Πρόκειται για τον παλιό καφενέ της κυρίας Ελένης Παυλή, που για πολλά χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες του (κρύο νερό, καφέδες, αναψυκτικά κλπ.) στους διερχόμενους. Βρισκόμαστε στον οικισμό Κρίσκιο της Κοινότητας Σωτηριανίκων, από τον οποίο πήρε και το όνομά του το κατάστημα.
Δύο κυρίες αδελφές, η Θάλεια και η Ιωάννα Χριστοφίδη, ανέλαβαν να ανακαινίσουν το χώρο και να τον μετατρέψουν σε ένα «θεματικό κατάστημα» με προϊόντα παραδοσιακά μανιάτικα, αλλά και γενικότερα Ελληνικής προελεύσεως. Λάδι, ελιές, μέλι, μαρμελάδες, θεραπευτικά βότανα, αλλά και αγαπημένα μυρωδικά, κοσμούν τις προθήκες του καταστήματος. Τιγανίτες, σάντουιτς, δίπλες και άλλα γλυκά, όλα με αγνά υλικά και παρασκευασμένα με τον παραδοσιακό τρόπο.
Το κατάστημα λειτουργεί και ως καφέ – μπαρ – αναψυκτήριο καθ` όλη τη διάρκεια του έτους. Οι διερχόμενοι μπορούν να πάρουν τον καφέ τους μαζί τους φεύγοντας (take away).
Η προσπάθεια των αδελφών Χριστοφίδη για προώθηση παραδοσιακών προϊόντων ξεκίνησε ως ιδέα με σκοπό να γίνουν γνωστά το Μανιάτικα προϊόντα και έχει, παρά την πρόσφατη έναρξη λειτουργίας του καταστήματος, ευνοϊκή απήχηση σε ένα ευρύ καταναλωτικό κοινό.
The European Community Program 2014-2020, which was extended until 2022, is now a thing of the past. Now is the time of reckoning. Brussels will soon reach its conclusions and present them. We have been following the course and development of this program and will be presenting some of the facts regarding projects that have been financed by the European Community Program 2014-2020 below.
Mature projects have been integrated with long delays. For the most part, the institutions, mainly state and local authorities, which had not prepared the necessary technical and economic studies in time and had not obtained the permits required by the current legislation, were responsible. Many bodies, mainly local authorities, imagined that with just a project title and a brief cover letter they would win the coveted funding for a project important to their region and its inhabitants. When they realised their delusion, they discovered that the time had advanced significantly and that the remaining time until the end of the program was simply not enough. Thus, their ambitions remained unfulfilled.
The projects included and financed by the European Community Program 2014-2020 required a standard fulfillment of conditions, but in many of them the content of the actions necessary to be undertaken was precarious and uncertain. Dealing with the problems that arose was at best time-consuming and poorly-coordinated, resulting in additional delays. The Technical Assistance foreseen by the legislation of the European Union, and generously financed by the departments responsible for monitoring the implementation of each project, in practice made little contribution.
In the grid of phases from financing to awarding a contract, although the timeframe had been limited by recent legislation, the increased rights of the tenderers to submit objections prolonged the finalisation of the procedures until the signing of the contracts with the successful bidders.
The main problems, however, concerned the implementation phase of the projects, whether they were technical or societal. The limited possibilities for the timely development of the planned phases, due to the limited human and technical resources of many of the project contractors, resulted in new delays as well as shortcomings in the practical implementation of the contractual obligations of the successful bidders.
In practice, the ability to exercise effective supervision during the execution of the projects was also limited, as was the ability to prevent any deviations from the provisions of the contract articles and timely undo any failures. The relaxed legislation regarding the treatment of any bad workmanship, or, more generally, deviations from the contractual obligations, led to a looser implementation of the content of the contracts, which ultimately resulted in a loose approach to the intended goals for the execution of the projects. In particular, the amortisation of contractual obligations for good performance, and the automatic final acceptance of projects as well performed in a short time, increased the slack during the execution phases.
