αθλητισμό και τα γράμματα παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια στο Εξωχώρι τα θυμόταν πολύ έντονα μέχρι και τον θάνατό του ο Σωτήρης Στεφανέας που όμως είχαν και τις καλές τους στιγμές όπως η κατασκήνωση στο δάσος της Βασιλικής και οι θεατρικές παραστάσεις που οργανώνονταν στο χωριό. Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στην Καλαμάτα και την Καρδαμύλη ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα μετά το έπος του 1940 βρίσκεται κάτω από τριπλή κατοχή. Τα γερμανικά οχήματα το 1941 έχουν φτάσει στην Καρδαμύλη και ο Σωτήρης Στεφανέας μαζί με άλλους νέους Μανιάτες αποφασίζουν να διαδηλώσουν σιωπηλά και ειρωνικά δίνοντας ένα από τα πρώτα μηνύματα αντίστασης της Μάνης στον κατακτητή. Την ίδια χρονιά γράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η ψυχή του όμως ακολουθούσε τα χνάρια των προγόνων του που σύμφωνα με τις μαρτυρίες της γιαγιάς του ήταν στις ομάδες των Μανιατών αγωνιστών του 21 υπό την ηγεσία του Κολοκοτρώνη, και του Μαυρομιχάλη. Αλλά και στα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου οι προπαππούδες του ήταν εκεί–δίπλα τον Καλλέργη να ζητούν σύνταγμα και βουλή από τον Όθωνα. Με πυρήνα συνομήλικων του από τον Δήμο Καρδαμύλης οργανώνουν το καλοκαίρι του 1941 ένα από τα πρώτα αντιστασιακά δίκτυα με σκοπό τη μεταφορά και την ασφαλή διάσωση Βρετανών στρατιωτών προς τα συμμαχικά υποβρύχια που κατέπλεαν με κάθε μυστικότητα στον Γερολιμένα και αλλού στη Μάνη. Για τη δράση του αυτή τιμήθηκε πολύ αργότερα ως Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, ως μέλος του ΕΑΜ, με ειδικό Μετάλιο από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας.

Μετά την απευλευθέρωση της Ελλάδας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία ως εφοδιαστής στο Σώμα Υλικού Πολέμου και στη συνέχεια κάνει τις πρώτες προσπάθειες για εργασία. Η μετεμφυλιακή Αθήνα περνά δύσκολα και ο Σωτήρης Στεφανέας ζει πολύ φτωχά μαζί με άλλους Μανιάτες στην Καλλιθέα. Κάνει τα χαρτιά του για μετανάστης στον Καναδά. Εργάζεται ως γραφέας και κάνει δουλειές του ποδαριού. Μια τυχαία γνωριμία με τον Γεώργιο Βούτση, τότε Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας και Προνοίας, τον κρατά στην Ελλάδα και αλλάζει τα δεδομένα της ζωής του. Στο πρόσωπό του βρίσκει στήριξη και βοήθεια – μέχρι το τέλος της ζωής του τον αποκαλεί «δεύτερο πατέρα του». Επιστρέφει στις σπουδές που είχε αναγκαστεί να διακόψει λόγω των δυσμενών συνθηκών. Αρχίζει να εργάζεται ως διαχειριστής στις κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα και του Καβουρίου.

Ο Μανιάτης ακτινολόγος ιατρός Ιωάννης Ψαρρέας, βουλευτής και υφυπουργός Υγείας των Κυβερνήσεων Καραμανλή (1956-63), αναζητώντας στελέχη για το γραφείο του στο Υπουργείο Υγείας επιλέγει τον Σωτήρη Στεφανέα ως ιδιαίτερό του και στη συνέχεια ως διευθυντή του γραφείου του. Νοσοκομεία και αγροτικά ιατρεία φτιάχνονται παντού από την Καλαμάτα και τη Μάνη ώς τον Έβρο. Ο όγκος της δουλειάς για το διμελές γραφείο υπουργού ήταν τεράστιος. Χωρίς ωράρια και με τη συνεχή παρουσία του ίδιου του Ψαρρέα, συντονίζουν εκατοντάδες έργα και υπηρεσίες υγείας για επτά σχεδόν χρόνια. Με ανιδιοτέλεια και αφοσίωση στο κοινό καλό εργαζόντουσαν μέρα και νύχτα. Η περίοδος 1956-63 έχει καταγραφεί στην ιστορία της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα ως μια από τις πιο λαμπρές. Νέες ειδικότητες, δωρεάν πρόσβαση και φάρμακα στα αγροτικά ιατρεία, νέες πτέρυγες νοσοκομείων και νέα νοσοκομεία σε κάθε νομό, τα πρώτα ασθενοφόρα. Ο Σωτήρης Στεφανέας θα παραμείνει έμπιστος συνεργάτης του Ιωάννη Ψαρρέα μέχρι τον θάνατο του δεύτερου το 1982 – τον θαύμαζε πάντα για το ήθος, τις γνώσεις και την προσφορά του στο κοινό καλό.