Finally, the web of deviations from rationality is sealed by the “anguish” of the political heads of the departments or services responsible for promoting Community Programs to show absorption of the relevant credits allocated by the European Union. The absorption of the funds is an apparent reinforcement of these agencies’ political profile, as being active in promoting projects to be implemented. But this is not what society and citizens want. The question is the essential efficiency of the projects, what people call “making the money work”. We believe that this can be achieved if the conditions are created for addressing the problems mentioned above, both at the legislative level and at the level of planning and execution of the projects, by the competent agencies and services. It is a pity that the huge funding from the many European Community Support Frameworks that have been implemented in the country from 1980 until today have produced much smaller results than expected. Improving the efficiency of Εuropean Community funding will also bring about improvements at the qualitative level, since it will significantly limit the corruption and illegal practices that appear prominently in the financial indicators of international rating agencies.
In our region, Mani, the aforementioned pathogens, during the implementation of the few European Community Programs allocated to the region, have a magnified form. The main reason for this is that our region is far away from the control and supervision centers, but also has limited local supervision possibilities. These causes and the limited capacity to draw up public investment proposals in full are responsible for the strong lag of public investment compared with that promoted by the private sector. Let us hope that the local human resources will collaborate and focus their efforts on reversing these negatives in the near future.
Στα 102 του χρόνια έφθασε ο Παναγιώτης Μουντζουρέας που καταγόταν από τον οικισμό Πρίπιτσα του Εξωχωρίου. Ο καθαρός αέρας του Ταϋγέτου και η αυξημένη φροντίδα της μοναχοκόρης του Ρεβέκκας δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε εκτός από τη μακροζωία να εξασφαλίσει και πλήρη πνευματική διαύγεια.
Από τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ μας έδινε δείγματα και του ποιητικού ταλέντου με την υπογραφή Τάκης ο Μανιάτης. Ένα από τα δημοσιευμένα ποιήματά του, εκείνο που αναπαριστά γλαφυρά την καλοκαιρινή ζωή στον Ταΰγετο κατά την περίοδο του μεσοπολέμου όταν και ο ίδιος ασκούσε το επάγγελμα του βαρελοποιού, ας είναι ο δικός μας αποχαιρετισμός σ` αυτή την ευγενική ψυχή.
Θα μπορούσες να τον περιγράψεις με δύο λέξεις: αθόρυβα δημιουργικός. Τα αποτελέσματα, όμως, μιας ζωής με αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν θεαματικά: μία από τις ποιοτικότερες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις της Μάνης. Και ακόμα πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, η μεταφορά αυτών των χαρακτηριστικών και στους δύο γιούς του και ακόμα περισσότερο και στις οικογένειες που και αυτοί με τη σειρά τους δημιούργησαν. Θα ήταν άδικο αν δεν σημειωνόταν με έμφαση ότι αυτή την αξιοσημείωτη πορεία ζωής δεν τη διένυσε μόνος του. Ισχυρή ήταν η συμβολή της Θεανώς, της γυναίκας του, που αθόρυβα και εκείνη δρούσε πρωταγωνιστικά στους τομείς της οικογενειακής δραστηριοποίησης που της είχαν κατανεμηθεί.
Ο Νίκος ήταν από τους πρώτους που γνώρισα στην Καρδαμύλη με το διορισμό μου στην εκπαίδευση το 1975. Η Θεανώ κρατούσε μαζί με τον πεθερό της, τον μπάρμπα Πάνο, το μαγέρικο του χωριού. Έτρωγα εκεί κάποιες μέρες και ευχαριστιόμουν το σπιτικό καλομαγειρεμένο φαγητό της στο λιτό και απέριττο περιβάλλον του περιορισμένου χώρου του μαγαζιού. Το Νίκο τον γνώρισα στην πρώτη συνάντηση με τους γονείς των μαθητών, τότε που συμφωνήσαμε ότι θα ήταν αμέριστη η συμβολή τους στην κοινή προσπάθεια για αναβάθμιση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιοχή αρχίζοντας από το Γυμνάσιο που μέχρι τότε έφθινε, με ελάχιστο αριθμό μαθητών και με τρεις όλους – όλους καθηγητές! Στο Σύλλογο Γονέων που σύντομα συστήθηκε δεν ήθελε πρωτοκαθεδρίες αλλά σε όλες τις επί μέρους δραστηριοποιήσεις ήταν έντονα ενεργός. Συμμετείχε, παρότι δεν είχε πλέον παιδί στο σχολείο, και στην επόμενη φάση δραστηριοποιήσεων στον εκπαιδευτικό τομέα της περιοχής, εκείνον που κατέληξε στην ίδρυση και πλήρη λειτουργία Λυκείου με κτιριακή υποδομή και ιδιόκτητα λεωφορεία για τη μεταφορά των μαθητών.
Κατά τα επόμενα χρόνια, περνώντας καθημερινά από το Καλαμίτσι, στη διαδρομή προς το σχολείο έβλεπα με ευχαρίστηση οικοδομικά συνεργεία από ντόπιους μαστόρους – οι περισσότεροι γονείς μαθητών μου – να «σηκώνουν» αργά αλλά σταθερά όμορφα πέτρινα σπιτάκια σε ένα εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον δίπλα στη θάλασσα. Ρώτησα και έμαθα ότι ο Νίκος και η Θεανώ αξιοποιούσαν ιδιοκτησίες τους στην περιοχή και, με το συντονισμό τους, ντόπιο προσωπικό έχτισε και στη συνέχεια συνέβαλε στην αποτελεσματική λειτουργία του εξαίρετου ξενοδοχειακού συγκροτήματος που δημιουργήθηκε. Η εξέλιξη ήταν η αναμενόμενη μετά από αυτού του είδους αφετηρίες ίδρυσης ξενοδοχειακών επιχειρήσεων: επεκτάσεις και ποιοτικές αναβαθμίσεις των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων «Καλαμίτσι» που, εδώ και δεκαετίες, διευθύνονται πλέον από τους γιούς του Νίκου και της Θεανώς, αλλά και με ενεργή συμμετοχή των συζύγων τους, που και αυτές εντάχθηκαν αρμονικά στην κοινή οικογενειακή επιχειρηματική δραστηριότητα.
Το ίδιο αθόρυβα περνούσε ο Νίκος τα τελευταία χρόνια της ζωής του, πάντα χαμογελαστός και κοινωνικός. Η απώλεια της Θεανώς, πριν από λίγα χρόνια, του κόστισε, αλλά δεν ήθελε να το δείχνει. Τακτικός συνδρομητής της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, από το πρώτο φύλλο της έκδοσής της, εντυπωσίασε με την τελευταία του ενέργεια. Καταβάλλοντας στον Κώστα Γεωργουλέα αυξημένη συνδρομή, του είπε: θα την παίρνουν τα παιδιά μου…
Πολλοί συμπατριώτες μας αυτού του χαρακτήρα, οικοδομούν αργά αλλά σταθερά το ελκυστικό πρόσωπο της Μάνης της σύγχρονης περιόδου…
Με 45 μέλη το Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου που θα προκύψει από τις φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές
Έξι συμβούλους λιγότερους -45 αντί των σημερινών 51- θα περιλαμβάνει το Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου που θα αναδειχθεί από τις φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές.
Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής σχετικά με τον μόνιμο πληθυσμό των 5 Περιφερειακών Ενοτήτων -μετά την εθνική απογραφή που διενεργήθηκε το 2021-, σε συνδυασμό με την πρόβλεψη του νόμου 4804/2021, ότι στις Περιφέρειες με πληθυσμό από 300.001 έως και 800.000 κατοίκους, εκλέγονται 45 περιφερειακοί σύμβουλοι.
Η μείωση των συμβούλων που εκλέγονται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου αποτελεί συνέπεια της μείωσης του μόνιμου πληθυσμού της, ο οποίος σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ανέρχεται συνολικά σε 538.366 κατοίκους.
Με βάση τα πιο πάνω, οι 45 περιφερειακοί σύμβουλοι εκλέγονται ως εξής, οι 12 από τη Μεσσηνία (μόνιμος πληθυσμός 144.920), οι 11 από την Κορινθία (138.144), οι 8 από την Αργολίδα (93.282), ενώ από 7 συμβούλους εκλέγουν η Λακωνία (84.469) και η Αρκαδία (77.551).