Το 1961 ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών και λίγο μετά αποκτά την άδεια ασκήσεως δικηγορίας για την Καλαμάτα. Έχει όμως ήδη εργασιακή σχέση με το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας (που ονομαζόταν τότε και Κοινωνικών Υπηρεσιών) και προτιμά να μην ασκήσει ελεύθερο επάγγελμα.

Περνά την περίοδο της δικτατορίας παροπλισμένος, ως  υπάλληλος βάσης στη Διεύθυνση Ιατρικής Αντιλήψεως. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας προάγεται σε Διευθυντή και τοποθετείται, το 1976, στη Διεύθυνση Κοινωνικών Υπηρεσιών Μεσσηνίας μετά από δικό του αίτημα. Έχοντας την ευθύνη για τα θέματα Υγείας και Πρόνοιας στο Νομό Μεσσηνίας ξεκινά μια νέα περίοδος κοινωνικής προσφοράς. Με κεντρικό άξονα την στήριξη των αδυνάμων εργάζεται σκληρά για την παροχή δημόσιας υγείας για όλους τους Μεσσήνιους, την αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων,  την πρόνοια για τους γέροντες και τα άτομα με αναπηρία. Εργάζεται πυρετωδώς για να προσφέρει στο συνάνθρωπο που υποφέρει. Αναπτύσσει δίκτυο νέων παιδικών σταθμών, αναβαθμίζει τις δημόσιες κατασκηνώσεις, προωθεί τη στήριξη φοιτητών, συντονίζει την υποστήριξη των απόρων και αδυνάμων. Με τη στήριξη εξαιρετικών συναδέλφων του υλοποιούνται δράσεις αντιμετώπισης της μεγάλης φτώχειας.

Η σημερινή πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Μεσσηνίας και τότε κοινωνική λειτουργός στη Διεύθυνση Κοινωνικής Πρόνοιας, Δήμητρα Ψαρούλη – Τσουμελέα, θυμάται: «Τον αείμνηστο Σωτήρη Στεφανέα ευτύχησα να γνωρίσω στην Διεύθυνση Πρόνοιας Μεσσηνίας όπου υπηρέτησε ως Δ/ντής της από το 1976 έως το 1984 και εγώ ως εργαζόμενη κοινωνική λειτουργός επί σειρά ετών. Γεμάτος αγάπη και δράση για την υπηρεσία που προΐστατο είχε καταφέρει να μας εμπνέει σεβασμό και μια βαθιά ανθρώπινη φιλία παρά τη διαφορά βαθμού στην ιεραρχία και τα χρόνια υπηρεσίας που μας χώριζαν… Σπουδαίος άνθρωπος και διευθυντής ο Σ.Σ. υπήρξε υπέρμαχος της ανθρώπινης αξίας. Στήριζε τους συνεργάτες του και ήταν διαχρονικά το στήριγμά τους στις τυχόν δυσκολίες της υπηρεσιακής τους σταδιοδρομίας. Λάτρευε την ιδιαίτερη πατρίδα του την Μάνη και υπήρξε γενναιόδωρος απέναντί της & απέναντι στους ανθρώπους της !! Η καρδιά του χώραγε όλον τον κόσμο μα πιο πολύ αυτούς που είχαν ανάγκη την στήριξη της υπηρεσίας που υπηρετούσε. Άνθρωπος με ένα σπάνιο συνδυασμό λογικής, ψυχής και αξιοπρέπειας, ο Σ.Σ. στο πέρασμά του απο την Δ/ση Πρόνοιας Μεσσηνίας άφησε ίχνη ανεξίτηλα στις καρδιές μας για όλα αυτά που απλόχερα μας πρόσφερε στα χρόνια της συνεργασίας μας. Πάντα τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη και ιδιαίτερη συγκίνηση».

Με τη Μάνη πάντα στην καρδιά του σχεδιάζει και υποστηρίζει μέσα απο δημόσιες παρεμβάσεις σημαντικά έργα ύδρευσης, ομβρίων υδάτων και αναβάθμισης της υποδομής δημόσιας υγείας σε όλη Δυτική Μάνη. Μόνο όσοι είχαν την τύχη να συνεργαστούν μαζί του μπορούν να περιγράψουν το ζήλο και το μέγεθος της προσφοράς του.