Τοποθέτηση υδατοδεξαμενών πυροπροστασίας σε περιοχές του δήμου Ανατολικής Μάνης
Συνεχίστηκε τον Ιανουάριο η τοποθέτηση από την Περιφέρεια Πελοποννήσου υδατοδεξαμενών πυροπροστασίας. Ειδικότερα, όπως ενημέρωσε σχετικά ο περιφερειακός συντονιστής Πολιτικής Προστασίας, την Πέμπτη 12 και την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου, τοποθετήθηκαν δεξαμενές στη Μυρσίνη και στη Λάγια της Ανατολικής Μάνης, χωρητικότητας 40 και 100 κυβικών μέτρων αντίστοιχα.
Εγκρίθηκε η κατασκευή δύο νέων μεγάλου προϋπολογισμού ξενοδοχείων σε περιοχές του δήμου Ανατολικής Μάνης (στο Έξω Νύμφι και στο Οίτυλο).
Η προσέλκυση επισκεπτών στη Μάνη οδηγεί σε επιχειρηματικές αποφάσεις για κατασκευή υψηλού επιπέδου ξενοδοχειακών μονάδων σε περιοχές της. Οι επιχειρηματίες επωφελούνται και από τα υψηλά ποσοστά επιδότησης, που προβλέπονται από τον Αναπτυξιακό Νόμο και τα Κοινοτικά Προγράμματα, εκπονούν και στη συνέχεια υποβάλλουν για συγχρηματοδότηση αξιόπιστες μελέτες. Ειδικότερα οι πρόσφατες εγκρίσεις αφορούν:
Α) Την επιχείρηση «ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» με δ.τ. «ΜΟΡΕΑΝ Α.Ε.», που έλαβε έγκριση για υπαγωγή στις διατάξεις του νόμου 4399/2016, όπως ισχύει, και ειδικότερα στο καθεστώς ενίσχυσης της Επιχειρηματικότητας Πολύ Μικρών και Μικρών Επιχειρήσεων των άρθρων 59 έως 61 αυτού (A΄ κύκλος), του επενδυτικού της σχεδίου το οποίο αφορά την δημιουργία πεντάστερης ξενοδοχειακής μονάδας στην περιοχή Αρμακιά Έξω Νυμφίου της Δ.Ε. Ανατολικής Μάνης, του Δήμου Ανατολικής Μάνης, της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας. Το επενδυτικό σχέδιο προβλέπει την δημιουργία πεντάστερου ξενοδοχείου δυναμικότητας 26 δωματίων και 87 κλινών συνολικού επιλέξιμου κόστους, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, 4.981.708,00 ευρώ. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων, το επενδυτικό πλάνο θα λάβει ενίσχυση με τη μορφή επιχορήγησης ύψους 2.739.939,40 ευρώ ενώ οι νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν από την υλοποίηση της νέας επένδυσης ανέρχονται σε 4,00 Ετήσιες Μονάδες Εργασίας.
Β) Το επενδυτικό σχέδιο της υπό σύσταση επιχείρησης ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΣ ΜΟΝ ΙΚΕ, που αναφέρεται στην ίδρυση ξενοδοχείου στο Οίτυλο της Μάνης, συνολικού επιλέξιμου κόστους ίσου με 1.203.927 ευρώ.
Βασιλόπιτες…
Η υποχώρηση των έντονων επιπτώσεων της πανδημίας λόγω του κορωνοϊού έδωσε τη δυνατότητα να επανέλθει σε λειτουργία το έθιμο της κοπής της βασιλόπιτας ως προωθητικό αίσιων και …τυχερών εξελίξεων κατά το Νέο Έτος. Πολλοί τοπικοί σύλλογοι χωριών της Μάνης προγραμμάτισαν και υλοποίησαν εκδηλώσεις κοπής βασιλόπιτας. Μεταξύ αυτών ευρύτερη δημοσιότητα πήραν οι πιο κάτω:
α) Τη Βασιλόπιτα της νέας χρονιάς έκοψε το μεσημέρι της 8ης Ιανουαρίου ο Σύλλογος Γυναικών Μάνης – Παράρτημα Μεσσηνίας, σε μια όμορφη και ζεστή εκδήλωση στο “Κεντρικόν” στην Καλαμάτα. Την Βασιλόπιτα ευλόγησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Μάνης Χρυσόστομος και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ενώ παραβρέθηκαν ο Βουλευτής Μίλτος Χρυσομάλλης, ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου Παναγιώτης Νίκας, ο Δήμαρχος Καλαμάτας Θανάσης Βασιλόπουλος, αντιδήμαρχοι, αντιπεριφερειάρχες, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι και αρκετοί Μανιάτες και φιλομανιάτες (από το Messinia Live).
β) Την πρώτη εξόρμηση της νέας χρονιάς προς την κορυφή του Προφήτη Ηλία Ταϋγέτου, με εκκίνηση από το δάσος της Βασιλικής, η οποία συνδυάστηκε και με την κοπή της πίτας του βουνού στην κορυφή, πραγματοποίησε o Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας το διήμερο 7-8 Ιανουαρίου (στις 7 εκκίνηση από την Καλαμάτα – διανυκτέρευση στο καταφύγιο του δάσους της Βασιλικής – ανάβαση στην κορυφή και επιστροφή την επομένη).
Ο συμπατριώτης μας Δημόκριτος Κωνσταντάκος τοποθετήθηκε στην ευαίσθητη θέση του διοικητή του Δ΄ Σώματος Στρατού
Στα πλαίσια των πρόσφατων κρίσεων της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, ο συμπατριώτης μας Αντιστράτηγος Δημόκριτος Κωνσταντάκος (έως σήμερα Επιτελάρχης ΓΕΣ) τοποθετήθηκε ως Διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού.
Ο Αντιστράτηγος Δημόκριτος Κωνσταντάκος γεννήθηκε το 1966 στο Γύθειο. Εισήλθε το 1983 στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1987 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού. Ως κατώτερος Αξιωματικός υπηρέτησε σε Μονάδες Εκστρατείας με τα καθήκοντα του Διμοιρίτη και του Διοικητή Λόχου. Φοίτησε σε όλα τα προβλεπόμενα σχολεία του Όπλου του. Το 2000 φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου και το 2002 φοίτησε στη Διακλαδική Σχολή Επιτελών Εθνικής Άμυνας (Δ.Σ.Ε.Α). Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ανώτερος Αξιωματικός υπηρέτησε στην 96 Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (ΑΔΤΕ). Το 2005 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Διοικητή του 572 Ειδικό Τάγμα Πεζικού (ΕΤΠ). Ακολούθως υπηρέτησε ως επιτελής στο ΓΕΣ. Με την προαγωγή του σε Συνταγματάρχη το 2012, φοίτησε στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (Σ.ΕΘ.Α.). Ακολούθως το 2013 μετατέθηκε στο ΓΕΣ. Το 2015 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Διοικητή του 1/38 ΔΤΕ, με έδρα τη Ρόδο. Το 2016 μετατέθηκε στο ΓΕΣ αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του Υποδιευθυντή Διεύθυνσης Πεζικού (ΔΠΖ). Το 2017 προάγεται σε Ταξίαρχο και του ανατίθενται τα καθήκοντα του Διοικητή της 96 ΑΔΤΕ«ΧΙΟΣ», με έδρα τη Χίο. Το 2018 τοποθετείται στο ΓΕΣ με τα καθήκοντα του Διευθυντή της ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (ΔΙΔΕΚΠ).
Το 2019 έχοντας προαχθεί σε Υποστράτηγο, τοποθετείται Διοικητής στη ΙΙ Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (ΙΙ Μ/Κ ΜΠ «Ελασσών»). Το 2020 τοποθετείται στο ΓΕΣ με τα καθήκοντα του Υποδιοικητή της Γενικής Επιθεώρησης Στρατού – Διοίκησης Δογμάτων Εκπαίδευσης (ΓΕΠΣ-ΔΙΔΟΕ) και ακολούθως το 2021 του ΔΑ’Κ.