Από το 1984 και μετά επιστρέφει στις κεντρικές υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας στην Αθήνα στη Διεύθυνση Επιθεώρησης από όπου και αφυπηρετεί με το βαθμό του Διευθυντή Α.

Ήταν παντρεμένος με την συνάδελφό στο ίδιο Υπουργείο Ειρήνη Ουρανού-Στεφανέα, που εαν και Κρητικής καταγωγής λάτρεψε τη Μάνη και τους ανθρώπους της.

Αισθάνθηκα την υποχρέωση, στο κλείσιμο τριών χρόνων από το θάνατο του πατέρα μου, να δημοσιεύσω τα βιογραφικά στοιχεία που προηγήθηκαν με σκοπό την ενίσχυση της μνήμης του, ιδιαίτερα στους συμπατριώτες μας Μανιάτες και στους συνεργάτες του κατά τη μακρά διαδρομή του.

Πέτρος Σωτ. Στεφανέας

ΚΩΣΤΗΣ Π. ΜΠΕΛΙΤΣΟΣ

εφημερίδα

Μας αποχαιρέτισε, στις 18 Αυγούστου, πλήρης ημερών, ο θείος Κωστής, ένας άνθρωπος από τον οποίο μόνο αγαθές αναμνήσεις έχουν όλοι όσοι τον γνώριζαν. Τον χαρακτήριζε η ακεραιότητα, η σύνεση και το φιλότιμο. Ανήκε στην κατηγορία των παλιών απλών ανθρώπων του χωριού, που η ζωή τους ήταν συνδεδεμένη με τη γη. Δουλευτής, όσο λίγοι, αφιέρωσε τη ζωή του στη μάνα γαία. Σ’ αυτήν κατέθετε τον καθημερινό του μόχθο κι από αυτήν εισέπραττε τους τόκους της εργασίας του.

Και τι μόχθος! “Κάποιες χρονιές έκανα ογδόντα συνεχόμενα μεροκάματα στο ζευγάρι με το μουλάρι”, έλεγε. Κι όχι μεροκάματα του οκτάωρου, αλλά ήλιο με ήλιο, από το χάραμα ως το σούρουπο. Μόνο όποιος έχει δουλέψει το αλέτρι, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Δεν υπάρχει λαχίδι, από την Κόκα ως το Κοπάνο κι από τη Μεγάλη Μαντίνεια ως την Παλιόχωρα και το Αρχοντικό, που να μην το πότισε με τον ιδρώτα του.

Αν και ήταν σκληραγωγημένος, χεροδύναμος και στιβαρός, σε κέρδιζε αμέσως με το χαμόγελο, το λεπτό του χιούμορ και την καλή του καρδιά. Καλοσυγγενής, τίμιος, ευαίσθητος, καλόγνωμος, άνθρωπος της παρέας, του κρασιού αλλά και του μέτρου, πρόθυμος να συνδράμει τον γείτονα και το φίλο στην ανάγκη του. Υπηρέτησε με τιμιότητα την ενορία του χωριού μας ως επίτροπος για πολλά χρόνια και συνέδραμε στην ανακαίνιση του εξωκλησιού του Άγιου Πολύκαρπου στην Κόκα, το μικροχώρι κοντά στη Μαντίνεια, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια, όταν ο πατέρας του κατέβηκε από τον Ταΰγετο, από τα ορεινά Αλτομιρά, για μια καλύτερη ζωή στην πολύχλοη Αβία.

Ο άφθονος ιδρώτας που έχυσε ανταμείφθηκε, καθώς με την άξια θεία Βούλα στο πλευρό του, έζησαν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια, σπούδασαν την μοναχοθυγατέρα τους την ερίτιμη εξαδέλφη Γωγούλα, ευτύχησαν να τη δουν να φτιάχνει τη δική της οικογένεια με τον αξιαγάπητο Τάκη Κακούρο, και απολάμβαναν την οικογενειακή θαλπωρή κοντά τους και κοντά στα εγγόνια τους, τον Γιάννη και τη Βουλίτσα.

Η μαντιναίικη γη, που την πότισε με τον ιδρώτα του, την ζύμωσε με τα πόδια του και την έσκαψε με τα χέρια του, σκέπασε το κορμί του θείου Κωστή. Μα η χαμογελαστή μορφή του θα συνεχίσει να πλανιέται στον αέρα του χωριού μας, για να μας θυμίζει το άξιο πέρασμά του από αυτή τη ζωή.

Θ. Μπελίτσος