Στις 8 Μαρτίου 2022 προήχθη σε Αντιστράτηγο και με απόφαση του ΚΥΣΕΑ ανέλαβε τα καθήκοντα του Επιτελάρχη ΓΕΣ.
Είναι νυμφευμένος και έχει 2 τέκνα.
Του έχουν απονεμηθεί το σύνολο των προβλεπόμενων από το βαθμό του Παράσημων, Μεταλλίων και Διαμνημονεύσεων.
Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακών Τίτλων Applied Strategy and International Security του Πανεπιστημίου του Πλύμουθ και στις Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος, Καταστροφών και Κρίσεων του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Επί της Επαρχιακής Οδού Καλαμάτας – Αρεόπολης, στο ύψος της Στούπας βρίσκεται το κατάστημα STREAT. Ξεκινά τη λειτουργία του στις 7το πρωί και τελειώνει στις 8 το βράδυ, όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Όμορφο περιβάλλον, φιλική εξυπηρέτηση, γεύση και έμφαση στην ποιότητα είναι τα στοιχεία που κερδίζουν τον πελάτη από την πρώτη επίσκεψή του στο κατάστημα. Το προσωπικό, φιλικό και πάντα με χαμόγελο, είναι πρόθυμο να εξυπηρετήσει τους πελάτες. Μοναδικές γεύσεις, όλες τις ώρες της ημέρας: σερβίρονται καφέδες και άλλα ροφήματα, γλυκές απολαύσεις, πρόχειρο φαγητό, ζεστά σάντουιτς με περιεχόμενο της επιλογής του πελάτη, φυσικοί χυμοί, αναψυκτικά και μπύρες σε μεγάλη ποικιλία.
Όπως μας ανέφερε ο καταστηματάρχης, η επιχείρηση κινείται με αυτοπεποίθηση και σταθερά βήματα στο δρόμο της συνεχόμενης ανάπτυξης και προόδου. Παράλληλα λειτουργεί και ως ντελίβερι από τις 7.30 το πρωί μέχρι τις 3.30 το απόγευμα.
Βελτιωνόμαστε – εξελισσόμαστε – πρωτοπορούμε είναι το σύνθημα της επιχείρησης. Παράλληλα, με το ντελίβερι που αλλάζει τον τρόπο παραγγελίας, δίνεται η ευκαιρία στο κατάστημα να διευρύνει το πελατολόγιό της και να δημιουργήσει δεύτερο κανάλι πωλήσεων.
Με δεδομένη την καθημερινή συνήθεια για τον καφέ, μία στάση στο STREAT δίνει παράλληλα και τη δυνατότητα στους διερχόμενους να εφοδιαστούν με τα απαραίτητα για τη συνέχιση της διαδρομής τους…
As equal citizens of our state, it goes without saying that the mandate we give to our representatives, elected by universal suffrage, is a mandate to maximise the effectiveness of their political administration. This authority is granted on the condition of broad agreement on the objectives pursued and of minimising the required costs. All this is described extensively and in detail for each area of political activity in the current Constitution. However, these are theoretical obligations that vary considerably in their implementation, mainly due to interference from the human factor, which dilutes the general objectives in favour of individuals or groups that have greater interference in the electoral process. Ultimately, many of these variations from the general goals come to the attention of the electorate, which ultimately elects those most consistent in promoting the common goals and with the lowest management costs. We will describe some of these deviations in more detail below.
Expensive party mechanisms, with their overstaffing and substantial administrative and promotional costs, absorb a significant portion of government spending. Of course, the direct funding of parties from the state was introduced in order to counteract their indirect funding by groups of powerful economic factors who were seeking to promote their own interests by integrating their goals into the general objectives promoted by the government of the day. The extent to which this has been achieved is always a matter to be proven and can only be determined after a detailed examination by citizens of the relevant legislation and its implementation in practice, which is no easy task.
Guilds, in the broad sense of the term, have a strong influence on government decisions, particularly in critical areas linked to everyday life and smooth social living. The privatisation of a large part of the state monopolies has reduced the influence of guilds through mobilisations for strike action, since their interests can no longer be promoted through the state budget and to a certain extent are in conflict with the interests of the new owners of these enterprises. However, the union influences, which ultimately lead to increased costs in the course of the implementation of common goals by governments, have taken another form. They are promoted, to a considerable extent, through informal arrangements between like-minded public and private sector professionals involved in the implementation of policy decisions. It is noteworthy that the present government has chosen ministers in many critical ministries from different professions and backgrounds from the main cadre of the sector. This generally mitigates guild-like choices in the management of state finances, but only at the level of central planning and legislation. A long-term and conscious effort is required to achieve positive management results, generalised down to the last state level, through the elimination of this kind of guild logic.
In particular, the public works sector is one of the most critical areas for the development of the above-mentioned logics, due to the high level of funding for public investment and its complex ramifications. A significant attempt to address side effects in this sector was made in the late 1990s, when major roads were designed and put out to tender. At that time, the political leadership (Souflias, Xanthopoulos) attempted to limit the large number of contracting companies by setting high financial and technological requirements in order for the bidding companies to be recognised and to be able to participate in tenders for large-budget project auctions. Reactions at many levels and from many directions have relativised the initial intentions. However, something important was achieved at the time: the implementation of major projects was linked to their long-term maintenance. Combined with bank financing for the construction companies, the good and safe execution of the projects was ensured through the possibility of control by the technical services of the banks, which were a third party between the contractors and the state, since banking interests forced a squeeze on the cost of long-term maintenance of the projects. From the above we can conclude that the way to eliminate the union influences in the public works sector is through the establishment and implementation of a legislative framework with competitive characteristics that can be applied in practice.
The catalyst for all of the above is the human factor and, in particular, the formation of the personality of citizens through the education system. The frequent lessons on the ancient Greeks should not be only of a verbal and pendantic nature, but they should also be focusing on the model of citizenship that our ancestors attempted to shape. The aim of education in ancient Athens was the formation of the ‘good citizen’. This ideal citizen gathered all the characteristics of Virtue, which according to Plato were wisdom, bravery, prudence, justice and piety, but also many other mental and physical virtues. The formation of the good citizen is also the only way to combat the rationales that lead to guild-like partnerships with weaken public finances.
In our region, Mani, these rationales have a small economic footprint, but because of the sparse population of the area they are very easy to see. Since the beginning of publication of our newspaper MANIOT SOLIDARITY we have been trying to discretely identify them and to contribute towards a solution…
Πριν από λίγο καιρό πληροφορήθηκα ότι είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δεν το πίστεψα, τα γεγονότα όμως με διέψευσαν. Δύο μήνες κράτησε η νοσηλεία του σε κρατικό θεραπευτήριο, ώσπου ήρθε το μοιραίο. Διαχρονική παρουσία στο χωριό του, τη Λαγκάδα, για πολλές δεκαετίες.
Ειλικρινής, πρόσχαρος, φιλόξενος, γενναιόδωρος, ενέπνεε καλοσύνη και ευγένεια. Άνθρωπος της παρέας. Άριστος κυνηγός, μουσικός, χαρίζοντας με το μπουζούκι του χαρούμενες στιγμές σε ώρες ευθυμίας, κοινωνικός, υποδειγματικός οικογενειάρχης. Παντρεμένος με τη Χρυσούλα Δημακουλέα, απέκτησαν τρία παιδιά, τον Παναγιώτη, τον Ηλία και τη Μαγδαληνή. Τα μεγάλωσαν με αγάπη και περισσή φροντίδα και τα κατέστησαν χρήσιμους πολίτες στην κοινωνία. Μετά τη συνταξιοδότησή του περνούσε τον περισσότερο καιρό του στη Λαγκάδα, ασχολούμενος εκτός των άλλων και με γεωργικές εργασίες.
Τον θάνατό του τον πληροφορήθηκα ετεροχρονισμένα, με συνέπεια να μην μπορέσω να παρευρεθώ, όμως θεώρησα χρέος μου να τον αποχαιρετήσω από αυτήν εδώ τη στήλη, εξαίροντας για μια ακόμη φορά τις αρετές του.
Ολόκληρο το χωριό του τον αποχαιρέτησε τιμώντας τη μνήμη του, με ένα στερνό αντίο, γιατί ήταν αγαπητός και φιλόστοργος στους συγχωριανούς του.
Γιάννη θα σε θυμόμαστε πάντα όχι μόνο για τον εξαίρετο χαρακτήρα σου, αλλά και γιατί αφήνεις μνήμη «αγαθή».
Ο Πέτρος ήταν αυτό που οι ντόπιοι λένε «ψυχούλα». Η ζωή του ήταν μια πιστή εφαρμογή του αποφθέγματος του Ιπποκράτη: «Ωφελέειν, μη βλάπτειν». Ωφελούσε, όσο και όπου μπορούσε. Κυρίως όμως ήταν πλήρως απομακρυσμένος από κάθε πρόκληση βλάβης σε οποιονδήποτε.
Μετά την πρόωρη απώλεια της γυναίκας του, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αναστήσει τα δύο μικρά παιδιά του. Ήταν μάνα και πατέρας γι` αυτά. Το ένα παιδί που έπαιρνε τα γράμματα το βοήθησε να βγάλει το Λύκειο και σύντομα το χαιρόταν που αποκαταστάθηκε επαγγελματικά και δημιούργησε καλή οικογένεια. Το άλλο το βοήθησε να γίνει τεχνίτης υδραυλικός και στη συνέχεια να ενταχθεί στη δασική δημόσια υπηρεσία.
Τον θυμάμαι κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 να οδηγεί ένα λεωφορειάκι που είχαν αγοράσει οι ντόπιοι για τη μεταφορά μαθητών στο Γυμνάσιο της Πλάτσας από τα γύρω χωριά. Και ποιόν από τους ντόπιους δεν εξυπηρετούσε κατά την πορεία των δρομολογίων του! Μέχρι και κατσίκα έβαλε μέσα για να εξυπηρετήσει τον ιδιοκτήτη της! Δυστυχώς για όλα αυτά τα χρόνια προσφοράς αυτών των υπηρεσιών στερήθηκε την ασφαλιστική κάλυψη και, όταν μετά από πολύ κόπο, δικαιώθηκε δικαστικά ήταν χρονικά αργά για να πάρει μια μικρή σύνταξη από το ΙΚΑ. Αυτό το παράπονο το κουβαλούσε όλα τα χρόνια που ακολούθησαν.
Ήταν από τα πρώτα μέλη που συστρατεύτηκαν κατά την ίδρυση της ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ το 1998. Οι χωριανοί του της Κοινότητας Θαλαμών τον τίμησαν με την ψήφο τους και τον εξέλεξαν για μια τετραετία στη θέση του προέδρου τους. Ο Πέτρος ανταπόδινε πολλαπλασιαστικά αυτή την τιμητική εκλογή εξυπηρετώντας το χωριό και τους συγχωριανούς του, όπου χρειαζόταν δική του προσφορά εργασίας ή παρέμβασης.
Συναντιόμαστε πολλές φορές στο καφενείο του χωριού και συζητούσαμε με εγκαρδιότητα για τα τοπικά και γενικότερα τα μανιάτικα θέματα, όπως και τα νέα από την οικογένειά του. Τον συνάντησα για τελευταία φορά πριν από ένα μήνα. Ήταν το ίδιο διαχυτικός και εγκάρδιος, και τίποτα δεν έδειχνε ότι σύντομα θα τον χάναμε…
Ας είναι αυτός ο αποχαιρετισμός ένα τελευταίο δείγμα εκτίμησης και ελάχιστης αναγνώρισης της εντιμότητας και της καλοσύνης του.
Νίκος Ευστρ. Μαραμπέας
To maniatiki.gr χρησιμοποιεί cookies. Τα cookies μας βοηθούν να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας. Με την πρόσβαση σας στο maniatiki.gr αποδέχεστε την χρήση των cookies σε αυτό. Τα cookies συλλέγονται για στατιστική χρήση μόνο. Δεν συλλέγουμε προσωπικά σας δεδομένα.